Deze topdocumentaire over het leven van 2Pac heb ik vandaag bekeken en is een absolute aanrader voor een ieder die, net als ik, een zwak heeft voor deze woordkunstenaar. Na zijn dood is er op muzikaal gebied nog een hoop uitgebracht (en het merendeel daarvan was niet echt de moeite waard) waardoor ik nogal een beetje 2Pac moe was geworden. Ik kreeg niet echt het gevoel dat dit de bedoeling was van zijn ‘nalatenschap’. Dat is ook de reden dat ik deze veelgeprezen documentaire pas nu heb gekeken (terwijl ik hem al een tijdje in de kast had liggen). Het is een prachtig eerbetoon, waarin aan de hand van archiefmateriaal, interviews en gedichten 2Pac in zijn eigen woorden vertelt over zijn jeugd, dromen en verlangens. Mooi aan het geheel vind ik dat alle kanten van hem worden belicht, zowel de positieve als negatieve, waardoor er in ieder geval het gevoel wordt gewekt dat er een ‘eerlijk’ verhaal wordt verteld. Of alles inhoudelijk ook werkelijk klopt (ook hier is af en toe duidelijk dat ‘commerciële belangen’ hun invloed op het eindresultaat hebben gehad) of niet moeten we dan maar voor lief nemen. Het bijzonderst is mijns inziens de invalshoek, die suggereert dat 2Pac dit hele verhaal volledig ná zijn overlijden heeft verteld (mooi, want dat is dan weer zo’n mooie voedingsbodem voor alle complottheorieën dat hij niet dood zou zijn).
Albums van 2Pac die je moet hebben gehoord: All Eyez On Me, Makaveli (The Don Killuminati: The 7 Day Theory) en de soundtrack van deze film Resurrection.