Het gerucht dat Prince meerdere shows op één avond in Montreux zou geven hing al een tijdje in de lucht en omdat dit het geval zou zijn op zaterdag 18 juli kwam mij dat meer dan uitstekend uit, want ik zou er voor mijn vakantie in de buurt zijn. Uiteindelijk werd er aangekondigd dat het om twee concerten zou gaan en de tickets waren snel geregeld. Eerder dit jaar heeft Prince een soortgelijke exercitie in LA gehouden, daar waren het drie totaal verschillende shows , met verschillende bands. Daar hij maar één band meenam naar Europa was het afwachten wat we voorgeschoteld zouden krijgen. Afgaande op de optredens in LA was ik op voorhand het meest geïnteresseerd in de Rockshow, alleen waren juist die bandleden niet meegekomen. De concertzaal voor beide shows was het Stravinsky Auditorium, dat toegang biedt aan 3500 bezoekers. In de praktijk waren er overigens meer mensen, omdat de stoelen op de begane grond waren verwijderd. De zaal is typisch voor het gebruik van ‘luisterconcerten,’ helemaal afgewerkt in hout met een erg ‘klassieke’ uitstraling en een ongehoorde akoestiek. Minpuntje hiervan is wel dat het podium aan de lage kant is en aangezien Prince niet de langste is  zorgde dit er wel voor dat de zicht op het podium niet optimaal was. Gelukkig werd er gefilmd voor een beoogde DVD uitgave, waardoor er meer dan voldoende details te volgen waren op de schermen. Het publiek was zeer gemêleerd en bestond voor een deel uit fanatieke Prince followers, maar zeker ook voor een groot deel uit mensen die Prince wel een keertje live gezien wilden hebben. De begeleidingsband bestond volledig uit oudgedienden, te weten: Renato Neto (toetsen), Rhonda Smith (bas) en John Blackwell (drums), voor een gedeelte (laatste toegift eerste show en volledige tweede show) aangevuld met Morris Hayes (toetsen). Prince zelf stond (nogal) garant voor het gitaarwerk en de zang uiteraard. Beide shows maakten vooral duidelijk dat we te maken hadden met Prince de gitarist en zanger, er was veel sprake van jazzy arrangementen en tevens stevige gitaar. Weinig funk deze keer en met name Renato kreeg veel ruimte voor solo’s.

1st Show
Om ongeveer 19.30u begon de eerste show van de avond, waarbij de bandleden één voor één op het podium kwamen, terwijl ze werden geïntroduceerd door Prince. Na een spacy intro werd het eerste nummer ingezet ‘When Eye Lay My Hands On U,’ waarbij meteen duidelijk werd dat mijnheer er erg veel zin in had, zowel door zijn expressie (wat wel extra benadrukt leek te worden door de aanwezigheid van camera’s) als door het nadrukkelijke enthousiasme van zijn gitaarspel. Eerlijk gezegd was ik vergeten hoe goed dit nummer ook al weer was en was ik zeer onder de indruk van deze live versie.
Aansluitend op deze fijne opening werd het volgende nummer ingezet, wat pas na het intro werd herkend door het publiek als zijnde ‘Little Red Corvette’ in een hele prettige jazzy uitvoering, maar ook nu weer met voldoende gitaar. Vervolgens werd het tijd voor de eerste ballad (‘Somewhere Here On Earth’), afgezien van het feit dat Prince met veel passie en zuiver zong is dit niet één van mijn favoriete nummers en kwam deze tempoverlaging naar mijn zin iets te vroeg in de show. De jazzy pianosolo van Renato in het midden van het nummer was echter wel weer helemaal naar mijn smaak.
Hierna volgde het bijna zeven minuten durende ‘When The Lights Go Down,’ weer lekker jazzy met een erg fijne groove, waarbij Prince zijn gitaar weer ter hand had genomen. Dit gitaarspel maakte dit nummer naar mijn mening helemaal top en aan het einde ging het via een pianosolo op hetzelfde ritme over in ‘Willing And Able’ (heel erg lekker). Dit was het eerste moment dat er om publiek participatie werd gevraagd (de ene helft van de zaal moest Willing zingen en de andere helft Able :-)). Jammer genoeg deed het publiek dit alleen op aangeven van Prince en stopte het direct na dat de band stopte met spelen (terwijl dat volgens mij niet zijn bedoeling was).
In de jazzy samenstelling van de setlist snapte ik het wel, maar het volgende nummer (weer een ballad) is ook niet één van mijn favorieten (‘I Love U But I Don’t Trust U Anymore’). Omdat ik dit nummer echter nog nooit live geperformed had gezien was het zeer goed te accepteren. Dit is Prince de zanger ten voeten uit.
Na dit rustpunt gingen we weer de midtempo jazzkant op met ‘She Spoke 2 Me.’ Hier werd ik dan weer heel gelukkig van, al vind ik het erg jammer dat bij dit soort nummers de dwarsfluit uit de synthesizer komt ( In de langzame nummers werden de Chimes (klankstaafjes ) overigens ook veel te vaak gebruikt. Ik ben al geen voorstander van dit percussie instrument en al helemaal niet als deze uit een synthesizer komt). Erg jazzy met wederom veel ruimte voor Renato en een fijne gitaarpartij van de man zelf. De drumsolo had van mij niet gehoeven, maar dat komt omdat die vaak de hele continuïteit uit het nummer weghalen (met een basloop/solo of melodieuze instrumenten is dat als ze goed gespeeld worden niet het geval). John Blackwell kan overigens meer dan uitstekend drummen, maar dat was al bekend.
Het (jammer genoeg) enige nummer van de cd ‘Lotusflow3r’ werd ingezet (‘Love Like Jazz’) en het paste uitstekend in het geheel. Ook hier was het ontbreken van een echte dwarsfluit een gemis, maar de gitaarsolo een genot. Aansluitend werd ‘All This Love’ ingezet, dit nummer is ook nieuw en afkomstig van de cd Elixer. Door Prince zelf gebracht vind ik het echter vele, vele malen beter dan door Bria Valente. Het is hier rauwer en minder zoet. Ook de gitaarsolo en het gescat van Prince (waarbij hij meezingt met de noten die hij op zijn gitaar speelt) maakte dit nummer tot één van mijn hoogtepunten van de show. Enige minpunt was dat de baspartij te hard stond (op verzoek van Prince werd deze luider gezet). Ook bij dit nummer werd weer met het publiek geparticipeerd, waarbij de muzikanten op aangeven van het publiek (What are you gonna do Prince?) hun solo’s konden weggeven.
Hierna verliet de band het podium, om na een minuut of twee terug te komen voor het klapstuk van het optreden ‘Empty Room.’ Met kippenvel op de armen heb ik geluisterd naar dit nummer, waarbij Prince een gitaarsolo weggaf waarvan ik dacht dat hij zijn gitaar kapot zou spelen. Dit nummer, met zijn rustige intro, bombastische opbouw, uitstekende zang en tekst en ultieme gitaarsolo was zo enorm fenomenaal dat ik met tranen in mijn ogen mijn handen heb staan stuk klappen!!
Het rustmoment daarna snapte ik erg goed en deze ballad was uistekend geprogrammeerd en gezongen. Het was het nieuwe nummer ‘Elixer’ (van Bria Valente). Na het eerste deel van het nummer liep het over in een typische relaxte jazzgroove met piano en bas, om daarna weer terug te keren naar het origineel.
‘A Large Room With No Light’ was het slotstuk van de eerste toegift. Dit is al een nummer uit de 1986/1987 periode wat onlangs opnieuw is opgenomen en speciaal voor dit festival op de site van Montreux als gratis download is aangeboden. Het is erg jazzy en volgens mij moeilijk te zingen door Prince (de zang lijkt qua melodie niet synchroon te lopen aan de muziek). Live is het wederom erg jammer dat de dwarsfluit niet ‘echt’ is, maar het nummer paste uistekend in de set en blijft een feest om te beluisteren. Ook de hier weer aanwezige gitaarsolo maakt het nummer helemaal af.
Hierna verliet de band het podium en kwam het bekende gefluit en geklap om meer. De Zwitsers doen dat overigens op een zeer aparte manier, ze zwaaien met hun handen in de lucht (‘walking fridge’) en zeggen ook iets van ‘whoeoeoeh’ erbij. Na deze tweede stop (van ongeveer 5 minuten) was het tijd voor de laatste toegift. Deze is me in zijn geheel wat tegen gevallen. Het was het moment waarop ook Morris Hayes mee ging spelen en bestond uit ‘Insatiable,’ ‘Scandalous,’ ‘The Beautiful Ones’, en ‘Nothing Compares 2 U.’ De eerste twee vind ik echte hele slome ballads, waar ik niks mee heb. De laatste twee vind ik super, maar door het ontbreken van een gitaar vond ik er veel te weinig power in zitten. Wellicht komt het ook wel juist door het feit dat er veel te veel van de melodie uit de toetsinstrumenten komt. Daarnaast heeft Prince die laatste twee nummers al zo vaak in deze volgorde gespeeld dat de fanatieke fans ‘Nothing Compares 2 U’ automatisch inzetten na afloop van ‘The Beautiful Ones.’ Overigens was er niks aan te merken op de passie en de kwaliteit waarmee de nummers ten gehore werden gebracht. Hierna was de eerste show echt afgelopen, (Prince maakte een buiging met de bandleden, waarschijnlijk voor de dvd opnames :-)), maar dat leek een groot deel van het publiek niet echt te kunnen waarderen. Ik was er op ingesteld dat de shows 1 tot 1,5 uur zouden duren en dat bleek in ieder geval voor de eerste show te kloppen. Naar de maatstaven van Prince is dit natuurlijk best wel kort, en het leek erop alsof veel mensen zich hierdoor bekocht voelden. Al met al een zeer jazzy show met ruim baan voor de muzikanten en de gitaarsolo’s en de zang van Prince zelf en gelukkig geen hits show, maar vooral een goed samengestelde setlist met minder bekende nummers.

Na de eerste show begon het grote wachten. Rond 21.00u was deze afgelopen en de tweede show zou naar verwachting niet eerder dan om 23.00u beginnen. De fanatieke fans die vooraan hadden gestaan waren vooral bezorgd over hoe ze het volgende optreden weer vooraan terecht zouden kunnen komen (moeilijk want beneden in de hal stonden al weer veel mensen klaar om de zaal te betreden) en de rest was zich vooral aan het afvragen of de volgende show hetzelfde zou zijn of dat er andere nummers zouden worden gespeeld. Er waren tevens geruchten dat er een derde show zou komen, ’s nachts in het Jazz Café, dus dit sterkte ons in het vermoeden dat er iets totaal anders gespeeld zou worden. Vandaar dat we afspraken dat we daar naar toe zouden gaan zodra Prince Jehova had bedankt (er van uitgaande dat dat het echte einde van de show zou betekenen net zoals bij de eerste het geval was geweest). Er was tijd genoeg om wat te eten of drinken en ook roken is daar tot mijn verbazing en geluk geen probleem (mag
overal, behalve in de concertzaal zelf).

2nd Show
Om ongeveer 0.00u was het zover en wederom stelde Prince zijn bandleden voor. Opvallend hierbij was dat hij Morris Hayes niet voorstelde, maar dat die er wel bij was vanaf het begin van dit tweede concert. Tot mijn schrik begon het concert met exact hetzelfde intro en eerste nummer als eerder op de avond (‘When Eye Lay My Hands On U’), maar daar zette ik me vrij snel overheen, mede doordat de gedrevenheid van artiest en band groter leek dan bij de eerste show en het gitaarspel een nog heftigere en gepassioneerdere indruk maakte, daarbij duurde het nummer ruime een minuut langer. We trokken zelf de conclusie dat hij de eerste versie niet DVD waardig vond en daarom het nummer opnieuw ten gehore bracht. Hierin werden we gesteund toen het tweede nummer werd ingezet, het instrumentale, rockende ‘Stratus’ (van Billy Cobham). Dit was waar ik op had gehoopt! Veel gitaar en rock. De volledig eigen Prince versie van Elvis Presleys ‘All Shook Up,’ volgde, waarna ‘Peach’ ten gehore werd gebracht. Van de jazzy samenstelling van de eerste show leek niet veel meer over, zeker toen Jimi Hendrix’ ‘Spanish Castle Magic’ werd ingezet. Als in een roes beleefde ik deze nummers die zonder pauze werden gespeeld, en in opperste extase, tegen beter weten in, hopende dat de hele ‘rock-set’ van de Conga Room (LA) zou worden gespeeld. ‘When You Were Mine,’ was de volgende verrassing en het leek wel of alles en iedereen (Prince, band én publiek) enthousiaster was dan vroeger op de avond.
Hierna was het tijd voor het eerste rustmoment in deze show, opnieuw werd ‘Little Red Corvette’ gespeeld. Jammer genoeg volgden er daarna nog vier nummers die we eerder hadden gehoord (‘Somewhere Here On Earth,’ ‘She Spoke 2 Me,’‘I Love U But I Don’t Trust U Anymore, en ‘Love Like Jazz’), maar zoals eerder gezegd vond ik deze uitvoeringen beter en strakker dan in de eerste set (alsof ze voor de DVD opnames alles uit de kast haalden om een zo goed mogelijke versie op de planken te brengen).
Na dit gedeelte was het tijd voor het enige funky nummer van de hele avond. Een ruim tien minuten durende versie van ‘All The Critics Love You in Montreux.’ Dit was echt het moment dat het dak er af ging, het publiek sprong op en neer en kon er geen genoeg van krijgen en ook Prince leek in opperbeste stemming. Ook hierin toch weer voldoende gitaarspel en scatting van Prince. Als toegift volgde nog ‘A Large Room With No Lights,’ en dit was het eerste moment dat Prince wat anders aan had (althans zijn rode jasje had uitgedaan). Hij beëindigde de show met het bedanken van Jehova, dus wij verlieten per direct de zaal (erg jammer, want daarna bleek hij ‘Purple Rain’ nog te spelen en dat heb ik dus gemist omdat ik naar die derde show wilde die niet bleek plaats te vinden :-().
Wanneer ik me verplaats in de gedachte dat ik niet bij de eerste show aanwezig was (waardoor ik me er overheen zet dat ik sommige nummers twee keer heb gehoord) dan vind ik dit het beste concert van Prince dat ik ooit heb mogen aanschouwen. Het vlamde van begin tot eind, had alles wat ik in deze tijd in een Prince show wil zien, publiek, artiest en band waren in een opperbeste stemming en gitaar te over!

Nu is het hopen dat er inderdaad een mooie dvd van uitkomt, waarop in ieder geval mijn hoogtepunten terug te vinden zijn (Prince heeft nogal eens de neiging andere keuzes te maken voor zijn uitgaven dan ik persoonlijk wenselijk acht):

Van de eerste show: When The Lights Go Down, Willing & Able, All This Love, Empty Room
Van de tweede show: When Eye Lay My Hands On U, Stratus, All Shook Up, Peach, Spanish Castle Magic, When You Were Mine en All The Critics Love U In Montreux

Een topervaring die ik zo en graag nog eens over zou doen, bij voorkeur op North Sea Jazz 2010 :-).