Alhoewel het allemaal op het laatste moment geregeld moest worden (aankondiging woensdag, kaartverkoop vrijdag, concerten zondag) was ik erg blij dat het me uiteindelijk allemaal gelukt was om te regelen dat ik bij deze once-in-a-lifetime opportunity aanwezig kon zijn. Prince zou op dezelfde dag twee concerten geven op de magistrale locatie ‘Le Grand Palais’ in het hartje van Parijs en het project kreeg de naam ‘All Day, All Night’ (naar één van zijn nummers).
Gezien zijn concerthistorie van dit jaar (zowel qua gespeelde nummers als het concept ‘meerdere verschillende concerten op één dag’) toog ik vol goede moed naar Parijs. Heenreis, parkeren, zaal betreden, het ging allemaal van een leien dakje. Na binnenkomst op de locatie was ik wel even overdonderd door de grootte en de grandeur van dit gebouw, en blij verrast dat het (ten opzichte van de zaalgrootte) geen afgeladen huis zou zijn. Dit zou betekenen dat ik vanaf een plekje achterin de zaal een goed uitzicht had op het podium en alle indrukken goed op me in zou kunnen laten werken. Wel was ik erg benieuwd naar de geluidskwaliteit, en of we niet teveel last van galm zouden gaan krijgen.
Opvallend was overigens wel de security; reeds bij binnenkomst werd me op het hart gedrukt dat er niet gefotografeerd mocht worden, zelfs niet met mobiele telefoons (dûh, losers) en dat je deze dus in je zak moest laten. Overigens werd dit voorafgaand aan de shows ook nog diverse malen omgeroepen, wat tot veel hoongelach van het publiek leidde. Tijdens de shows werd iedereen (of althans zoveel mogelijk) die fotografeerde uit het publiek gehaald (er liepen belachelijk veel beveiligingsmensen met deze taak rond), waarna ter plekke de foto’s van je toestel werden gewist. Ik gebruikte mijn telefoon niet om te fotograferen, maar om de setlist te noteren en werd desondanks door één van die gestapo officieren gesommeerd mijn telefoon weg te doen, anders kon ik hem inleveren en na de show weer ophalen.
De entree van Prince was redelijk spectaculair, er kwam een geblindeerde Mercedes de zaal inrijden, stopte vlak naast het podium, waarna hij uitstapte en (onder luid gejuich van het publiek en na een korte groet) in een soort backstage area verdween. Beide concerten begonnen slechts enkele minuutjes na de aangekondigde tijd (een unicum wat mij betreft).

Show 1: All Day
De bandleden kwamen in een rij het podium oplopen, de refreinregels van ‘All Day, All Night’ (You can be my baby, I’ll make you feel allright) scanderend. Hoop maakt zich van mij meester dat dit dan ook het eerste nummer zou zijn dat we zouden gaan horen, maar dit bleek niet het geval. In plaats daarvan werd ‘1999’ ingezet. En het klonk als een huis. Wat me vooral opviel zijn de steeds afwisselende en anders klinkende gitaarrifjes die Prince speelde in het nummer, waardoor hij het toch weer voor elkaar kreeg om me met een hit, die ik hem al zo vaak heb horen spelen, te verrassen. Na een matige, niet zo spannende, versie van ‘I Feel For You,’ werd ‘Controversy’ ingezet en ik voelde de bui al een beetje hangen. Ondanks de hoge verwachtingen was ik toch bij een ‘Greatest Hits’ show beland. Die kunnen ook gaaf zijn, maar dat is als Princefan met een historie niet je eerste keus wanneer je het voor wat betreft setlists voor het zeggen zou hebben. De versie en zeer uitgebreide jam rondom dit nummer, nam echter mijn twijfels weg. Het zat vol met (fel) gitaargeweld van Prince, een ronkende mondharmonica van Frédéric Yonnet (of Jah-Nay zoals Prince zegt) en voortreffelijke zang van de zangeressen. Het was echter ook het moment waarop Prince steeds geagiteerder raakte over de geluidskwaliteit. Midden in het nummer zei hij dat het nummer gebruikt zou worden voor een soundcheck en gaf hij de technicus diverse aanwijzingen om bepaalde instrumenten luider te laten klinken (had hij bij de eerste nummers ook al gedaan). Jammer genoeg leek het er in de zaal op alsof het alleen maar slechter werd wanneer er aan zijn verzoek werd voldaan. Toen bleek dat de microfoon voor de mondharmonicasolo niet (ver genoeg) openstond werden de technici helemaal door hem afgebrand (‘don’t blame me, I’m doing my job, the technician is French) wat veel gelach uit het publiek opleverde en tot gevolg had dat de solo opnieuw werd gespeeld. Gedurende de volgende nummers vond ik de geluidskwaliteit nog verder achteruit gaan. Waarbij met name het begin van ‘Anotherloverholenyohead’ en ‘Guitar’ een drama was, maar dat leek een combinatie van het zaalgeluid met ‘slechte afstemming’ van de bandleden onderling.
De band verliet het podium, Prince alleen met (electrische) gitaar achterlatend. Ik heb andere bezoekers lyrisch horen zijn over dit deel van de show, maar was zelf niet geheel onder de indruk. De keuze van de nummers vond ik verrassend (‘Girl,’ ‘I Could Never Take The Place Of Your Man,’ The 1 U Wanna C’ en ‘Sometimes It Snows In April’), maar alleen de laatste kwam voor mij écht uit de verf. Het leek namelijk wel alsof Prince zichzelf begeleidde met basisakkoorden die totaal niets met de originele versies te maken hadden. Hierdoor was het net alsof de tekst niet bij de muziek hoorde. Verder viel het me op dat deze nummers beter overkwamen wanneer de achtergrondzangeressen meezongen. ‘Girl’ (toch één van mijn favoriete nummers) werd hierdoor m.i. het meest verkracht.
Na weer een dramatische start van een nummer, ‘Mountains’ (met een kakofonie aan geluid wat over ons werd heen gestort), volgende een spetterend en zeer funky blok van covers. Dit was (inclusief ‘Mountains’) een duidelijke proeve van bekwaamheid van Prince & Band, die ik helaas niet in de hele show heb waargenomen. Voorbij kwamen o.a. nummers als ‘I Wanna Take You Higher,’ ‘Long Train Runnin,’ en ‘Play That Funky Music.’ Dit stuk werd afgesloten met de groove van ‘Partyman’ en kon mij dus zeer bekoren. Na ‘Uptown,’ wat ik wederom niet uit de verf vond komen (het leek wel alsof Prince de tekst niet meer wist), was het tijd voor ‘Let’s Work’ en ‘Cool.’ Ook dit was spetterend, funky en erg verrassend, met name omdat ik hem het laatste nummer nog nooit zelf had zien opvoeren. Prince had de smaak te pakken (wat de funk betreft) en stelde (door het publiek te vragen of ze ‘Purple Rain’ wilde horen) vast dat we in een dance mood waren, waarna ‘Kiss’ werd ingezet. Nu is dit een nummer wat ik graag live hoor, maar dan wel met een volledige band. Ik heb er een enorme hekel aan als de tweede gitaarpartij uit de synthesizer komt (en dat was hier het geval, want er was geen tweede gitarist). Dat werd enigszins goed gemaakt doordat mijnheer zelf de lead op gitaar speelde (en daar net als bij ‘1999’ zeer creatief mee omging), maar toch blijft het behelpen (en ‘nep’ klinken), waardoor het van mij niet persé nodig is dit nummer op de setlist te zetten. Het aansluitende ‘All The Critics’ was lekker, maar ook niet meer dan dat, het had bijlange na niet de lengte en schwung die ik in Montreux had gehoord. Voor de afsluiters ‘Cream’ en ‘U Got The Look’ (tweede toegift) geldt wat mij betreft hetzelfde als voor ‘Kiss,’ hier miste ik de body van een volwaardige band.
Al met al zat ik dus met een hoop gemengde gevoelens na dit eerste optreden. Het geluid was op diverse momenten zeer slecht, het waren teveel greatest hits, ondanks een aantal zeer verrassende nummers en de bandleden leken niet altijd even goed op elkaar ingespeeld. Prince was echter in een zeer goede stemming, net als het publiek. Er waren grote delen van de show die ik uitmuntend vond qua performance en de hele entourage van de locatie was te gek. Al met al vond ik het dus wel erg gaaf, maar had zo mijn bedenkingen en was heel erg nieuwsgierig naar wat het tweede optreden zou gaan brengen.

Na de eerste show besloot ik op mijn gemak te doen en even rustig ergens wat te gaan eten (en een tijdje relaxed te kunnen zitten), ik was per slot van rekening in Parijs. Wanneer ik even voor tienen terug zou keren in het Palais zou dat ruimschoots op tijd zijn. Wel was ik erg nieuwsgierig naar de volgende setlist, zeker omdat de verwachtingen waren geschapen (in mijn eigen hoofd :-))dat we iets anders te horen zouden krijgen.

Show 2: All Night
Ook dit optreden begon nagenoeg op tijd en de sfeer in de zaal was opvallend genoeg al vanaf het begin anders (intenser). Of dat kwam doordat het inmiddels donker was buiten en daardoor dus ook in de zaal weet ik niet, maar ik vermoed dat het er wel mee te maken heeft gehad. Tot mijn grote verrassing begon de show exact hetzelfde als eerder op de dag en eerlijk gezegd viel dat wel een beetje tegen. Dit geldt overigens alleen voor de muziekkeuze, want de geluidskwaliteit was echt vele malen beter en (wellicht daardoor) Prince leek het ook meer naar zijn zin te hebben. Het gehele eerste deel (uur) bleek gelijk aan wat ik reeds eerder op die dag had meegemaakt. Alhoewel het begin van ‘Guitar’ beter uit de verf kwam vond ik dat ‘Anotherloverholyenhead’ weer op de een of andere manier niet ‘klopte,’ het benadrukken van de gitaarpartij erin is echter wel weer een supergave vernieuwing.

In het sologedeelte werd deze keer ‘All Day, All Night’ gebracht ipv ‘Girl,’ dat vond ik zeer verrassend en dit nummer werd voor mij dan ook één van de hoogtepunten van dit optreden. Voor de rest bleef mijn mening voor dit onderdeel gelijk aan wat ik hierboven reeds heb geschreven. In de medley met covers werd overigens nog een fantastische versie van ‘Shake Your Body’ gespeeld (met Elisa Fiorillo als lead-zangeres) in de rest van dit onderdeel was ook niet vee l veranderd ten opzichte van eerder.
Na dit feestdeel (met bekenden van mij op het podium) was het tijd voor een rustpunt en werd door de band ‘Purple Rain’ ingezet. Meestal hoeft dit nummer van mij niet zo, maar ik vond het vanavond een sublieme versie. Het nummer werd volledig gespeeld, met ouderwetse solo’s van Prince zelf en ik was erg onder de indruk van deze uitvoering (had hem in Montreux gemist). De afsluiter voor mij was ‘Kiss,’ en opvallend genoeg liet Prince zijn gitaar achterwege. Zoals ik eerder al schreef vind ik het nummer dan niet zo goed overkomen als zou moeten en dit was dus toch weer een tegenvaller. Doordat ik nog dezelfde nacht terug moest rijden (en eerst nog langs de garderobe moest) besloot ik het voor gezien te houden. Gevolg was wel dat ik de toegift van ‘Honky Tonk Women,’ ‘All The Critics’ en ‘A Love Bizarre’ heb moeten missen, maar gezien de vermoeidheid in de benen kan ik daar prima mee leven.

Conclusies:
Het was een waanzinnige belevenis, maar ik denk dat ik de volgende keer in zo’n situatie alleen naar de tweede show ga.
De geluidskwaliteit was ronduit slecht bij de eerste show en prima bij de tweede.
Absolute hoogtepunten waren voor mij ‘Controversy’ (lekker veel gitaar), ‘All Day, All Night,’ ‘Purple Rain,’ de ‘Cover Medleys,’ de vele gitaarsolo’s in het algemeen, de sfeer en de locatie.