The Roots – Things Fall Apart: it was 20 years ago today

The Roots – Things Fall Apart: it was 20 years ago today

Op 23 februari 1999 verscheen dit fenomenale album en vlak na de release had ik het al in mijn bezit (als ik het me goed herinner via CD Rio, een cdwinkel uit Hilversum). Op dat moment was ik me er totaal niet van bewust dat het het eerste album uit een set van vier zou worden die een enorme impact zouden maken op mijn muzikale voorkeur. En dat de muziek van die vier albums allemaal afkomstig zou zijn van dezelfde opnamesessies (1997-1998) in de Electric Ladyland Studios wist ik al helemaal niet.

Things Fall Apart is het eerste album van het Soulquarians collectief. De andere drie albums (uit die sessies) zijn D’Angelo’s Voodoo, Erykah Badu’s Mama’s Gun en Common’s Like Water For Chocolate. Ik heb vaak nagedacht waarom juist bij dit album en de daaropvolgende releases de muzikale puzzelstukjes in mijn hoofd precies in elkaar blijken te vallen.

Het is denk ik de combinatie van (Nu)Soul & Hip Hop met échte muziek. Daarmee bedoel ik dus muzikanten die hun instrument beheersen, waarmee alles op de ‘ouderwetse’ manier in de studio wordt opgenomen. Een creatief proces dat bestaat uit sessies, waardoor de deelnemende artiesten bij elkaar het beste naar boven halen.

Om het iets meer te proberen te duiden: zowel de raps als de zang, de teksten en melodie lijken even belangrijk te zijn. Dit maakt de nummers zeer gelaagd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de nummers Dynamite! en Ain’t Sayin’ Nothin’ New en probeer door het nummer de gitaar- en baspartij te volgen.

Bekendste nummer van het album in You Got Me, waarbij de leadzang van Erykah Badu is. Ook hier weer die muzikale basis die het hele album kenmerkt. Ik word na al die jaren nog steeds heel blij van deze plaat (en vaker wel dan niet luister ik de vier eerder benoemde albums na elkaar, omdat ze voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn).

Op de Wikipediapagina van dit album staat nog veel lezenswaardige informatie.

Verneukertarief

Verneukertarief

Dankzij een tweet van @LaurieTreffers kwam de discussie omtrent tarieven voor freelancers en ZZP’ers weer eens in mijn vizier. Ze ontving namelijk een opdrachtaanbieding van een internetmarketingbureau om teksten te schrijven voor een tarief van maximaal twee cent per woord (tussen de 1,2 en 2 cent om precies te zijn).

Daarbij gaat die opdrachtgever er vanuit dat je zo’n 3.000 woorden per week kunt leveren, in acht uur tijd. Of dat in die acht uur haalbaar is laat ik even buiten beschouwing, maar volgens hun berekening zou je dan dus €36-€60 ontvangen voor een dag werk. Schandalig. Een tarief waarmee je de markt verneukt.

Ik ben dan altijd nieuwsgierig naar de financiële huishouding van zo’n ondernemer zelf. Pakt die dan wel de maximale marge om er voor te zorgen dat hij een gezond bedrijf kan neerzetten? Met andere woorden, verdient hij over de rug van de ingehuurde freelancer? Of snapt hij gewoon niet hoe het werkt en rekent hij zijn klanten ook tarieven die niet uit kunnen? In beide gevallen komt ie zichzelf nog wel tegen denk ik.

Willem

Willem

Vandaag is Willem van Hanegem 75 geworden. Willem was mijn eerste held, nog voor Henny Vrienten. Op de een of andere manier heeft hij ertoe bijgedragen dat ik Feyenoordsupporter ben geworden. Op de een of andere manier, want als ik terugreken, dan moet dat dus ergens rond mijn tiende of elfde zijn geweest. En hoe bewust ben je dan eigenlijk van je omgeving?

Willem is de originele ‘Ruwe bolster, blanke pit’. Een voetballer met de ideale combinatie van techniek en werkmentaliteit. ‘Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’ had zijn lijfspreuk kunnen zijn.
En aan de andere kant je tranen niet kunnen bedwingen als je onrecht ziet. Mooi vind ik dat.

Mijn moeder heeft Willem van Hanegem destijds voor me gebreid. Een Feyenoordpop met nummer 10 op de rug en met zwart haar. Het is één van mijn dierbare jeugdherinneringen. Ik heb veel dingen weggedaan in mijn leven, maar die pop heb ik nog steeds.

Klimaatspijbelen

Klimaatspijbelen

Ongetwijfeld dingt dit woord mee naar woord van het jaar. Ik heb er vanuit linguïstisch oogpunt moeite mee. Want spijbelen doe je van school. En dát is ook wat hier bedoeld wordt. Maar het klinkt alsof je spijbelt van het klimaat. En dát is eigenlijk wat er gebeurt.

Dat de jeugd demonstreert om duidelijk te maken dat ze zich zorgen maakt over haar toekomst vind ik een goede zaak. Veranderingen (revoluties) komen alleen op gang wanneer mensen samen ergens de schouders onder zetten. Ons eigen consumentisme moeten we echt indammen als we het klimaat willen redden. Alle beetjes helpen daarbij, dus ook als we als het kleine Nederland wél het voortouw nemen. De slogan uit de jaren tachtig ‘Een beter milieu begint bij jezelf’ is denk ik actueler dan ooit.

De jeugd heeft de toekomst en het zou fijn zijn als die toekomst zich in een leefbare wereld afspeelt.

Mijn 2018 in 12 foto’s

Mijn 2018 in 12 foto’s

Mijn 2018 in 12 foto’s. Het was een jaar met veel plezier en positieve dingen, maar ook met verdriet. Schijnt bij het leven te horen 😬.
Het nieuwe jaar gaan we in met een goed gevoel en nieuwe doelstellingen en initiatieven die we ook weer gaan realiseren!