@ The Concerts: Prince – The Earth Tour

Prince – The Earth Tour
Na bijna 5 jaar heb ik dit jaar eindelijk weer een live optreden van Prince bijgewoond.
Op 20 september woonde ik in Londen de mainshow in de O2 Arena bij. Nu ben ik in het algemeen niet zo’n voorstander van stadionshows (en helemaal niet wanneer iedereen zijn eigen vaste stoel heeft), omdat ik vind dat daarbij sprake is van een mindere geluidskwaliteit en meestal ook meer afstand tussen artiest en publiek. Desondanks ben ik zeer blij dat ik ben geweest. Ik had een tamelijk goede plek, de faciliteiten zijn in de O2 perfect en het geluid viel me absoluut niet tegen (wellicht mede omdat Prince zijn podium in het midden van het stadion had geplaatst).

Prince was in een absolute rockstemming en dat betekende dat hij erg veel gitaar speelde (Gaaf!). Na een funky begin met ‘Musicology’ en ‘Chelsea Rodgers’ (twee persoonlijke favorieten, dus het kon voor mij vanaf het begin al niet meer stuk), ‘Le Freak’ en ‘A Love Bizarre’, via ‘7’ naar een absoluut waanzinnig rockende versie van ‘Come Together’. Voor je het in de gaten had was een deel van de show alweer voorbij, zonder (tot dat moment) enig minpuntje.
Opvallend vond ik dat de show écht werd gebracht door Prince & The Band (in tegenstelling tot 5 jaar geleden, toen leek Prince meer een onderdeel ván de band). Daarbij had ik het gevoel dat hij zich in het verleden door betere muzikanten omringde, al lees ik in veel verslagen dat veel liefhebbers dat niet met me eens zijn.

Er werden veel bekende hits gespeeld (o.a. ‘Let’s Go Crazy’, ‘Take Me With U’, ‘Raspberry Beret’, ‘Cream’, ‘1999’ en een zeer slechte versie van ‘Kiss’), maar mijn hoogtepunten waren toch vooral de fenomenale versie van ‘The One’ (lang geleden dat ik kippenvel kreeg van een Prince ballad), ‘Whole Lotta Love’, ‘Guitar’, ‘Crazy’, ‘Purple Rain’ en de eerder vermelde ‘Musicology’, ‘Chelsea Rodgers’ en ‘Come Together’.
Een grote verbetering ten opzichte van de vorige tour vind ik de aanwezigheid van zangeressen (waardoor duetten en meerstemmigheid veel beter tot zijn recht komen). Daar staat tegenover dat ik het écht een supermisser vind dat er geen 2e gitarist was (naast Prince). Mede hierdoor werd m.i. ‘Kiss’ om zeep geholpen.

In het middendeel van de show was een flink deel ingeruimd voor Prince solo aan het keyboard. Gelukkig speelde hij vooral (bijna) hele nummers, waardoor het niet zo’n ‘intro-raad-spelletje’ werd. Naast een topper als ‘How Come U Don’t Call Me’ speelde hij hier een fenomenale versie van ‘When Will We B Paid’.
Al met al een waanzinnige show die me, op de paar punten van kritiek na, zeer goed bevallen is!

Als gelukkige bezitter van een kaart voor de aftershow ben ik na het concert naar de betreffende (kleine) zaal gegaan. Helaas was er die avond alleen een optreden van de band, met enkele lokale artiesten. Prince zelf kwam niet opdagen (wilde zijn kruid bewaren voor de afsluitende show van de avond daarna).

@ The Concerts: North Sea Jazz 2007

North Sea Jazz 2007
Waarschijnlijk niet heel verrassend, maar ook dit jaar was NSJ weer super geslaagd. Het weer was uitstekend (wat zowel goed is voor de sfeer als de vele buitenlocaties), de programmering was top en de kwaliteit van de aanwezige artiesten was vanzelfsprekend zeer hoog. Naarmate het aantal door mij bezochte festivals stijgt valt me op dat er steeds minder shows zijn die ik in zijn geheel wil zien. Ik verwordt meer en meer tot een ‘showhopper’ en geniet daar volop van. De sfeer van het festival is dan ook minstens zo belangrijk als de optredens. Verder was het hotel dit jaar (in tegenstelling tot 2006) uitstekend.

Ook dit jaar waren er weer diverse optredens die veel indruk op me gemaakt hebben, alsook de jaarlijkse tegenvallers. Gelukkig heb ik The Roots eindelijk een keer live zien optreden, ze waren (volledig in de lijn der verwachting) subliem! Fenomenaal op elkaar ingespeelde muzikanten, die rondom de Hip-Hop nummers veel de ruimte krijgen voor hun eigen muzikale uitspattingen. Van Hip-Hop in de traditionele zin van het woord is hier eigenlijk geen sprake, het is eerder vette funk, waarbij Rap de gebruikte zangstijl is. Een supertoffe invalshoek vind ik hierbij dat een van de bandleden Tuba speelt (stel je dat maar eens voor: Bouncen op de beat met zo’n instrument om je nek).
Raul Midon, blinde gitaarvirtuoos met krachtige soulstem, is ontegenzeggelijk heel erg goed, maar na 4 nummers had ik het wel gehoord.
India.Arie, met een superstrakke begeleidingsband, klinkt meer dan uitstekend, maar gaat zo op in haar preken en uitleg hoe bepaalde nummers tot stand zijn gekomen, dat de verveling al snel toeslaat, en voor Al Green geldt eigenlijk hetzelfde (die man heeft wel nog steeds een geweldige stem en energie!).

De grootste tegenvaller voor mij was Jamie Lidell, waar ik heel hoge verwachtingen van had. In plaats van een begeleidingsband had hij zijn daaitafels meegebracht en wist hij niet meer dan een onduidelijke wall of sound voort te brengen (ik las later ergens dat hij ook te stoned was voor woorden, wellicht dat dat daar debet aan was).
Snoop Dogg heb ik diverse eerdere malen zien optreden, maar ik moet zeggen dat dat zelden de hoge kwaliteit had die ons deze keer ten deel viel. Uiteraard was het jammer dat Amy Winehouse had afgezegd, al moet gezegd worden dat dat niemand echt verbaaste.
Marcus Miller & Friends vulde deze leemte uitstekend op, al was het jammer dat de set voor het grootste gedeelte gelijk was als de dag daarvoor (dus daar hadden we al van genoten).
De Amsterdam Klezmer Band, Boris en Wouter Hamel waren alle drie kwalitatief uitstekend, maar stonden helaas op een podium waar ze door grote drukte (aan 1 van de doorgaande routes) moeilijk te zien waren.
Candy Dulfer klonk als een huis, maar zoals bekend moet ze het vooral van haar gasten hebben (ze praat teveel tussendoor). Helaas is Prince niet verschenen (al heeft hij de maandag na NSJ wel in Montreux acte de presence gegeven, dus maakt dat het extra jammer). Gelukkig deed Rosie Gaines mee en werd ‘Nothing Compares 2 U’ door haar ten gehore gebracht (letterlijk een kippenvel moment, want dit roept veel fijne herinneringen op aan de Prince concerten van begin jaren 90).

De ultieme ervaring van dit NSJ heb ik tot het laatst bewaard: De terugkeer van Sly Stone op het podium! Ik heb diverse recensies gelezen over dit optreden, en kom daarbij tot de conclusie dat de meeste mensen niet hebben begrepen hoe uniek dit was en hoe belangrijk Sly is geweest voor de ontwikkeling van de hedendaagse popmuziek. Blijkbaar verwachte iedereen een springende en dansende Sly dit wel even een uur en 15 minuten op zou treden. In werkelijkheid was het zijn (extreem goede) band die het merendeel van het optreden voor haar rekening nam. Ik denk dat Sly zelf hooguit 15 minuten op het podium is geweest, maar die hebben op mij een verpletterende indruk gemaakt!!!
Om de man zelf ‘Stand’ en vooral ‘If You Want Me To Stay’ te horen zingen was voor mij zo enorm ultiem, daar schieten woorden voor te kort (wellicht mede omdat dat deze nummers bij mijn absolute favorieten van deze band horen). Bij het tweede nummer heb ik gehuild als een klein kind, vanwege de gelukzalige ontroering dit mee te mogen maken. Misschien dat andere bezoekers zich hebben laten misleiden door het uiterlijk van dit kleine, kromme mannetje met zijn veel te grote pet en t-shirt, maar zijn stem was een weldaad voor het gehoor. Op bepaalde momenten zag je in zijn lach de oude (jonge) Sly terug, het plezier straalde er vanaf. ’s Middags heb ik nog een geweldige documentaire gezien van de zoektocht naar Sly (halverwege de jaren 90), voor hen die het niet wisten: Sly treedt sinds de begin jaren 80  nauwelijks in de openbaarheid, en heeft een leven vol vervelende zaken (drugs, motorongeluk) achter zich. Hij leefde dan ook min of meer als een kluizenaar tot hij begin dit jaar ineens verscheen op de American Music Awards. Na deze onvergetelijke ervaring kan ik gerust stellen dat NSJ 2007 een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt.

Tot slot nog een kort lijstje met de belangrijkste bulletpoints van NSJ 2007:

  • Beste nummer: ‘If You Want Me To Stay’, gezongen door de originele artiest Sly Stone
  • Lekkerste drankje: Ijskoude Margharita met Grand Marnier
  • Beste complete optreden: Sly & The Family Stone
  • Grootste tegenvaller (muzikaal): Jamie Lidell (leek in het geheel niet op zijn fenomenale funky album)
  • Beste bassist: Marcus Miller
  • Grootste meevaller: Het Hotel en de eenvoudige bereikbaarheid van Ahoy
  • Lekkerste hapje: Tapas
  • Grootste tegenvaller (algemeen): de drukte op zaterdag, waardoor het toch weer hier en daar stapvoets verplaatsen geblazen was.

@ The Concerts: Boris

Zoals uit de post rondom het album van Boris al duidelijk moet zijn geworden, steek ik mijn bewondering voor deze topper van eigen bodem niet onder stoelen of banken. Nu hij het Idols juk van zich afgeworpen heeft wordt voor mij alleen maar duidelijker en duidelijker wat voor een kwaliteiten deze artiest heeft. Ik verbaas me er wel eens over dat iemand als James Morisson een enorm (verkoop)succes is, terwijl Boris louter goede kritieken heeft mogen ontvangen voor zijn tweede soloplaat, maar de verkopen daarvan best wel achterblijven. Alsof mensen zich schamen een ex-Idols winnaar goed te vinden.

Hoe dan ook, gisteren was ik eindelijk in de gelegenheid een concert van deze getalenteerde man (en zijn band) bij te mogen wonen. De conclusie is simpel: overtuigend, funky en een aanrader voor iedereen die van goede muziek en zang houdt. Om te beginnen is de stem van Boris fenomenaal, heeft hij een meer dan uitstekende begeleidingsband en weet hij een energiek optreden neer te zetten (langzaam toewerkend naar een toegift waarbij de hele zaal volledig uit zijn dak gaat, dansend, zingend en swingend).
Prettig vond ik (persoonlijk) dat hij voornamelijk nummers van zijn tweede album speelde. Uiteraard speelde hij wel zijn grootste hit tot nu toe (‘When You Think Of Me’), maar deze was in een redelijk kale akoestische versie gegoten, waardoor het nummer qua stijl uitstekend in de setlist paste. Uiteraard hoopte ik als liefhebber nog wel op een cover van een leuk Prince nummer, maar dat zat er helaas niet in, al waren er muzikaal wel hier en daar wat elementen te herkennen uit nummers van zijn grote voorbeeld. Wél bracht Boris een fenomenale versie van ‘I Got A Woman’ van Ray Charles ten gehore (het nummer dat als basis werd gebruikt door Kanye West voor zijn hit ‘Golddigger’) en sloot hij af met een erg prettige, lange versie van ‘Girl’, wat ik zijn beste nummer tot nu toe vind.

Voor mij is dit dus een geweldig concert geweest, waarbij het me deugd doet dat deze artiest zich niet beperkt tot het letterlijk naspelen van de studioversies van zijn nummers, maar de moeite neemt om de nummers voor een liveoptreden nog spannender te maken.

Nu maar hopen dat hij door de organisatie van North Sea Jazz wordt gevraagd, want daar past hij mijns inziens uitstekend.

@ The Concerts: Sheila E. & C.O.E.D.

De laatste keer dat ik Sheila E. had zien optreden was bij North Sea Jazz van 2005, waar ze als special guest van Candy Dulfer werd opgevoerd. Aangezien ik daar nogal van onder de indruk was waren de verwachtingen voor Sheila E. & C.O.E.D. (Chronicles Of Every Diva) featuring Candy Dulfer uiteraard erg hoog gespannen. Dit damescollectief bestaat (op de toetseniste na) uit oud bandleden van Prince, waardoor ik ook niet onbekend was met hun muzikale kwaliteiten, het was vooral afwachten welke nummers ze ten gehore zouden gaan brengen.
Dat werd uiteindelijk de grootste tegenvaller voor me. Een podium vol topmuzikantes, maar een setlist die meer leek op een pot-pouri van soloprojecten van de diverse bandleden. Geweldig uitgevoerde nummers werden afgewisseld met onbekende niemendalletjes of niet in de sfeer passende covers. Van het ene nummer werd alleen een refreintje ten gehore gebracht het ander bestond tot op het irritante af uit solo’s. Wat ik kortom miste was de vibe die je, bij een goed opgebouwde show, van het begin tot het einde meesleurt en vasthoudt, tot dat je aan het eind beseft dat de voorgaande anderhalf uur als een sneltrein vaart voorbij is gegaan.
Al met al heb ik een aantal zeer fijne, goed uitgevoerde nummers gehoord, maakt het fantastische enthousiasme en charisma van Sheila E. heel veel goed, maar blijf ik toch met het gevoel zitten dat er veel meer in had gezeten.

@ The Concerts: Relax

Relax staat bekend als dé Nederlandse liveband en nadat ik ze in 2005 op North Sea Jazz had gezien (waarvan de dvd nog steeds moet verschijnen) had ik me voorgenomen om met enige regelmaat een show van de heren te bezoeken. Zaterdag 4 november was het dus zover. De kaarten had ik al lang en breed in mijn bezit, want meestal gaat de verkoop vrij hard. De show betrof een try-out van nieuw materiaal in de kleine zaal van paradiso (ongeveer 100 man). Een zeer toffe ervaring kan ik zeggen, want ik stond helemaal vooraan, zeg maar tegen het podium. Vanwege het intieme karakter en het type optreden was dit mogelijk zonder geplet te worden door de rest van de aanwezigen, dus dat maakte het helemaal geweldig.
Uiteraard begonnen de heren met een ouder nummer (‘Big Shots’), maar het geheel bestond echt voornamelijk uit muziek die ik voor het eerst hoorde en die ik als veelbelovend kan bestempelen (nieuwe plaat wordt in april 2007 verwacht). Natuurlijk werden ook de klassiekers ‘Aksun’ en ‘Rock-A-Spot’ gespeeld, maar ondanks het feit dat het publiek de meeste ummers niet kende wist deze band het toch weer voor elkaar te krijgen om de hele zaal uit z’n dak te laten gaan. 

Kan niet wachten tot ik ze in 2007 weer ga zien.

@ The Concerts: George Michael

Een lang gekoesterde wens is dit jaar in vervulling gegaan: het bijwonen van een concert van George Michael. In de jaren tachtig absoluut één van mijn muzikale helden. Dat begon al ten tijde van Wham! en bleef vier overeind voor wat betreft zijn soloalbums, tot en met ‘Older’. Daarna vond ik hem persoonlijk wat minder worden en wist hij me met zijn muziek (enkele nummers uitgezonderd) niet écht meer te verrassen. Dit gezegd hebbende neemt dat uiteraard niet weg dat ik graag eens een concert van hem zou bezoeken en helemaal als het een ‘greatest hits’ show zou betreffen.
Na een dramatisch lang verlopen heenreis richting Rotterdam (vertrek 15.10u, aankomst 19.15u) gearriveerd in Ahoy en in nieuwsgierige afwachting van wat er komen ging de zaal betreden. Dat wachten viel reusachtig mee, want rond 20.30u begon de show, en hoe! Een gigantisch podium met een soort (metershoog) videoscherm in het midden en steigers met twee etages waarover de muzikanten en achtergrondzangeressen/zangers verdeeld staan. Rustig openend met de beginregels van ‘Here I am’ (het scherm vertoonde een soort sterrenhemel, waarna het over ging in een rode led die steeds verder uitsloeg naarmate George luider begon te zingen) was zijn opkomst erg indrukwekkend, omdat het scherm als het ware openschoof toen de titel van het openingslied aan de beurt was. Eén ding werd me onmiddellijk duidelijk deze man heeft nog steeds een uitstekende stem en weet ook live waar te maken wat op zijn studioplaten al duidelijk was (dat wisten we uiteraard al van zijn live optreden bij MTV Unplugged, maar dat is inmiddels weer een ruim aantal jaren geleden). De show is erg strak geregiseerd, dat zorgt voor hele mooie dingen (de visuele effecten zijn perfect afgestemd op de muziek) maar zorgt tevens voor een zekere afstandelijkheid. Nergens weet George me te overtuigen van het feit dat hij plezier heeft in wat hij doet en van werkelijke chemie met het publiek is ook nooit sprake. Gelukkig komen wel bijna alle door mij gewenste nummers aan bod (alleen ‘I Want Your Sex’ en ‘The Edge Of Heaven’ had ik persoonlijk graag nog gehoord) en het opvallende is toch dat het publiek verreweg het enthousiast reageert bij de twee Wham! nummers die worden gespeeld (‘Everything She Wants’ en ‘I’m Your Man’). Overige opvallende zaken: De enorme opblaasbare George Bush (30 meter hoog) met de Bulldog in zijn kruis (einde van het nummer ‘Shoot The Dog’) en het feit dat er een vantevoren geplande pauze van exact 20 minuten in een concert ingelast wordt. Dit laatste sluit volledig aan bij de eerder vermelde afstandelijkheid en geregisseerde show. Al met al was ik onder de indruk en ben ik blij dat ik geweest ben (al deed ik ook over de terugweg weer zo’n drie en een half uur), maar zal mijn eerstvolgende George Michael concert alleen plaatsvinden indien hij kiest om in een gelegeheid zoals Paradiso op te treden.