Mayer Hawthorne – How Do You Do: Blanke Soul met een hoofdletter S

Mayer Hawthorne - How Do You Do
Mayer Hawthorne – How Do You Do [2011][Soul]

Bijna twee jaar geleden schreef ik voor het eerst over deze buitengewoon getalenteerde zanger, naar aanleiding van zijn vorige album. Inmiddels is Mayer Hawthorne langzaam maar zeker aan het doorbreken bij het grote publiek, mede dankzij de single ‘The Walk’ die met enige regelmaat op de radio voorbij komt.

Dit nieuwe album vind ik (nog) beter dan zijn voorganger. De sound is commerciëler, zonder dat het platter of goedkoper klinkt. De productie is buitengewoon goed en het geheel klinkt volwassener.  De muziek is buitengewoon gevarieerd; ik hoor Beach Boys invloeden, Philly Soul en ook een tegen jaren 70 Motown aanschurend geluid. Verder is de balans tussen slow- mid- en uptempo uitstekend.

Wat mij betreft een uitstekende moderne Soulplaat met respect voor de geschiedenis. Kortom: alles is aanwezig voor de ware Soulliefhebber.

Relax – Lucifer’s Circus: Goed maar niet hun beste werk

Relax - Lucifer's Circus
Relax – Lucifer’s Circus [2011][Hip-Hop]
Vier jaar (!!) na hun vorige album is er dan eindelijk nieuw werk verschenen van mijn favoriete Nederlandse Hip-Hop formatie. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: beide vorige albums waren beter.
Dat betekent niet gelijk dat Lucifer’s Circus geen goede plaat is, want dat is het wel degelijk, alleen had ik na deze lange stilte iets meer creativiteit verwacht dan ik nu beluister. Misschien leg ik de lat gewoon te hoog of is het debet aan de gewijzigde samenstelling van de band, hoe dan ook wat mij betreft ontbreekt er een schakel, waardoor ik dit hun minste studioalbum tot dusver vind.

Tot deze conclusie ben ik onder andere gekomen doordat ik Yep het beste nummer van het album vind en juist deze track is een nieuwe versie van een oud nummer (is al eens als bonustrack op een single verschenen ten tijde van hun vorige album).
Wat me heel erg aanspreekt is het vele gebruik van de accordeon en af en toe violen. Dit geeft deze plaat een fijn ‘Balkanachtig’ sausje, waardoor er een fijne sfeer ontstaat (onder andere erg goed te horen in het nummer ‘Martusia’).

Het meest opvallende vind ik dat de overduidelijke rol van de trompet verdwenen is, wellicht dat mede daardoor het geluid zo anders is. Ik heb de band dit jaar nog niet live mogen aanschouwen (gaat zeker nog gebeuren) en ben benieuwd wat het verdwijnen van dit instrument voor gevolgen heeft voor de live arrangementen van de oude songs.

Adele – 21, pas na enkele keren beluisteren verrassend goed

Adele - 21
Adele – 21 [2011][Soul]
In tegenstelling tot heel erg veel mensen (getuige de verkoopaantallen) vond ik het vorige (debuut)album van Adele saai en niet erg veelzeggend. Gevolg was dat ik, ondanks de goede verhalen, gereserveerd was voor wat betreft de opvolger.

Na de eerste twee keer draaien hoorde ik het ook nog niet zo. Wellicht dat dat kwam doordat het vooral een ‘rustige’ plaat is.
Door de duidelijke minder gladde productie en de aanwezigheid van meer ‘Soul’ was ik desondanks wel getriggerd om  de plaat nog enkele malen te beluisteren, waarna ik tot de onvermijdelijke conclusie ben gekomen dat het hier gewoon een topalbum betreft.

Zoals aangehaald is de productie top; een mooi vol en uitgebalanceerde sound, met veel variatie in de instrumentatie.
De stem van Adele lijkt wel gegroeid, alsof ze met een wat rauwer randje zingt. Dit komt wat mij betreft het beste naar voren in mijn favoriete nummer ‘Don’t You Remember.’

Tot slot dan toch dat ene kritiekpuntje; het thema van het album is liefdesverdriet, dat past misschien wel bij de snelheid en de ‘Soul’ die we horen, maar vind ik af en toe wel heel erg dik aangezet voor een dame van 21.

Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy [2010][Hip-Hop]
Alle critici lijken het er over eens te zijn dat het nieuwste album van Kanye   West de beste Hip-Hop plaat is die in vele, vele jaren is verschenen (in het genre). Alhoewel ik wel vind dat Kanye zijn meesterwerk heeft afgeleverd ben ik het met die stelling niet eens (zó goed is hij dan ook weer niet). Na het debacle van zijn vorige plaat (‘808’s & Heartbreak’) ben ik wel erg blij dat Kanye West met zo’n enorm goede opvolger is gekomen.

Echter ik moet wel eerlijk zeggen dat ik om tot die conclusie te komen het album meerdere malen heb moeten beluisteren. De eerste drie of vier keer ‘hoorde’ ik het nog niet. Muzikaal gezien is het niet in een specifiek Hip-Hop hokje te plaatsen, er gebeurt te veel om over één specifiek geluid te spreken.
Alles wordt uit de kast gehaald: gierende gitaren, langdurig solopiano spel, samples, vette beats, noem maar op. Opvallend is verder dat het merendeel van de nummers niet echt ‘commercieel’ zijn; zowel qua refrein als lengte van de tracks (deze varieert tussen de 4:16 en9:07).

Wat mij betreft dus een geniale plaat, en of hij uiteindelijk in het ‘museum van de onvergetelijke albums’ terecht komt? We zullen zien.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=O7W0DMAx8FY&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

The Heavy – The House That Dirt Built

The Heavy - The House That Dirt Built

The Heavy – The House That Dirt Built [2009][Pop]
Deze plaat is voor mij één van de meest verrassende muzikale ontdekkingen gedaan in 2010. Ik vind het heel moeilijk om een eenduidige stijl te benoemen, aan de ene kant is het pop (Beatles-achtige eind jaren 60 stijl), aan de andere kant neigt het heel erg naar soul.
Op Wikipedia heeft iemand het mijns inziens zeer treffend omschreven: “The Heavy play a mix of guitar-heavy neo soul and rock using crunchy guitar, funky horns, and James Brown-like vocals”.

Er wordt gebruik gemaakt van traditionele instrumenten, aangevuld met hier en daar een sample (bijvoorbeeld uit Screamin’ Jay Hawkins ‘I Put A Spell On You’ in het nummer ‘Sixteen’). Het album is afwisselend, creatief en steekt erg goed in elkaar.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yfB_sT3mHHo&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Stefan Schill – Don’t Say A Word

Stefan Schill - Don't Say A Word
Stefan Schill – Don’t Say A Word [2010][Blues]
Met zijn zeer aanstekelijke bluespop is de Nederlandse Stefan Schill wat mij betreft nog het meest te vergelijken met John Mayer. Vooral qua muziekstijl althans, want hij heeft toch duidelijk een andere (erg prettige) stem. Wat mij betreft mag hij nog wel iets aan zijn uitspraak doen; die is niet slecht, maar ik hoor er af en toe toch aan af dat Engels niet zijn natuurlijke taal is.

‘Don’t Say a Word’ is zeer goed geproduceerd, het is een echte muzikantenplaat. Hele fijne gitaarpartijen (luister bijvoorbeeld maar eens naar de spetterende solo rond 2:40 in het nummer ‘Just Not Today’), goed begeleidt door een vette orgelsound, bas en drum.
Het album verveelt geen moment en is naar mijn mening van internationale allure. Sterker: Ik denk dat deze artiest ons nog veel mooie muziek gaat brengen in de toekomst en ik verwacht dat hij (gezien zijn ontegenzeggelijk talent) ook nog wel eens buiten onze landsgrenzen een hele grote kan worden.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=sdkKyb-eoOY&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Mvvrkl8kZ5M&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]