Relax – Lucifer’s Circus: Goed maar niet hun beste werk

Relax - Lucifer's Circus
Relax – Lucifer’s Circus [2011][Hip-Hop]
Vier jaar (!!) na hun vorige album is er dan eindelijk nieuw werk verschenen van mijn favoriete Nederlandse Hip-Hop formatie. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: beide vorige albums waren beter.
Dat betekent niet gelijk dat Lucifer’s Circus geen goede plaat is, want dat is het wel degelijk, alleen had ik na deze lange stilte iets meer creativiteit verwacht dan ik nu beluister. Misschien leg ik de lat gewoon te hoog of is het debet aan de gewijzigde samenstelling van de band, hoe dan ook wat mij betreft ontbreekt er een schakel, waardoor ik dit hun minste studioalbum tot dusver vind.

Tot deze conclusie ben ik onder andere gekomen doordat ik Yep het beste nummer van het album vind en juist deze track is een nieuwe versie van een oud nummer (is al eens als bonustrack op een single verschenen ten tijde van hun vorige album).
Wat me heel erg aanspreekt is het vele gebruik van de accordeon en af en toe violen. Dit geeft deze plaat een fijn ‘Balkanachtig’ sausje, waardoor er een fijne sfeer ontstaat (onder andere erg goed te horen in het nummer ‘Martusia’).

Het meest opvallende vind ik dat de overduidelijke rol van de trompet verdwenen is, wellicht dat mede daardoor het geluid zo anders is. Ik heb de band dit jaar nog niet live mogen aanschouwen (gaat zeker nog gebeuren) en ben benieuwd wat het verdwijnen van dit instrument voor gevolgen heeft voor de live arrangementen van de oude songs.

Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy [2010][Hip-Hop]
Alle critici lijken het er over eens te zijn dat het nieuwste album van Kanye   West de beste Hip-Hop plaat is die in vele, vele jaren is verschenen (in het genre). Alhoewel ik wel vind dat Kanye zijn meesterwerk heeft afgeleverd ben ik het met die stelling niet eens (zó goed is hij dan ook weer niet). Na het debacle van zijn vorige plaat (‘808’s & Heartbreak’) ben ik wel erg blij dat Kanye West met zo’n enorm goede opvolger is gekomen.

Echter ik moet wel eerlijk zeggen dat ik om tot die conclusie te komen het album meerdere malen heb moeten beluisteren. De eerste drie of vier keer ‘hoorde’ ik het nog niet. Muzikaal gezien is het niet in een specifiek Hip-Hop hokje te plaatsen, er gebeurt te veel om over één specifiek geluid te spreken.
Alles wordt uit de kast gehaald: gierende gitaren, langdurig solopiano spel, samples, vette beats, noem maar op. Opvallend is verder dat het merendeel van de nummers niet echt ‘commercieel’ zijn; zowel qua refrein als lengte van de tracks (deze varieert tussen de 4:16 en9:07).

Wat mij betreft dus een geniale plaat, en of hij uiteindelijk in het ‘museum van de onvergetelijke albums’ terecht komt? We zullen zien.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=O7W0DMAx8FY&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Dan Le Sac vs Scroobius Pip – Angles

Dan Le Sac vs Scroobius Pip - Angles

Dan Le Sac vs Scroobius Pip – Angles [2008][Hip-Hop]
Om te beginnen natuurlijk een prachtige albumcover! Ik las ergens een positieve recensie over deze plaat (rond de release in 2008 alweer)  en dat gecombineerd met die opvallende hoes deed me besluiten hem te beluisteren. Dan Le Sac vs Scroobius Pip is een Brits Hip-Hop duo die, wat mij betreft, te vergelijken valt met onze Pete Philly & Perquisite. Niet zozeer wat sound betreft, maar vooral qua creativiteit en rolverdeling (de een is verantwoordelijk voor de vocals en de ander voor de muziek en productie). Het heeft hier en daar ook wel wat weg van de vrijblijvendheid van De La Soul’s ‘3 Feet High & Rising’.

De sound op ‘Angles’ is er één van electronica, met veel samples, fijne beats en ook gitaren worden niet geschuwd. Wat het verder opvallend maakt is natuurlijk de duidelijk Britse tongval van Scroobius Pip, waardoor het voor Hip-Hop buitengewoon anders klinkt dan we meestal horen. In maart 2010 schijnt hun nieuwe album te verschijnen en ik ben erg benieuwd of die me net zo positief kan verrassen als deze.

Hieronder nog even het videoclipje van een van mijn favoriete nummers van het album ‘Look For The Woman,’ om een idee te geven hoe creatief ze zijn en hoe het klinkt:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yqnKbdqjh2I&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Sa-Ra Creative Partners – Nuclear Evolution: The Age Of Love

Sa-Ra Creative Partners – Nuclear Evolution: The Age Of Love [2009][Hip-Hop]
Terwijl ik nogmaals aan het luisteren was naar Shafiq Husayn’s album release van vorig jaar (En’A-Free-Ka) met de bedoeling er een stukje over te schrijven (die volgt nog), ontdekte ik dat hij onderdeel is van Sa-ra Creative Partners. En tevens dat van dat trio ook afgelopen jaar een album verschenen is, Nuclear Evolution: The Age Of Love dus. Mijn nieuwsgierigheid was direct gewekt en ik ben gelijk op zoek gegaan. Vandaag dus voor het eerst beluisterd en wat een ontdekking!
Als je van The Roots, D’Angelo, Erykah Badu (doet ook mee op het nummer ‘Dirty Beauty’), Common of vergelijkbare muziek en artiesten houdt moet je hier echt naar luisteren. Het loopt over van de creativiteit, allemaal gebaseerd op dezelfde Hip-Hop/Soul stijl van voornoemde artiesten. Een 23 nummers tellend album van anderhalf uur (!), zonder een moment te vervelen. Snellere en langzamere nummers zijn goed gebalanceerd, net als het gebruik van verschillende muziekstijlen en invloeden (ik hoor de invloed van Sly Stone regelmatig terug, o.a. in ‘Bitch Day’ en uiteraard in de cover van zijn  ‘Just Like A Baby’). Maar het mooie is dus dat er een hele ‘saus’ over heen gegoten is waardoor het een uitstekend geheel is (beetje vergelijkbaar met de sfeer van D’Angelo’s ‘Voodoo’).
Buitengewoon goede plaat dus!

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Fresh Espresso – Glamour

Fresh Espresso – Glamour [Hip-Hop][2009]
Deze plaat kwam ik toevallig tegen bij het rondneuzen op internet. Ik werd getrokken door de (muzikale) vergelijking met Outkast en besloot een op mijn gemak te gaan luisteren. Al snel concludeerde ik dat de vergelijking niet vergezocht was, al moet ik ook zeggen dat de elektronische sound van het laatste Black Eyed Peas album ook als inspiratie kan hebben gediend. Lekker veel samples en synthesizers vormen de sound van dit album. De rap ligt lekker in het gehoor, qua teksten is het wat minder spannend. Ik heb op internet nog niet erg veel over de band terug kunnen vinden (een MySpace pagina), dus weet nog niet echt wat hun antecedenten zijn. Dat is natuurlijk niet erg, de muziek is het belangrijkst, maar ik lees graag wat meer over de artiesten waar ik naar luister.
Commercieel gezien lijkt het mij een buitengewoon interessante plaat en als er een single succesje volgt zou het nog wel eens goed kunnen gaan verkopen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Z7wXpdTzom0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Blakroc – Blakroc

Blakroc – Blakroc [Hip-Hop][2009]
Eind november verscheen dit werkje, een samenwerking tussen The Black Keys en diverse prominente rappers, waaronder Mos Def, Q-Tip en Pharoahe Monch. De muzikale basis wordt gevormd door nieuwe rock/pop composities van eerder genoemde band en zang en rap is (uiteraard) in handen van de gasten. Ik vind het een combinatie die uitstekend uit de verf komt, maar moet wel zeggen dat het echt een Hip-Hop plaat is (en dus minder interessant wanneer je wél gecharmeerd bent van The Black Keys, maar niks met rappers hebt). Wat maakt dat het op mij zo’n indruk maakt is (heb ik het wel vaker over gehad) de combinatie van échte muzikanten (in plaats van computertechnisch gerealiseerde soundbeds) met Hip-Hop. Dit wordt mijns inziens vooral goed hoorbaar in nummers als ‘Ain’t Nothing Like You,’ What You Do To Me,’Why Can’t I Forget’ en ‘Tellin’ Me Things.’ Dat wil uiteraard niet zeggen dat de andere nummers minder zijn, maar daar is de feel nog meer Hip-Hop.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod