Kyteman – The Hermit Sessions

Kyteman – The Hermit Sesssions [Hip-Hop][2009]

Deze muzikant volg ik al een behoorlijke tijd. Dat komt met name door zijn nadrukkelijke aanwezigheid in één van mijn favoriete bands Relax, maar ook omdat zijn zusje vroeger bij mijn dochter op het kinderdagverblijf heeft gezeten. Niet dat ik toen al in de gaten had dat hij zoveel talent had hoor, maar hij was een verdomd goede zwarte piet.

Ondanks zijn muzikale verleden heeft het wel even geduurd voor ik dit prachtige album goed tot me had laten doordringen. In beginsel vond ik de zeer lovende recensies wat ver gezocht, maar inmiddels ben ik het daar roerend mee eens. Het is allemaal wat minder gepolijst en glad als bij Relax, maar zeer gevarieerd en muzikaal gezien van een hoge kwaliteit. Een mix van Jazz, Hip-Hop, Lounge en Soul maakt dit album een luistertrip van begin tot einde. Zelf de Franstalige raps vallen totaal niet uit de toon (al is dat net één van die dingen waar ik zo aan moest wennen). Na het (erg op Benny Sings lijkende) jazzy intro gaat bij het eerste nummer ‘She Blew Like Trumpets’ gelijk de vergelijking met Relax op, iets wat overigens op de rest van het album veel minder is (misschien ‘No More Singin’ The Blues uitgezonderd). Van deze laatste is trouwens ook een erg fijne C-Mon & Kypksi remix beschikbaar. De reis gaat via Lounge (‘Une Seule Fois’ die perfect op een Hotel Costes verzamelaar past), onvervalste Hip-Hop (o.a. het Frans- en Engelstalige ‘City Is Burning’) en fantastische instrumentale Jazz (‘Sorry’) naar het electronische en dansbaardere segment (‘Stand For Something’). Kortom verrassend en zeer, zeer prettig.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=pQLhndB_Pfo&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

The Herbaliser – Same As It Never Was

The Herbaliser – Same As It Never Was [Hip-Hop][2008]
Het negende album van deze Hip-Hop formatie is pas de eerste die mijn aandacht trok! Gelokt door een positieve recensie besloot ik het aan te schaffen, om verrast te worden door een erg fijne plaat. De muziek die ze maken laat zich m.i. muzikaal erg vergelijken met bijvoorbeeld C-mon & Kypski (veel Jazz en Funk invloeden) en qua flow en rapstijl met Jurassic 5. Fijne grooves, ritmic scratching, erg veel blazers en prettige beats maken dit tot een genot voor het oor. De zang wordt op de meeste nummers verzorgd door Jessica Darling en zij heeft een erg fijne, soulvolle, wat rauwe stem, die een échte toegevoegde waarde vormt. Het geheel is met veel fantasie gecomponeerd (ook instrumentale nummers worden niet geschuwd). Al met al dus verrassend goed, spannend en lekker om te beluisteren.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Common – Universal Mind Control

Common – Universal Mind Control [Hip-Hop][2008]
What The F#$K?! Common wil commercieel gaan?! Verrast als ik was door de, voor mij, vrij plotselinge release van het nieuwe album van mij Hip-Hop held Common, viel ik bijna van mijn stoel toen ik de plaat beluisterde. Bijna geheel geproduceerd door The Neptunes, waardoor de sound totaal anders is dan zijn eerdere werk (maar wel gelijk heel herkenbaar als Neptunes sound) en nauwelijks nog maatschappijkritische, sociaal sterke teksten (maar 4-letter-words en verheerlijking van Bling-Bling). Hoe moet ik dit uitleggen? In een interview las ik dat Common (net als zijn maatje Kanye West) ook wel eens een hitalbum wilde hebben. Meer is het volgens mij ook niet: een tussendoortje voor de massa en de dancefloor (al verwacht ik niet dat het een internationale best-seller zal worden). Natuurlijk klinkt het lekker commercieel en zal ik het wel een tijdje draaien, maar het zal niet de boeken in gaan als één van Commons beste albums.
Kortom: Heel leuk voor nu, volgende plaat graag weer in de oude stijl.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

N*E*R*D – Seeing Sounds


N*E*R*D – Seeing Sounds [2008][Hip-Hop]

Naar een nieuw album van N*E*R*D kijk ik altijd reikhalzend uit. Alhoewel ze met de vorige plaat en ook met deze niet het verrassende niveau van hun debuutalbum bereiken is het toch weer een genot om naar nieuw werk van Pharrell en zijn vrienden te mogen luisteren. ‘Seeing Sounds’ begint zeer veelbelovend met ‘Time For Some Action’, ‘Everyone Nose’, ‘Windows’ en ‘Anti Matter’, maar daarna zakt het wat weg. Absoluut dieptepunt is ‘Sooner Or Later’ (een slap aftreksel van een ballad met weining inventiviteit). Er staan nog wel een aantal vetter nummers op hoor, maar naar mijn gevoel zingt Pharrell teveel partijen die hij niet zou moeten zingen (de ballads met zijn kopstem). Voor mij had het een topplaat kunnen zijn, maar dan hadden de nummers beter op elkaar afgestemd moeten worden en zeker 4 nummers hadden het album nooit mogen halen.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Jay Colin – Truth & Soul

Jay Colin – Truth & Soul
Jay Colin – Truth & Soul [2007][Hip-Hop]

Deze heer is geboren en getogen in Nederland, maar maakt Hip-Hop waar veel Amerikaanse wannabe rappers een voorbeeld aan kunnen nemen. Ik heb het hier wel vaker gezegd; Nederland barst van het talent dat overloopt van de internationale (hit)potentie! Swingend en rappend, met gastoptredens van Boris, Berget Lewis en George Mc Crae(!). Nummers die klinken zoals Busta Rhymes op zijn beste platen (‘Wobbles’ en ‘Forbidden Love’ zouden door hem gemaakt kunnen zijn, samen met Timbaland), maar ook de invloed van Outkast is onmiskenbaar (‘Your World Today’, ‘Next To You’). Bijkomend voordeel is dat Jay Colin niet zo’n Amerikaanse attitude heeft, waardoor ook de teksten niet tegenstaan (geen blabla over een crimineel verleden en blingbling). Helemaal niks aan te merken dan? Jawel: de intro en outro hadden van mij niet op de plaat terecht hoeven te komen en de hoes vind ik ronduit onaantrekkelijk. Verder een hele dikke pluim!

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Pete Philly & Perquisite – Mystery Repeats

Pete Philly & Perquisite - Mystery Repeats
Pete Philly & Perquisite – Mystery Repeats [2007][Hip-Hop]

Het nieuwe album van PP&P wordt overal de hemel ingeprezen, en terecht! Ingedeeld in het genre Hip-Hop, maar eigenlijk is het de vraag of dat wel juist is. Muzikaal gezien is dit album zo anders dan de sound die in het algemeen bij ‘Hip-Hop’ hoort dat in mijn bescheiden optiek het
genre door PP&P naar een nieuw niveau is getild (ach, naar Nederlandse maatstaven dan toch tenminste). Waar de algehele sfeer van hun debuutalbum (‘Mindstate’) nog donker en pessimistisch was klinkt een en ander hier wat opgeruimder. Veel ruimte voor de muzikale inbreng van Perquisite maakt ook dat de ‘beats’ minder nadrukkelijk zijn dan we van de heren gewend waren. De muzikale reis slingert je van jazz naar klassiek naar wereld, waardoor het erg
gevarieerd is én geen moment gaat vervelen. Toppers als ‘Fish To Fry’, ‘Q&A’, ‘Traveller’ en ‘Last Love Song’ worden afgewisseld met minder uitgesproken nummers als ‘Believer’, ‘Third Degree’ en ‘Empire’ waardoor er sprake is van een goede balans tussen de uptempo en langzamere nummers. Ik heb het hier wel vaker gezegd, en het wordt wederom bewezen: Er wordt in Nederland zeer veel mooie muziek gemaakt, door even zo getalenteerde artiesten.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod