Rob van de Wouw – Tunnelvision

Rob van de Wouw - Tunnelvision
Rob van de Wouw – Tunnelvision [2009][Jazz]
Na zijn bijzonder goede debuutalbum ‘Reboot Your Soul’ uit 2006, waarop de muziek vooral erg funky was, heeft deze Nederlandse trompetist eind oktober 2009 zijn tweede langspeler uitgebracht. ‘Tunnelvision’ klinkt duidelijk totaal anders dan zijn voorganger, niet in de laatste plaats door de nauwe samenwerking met Mark De Clive-Lowe, de Engelse muzikant en producer die bekend is vanwege zijn producties in de Breakbeat en Nu Jazz scene.
Het overgrote deel van dit album is dan ook een instrumentale samensmelting van synthesizers en trompet. Op drie van de veertien nummers wordt gezongen en dat zijn dan ook gelijk de tracks die nog het meest vergelijkbaar zijn met de sound van het vorige album. Al vanaf de eerste keer beluisteren viel mij de vergelijking op met Miles Davis’ album Doo-Bop (1992). De sfeer, het soundbed en uiteraard de trompetklanken van Rob, alles herinnert me aan voornoemde plaat. Echter, zonder dat ik maar op enig moment het gevoel heb dat ik naar een Copycat zit te luisteren. Ik vind het een spannende en verfrissende luistertrip die zowel kan dienen als uitstekende achtergrondmuziek als op de koptelefoon.

Christian McBride – Gettin’ To It

Christian McBride - Gettin' To It
Christian McBride – Gettin’ To It [1995][Jazz]
Deze Jazz bassist (Christian McBride) heb ik pas onlangs mogen ontdekken, doordat een collega me deze cd liet horen. Het is een pure (instrumentale) jazzplaat, waarop deze bandleider voornamelijk Contrabas speelt. Veel blaasinstrumenten, piano en ‘standaard’ jazz ritmes is wat het geheel verder compleet maakt. McBride heeft met een keur aan bekende musici samen gewerkt, waaronder James Brown, Sting, The Roots, Roy Hargrove (de enige van dit rijtje die mee doet op ‘Gettin’ To It’), Chick Corea en David Sanborn. Dit betreft zijn debuutalbum (inmiddels heeft hij er acht uitgebracht, waarvan de meest recente in 2009) als bandleider uit 1995 op het befaamde Verve label. Het merendeel van de nummers is ook door de man zelf gecomponeerd (kan ik veel respect voor opbrengen).
Voor een beeld van de album/muziekstijl moet je maar eens luisteren naar ‘The Shade Of The Cedar Tree‘ (het tweede nummer van het album).

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Koop – Koop Islands

Koop - Koop Islands
Koop – Koop Islands [2006][Jazz]
Alhoewel dit klinkt alsof je met een volledig orkest of band te maken hebt betreft het slechts een duo, met medewerking van gastzangeressen. De muziek bestaat uit het hergebruik van vele duizenden samples, gecombineerd met zelf ingespeelde partijen (voornamelijk toetsen/synthesizer). Qua sound laat het zich het beste vergelijken met ‘Gare Du Nord.’ De muziek bevindt zich in de jazz/lounge hoek met regelmatig Bossa Nova invloeden. Met de wetenschap van de werkwijze van deze heren (zou je niet zeggen als je ze ziet) is dit een buitengewoon mooi kunstwerkje wat erg prettig is om te beluisteren.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Ji0xDg6EVvI&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Nellie McKay – Normal As Blueberry Pie

Nellie McKay – Normal As Blueberry Pie [Jazz][2009]
Totaal onverwacht struikelde ik onlangs over de nieuwe cd van Nellie McKay. Met haar debuutalbum heeft ze een paar jaar geleden een blijvende en verpletterende indruk op me gemaakt (sterker nog die staat al een behoorlijke tijd in mijn top tien van beste albums ooit), dus hier was wel sprake van een verrassing. Het album is een tribute aan Doris Day, iemand waarvan ik eigenlijk niks ken. Het enige nadeel wat ik dus zo op voorhand kan ontdekken is dat er geen pareltjes van scherpe teksten van Nellie’s eigen hand zijn deze keer, maar verder heb ik geprobeerd onbevooroordeeld naar deze plaat te luisteren.

Het is een zeer sober klinkend album (geen bombast), waarbij de muzikale omlijsting buitengewoon goed tot zijn recht komt. De stem van Nellie gaat heen en weer tussen heel breekbaar en zeer warm, wat (in combinatie met de gebruikte instrumentatie) resulteert in een zeer sfeervolle sound, die uitstekend bij deze tijd van het jaar past. Buiten een pak sneeuw, binnen een haardvuur, een goed glas wijn en deze muziek: een hele fijne manier om de feestdagen door te komen zonder de geijkte kerstliederen.

In onderstaand filmpje een interview met Nelly over de totstandkoming van het album en de keuze voor Doris Day covers. Daarbij krijg je ook een goede indruk van de sound van het album:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9Dxvnm-X5VY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Jamie Cullum – The Pursuit

Jamie Cullum – The Pursuit [Jazz][2009]
Afgelopen zomer stond ik redelijk vooraan op bij het optreden van Jamie op North Sea Jazz. Ik was toen niet heel erg onder de indruk (heb ook niet het hele optreden bekeken), terwijl ik dat bij eerdere shows van hem wel was. Mede daardoor (hij speelde enkele nieuwe nummers) was ik sceptisch ten opzichte van de te verwachten nieuwe plaat. Ik ben echter super tevreden over het resultaat. Op de één of andere manier weet Jamie de door mij zeer gewaardeerde (maar commercieel minder succesvolle) eigen twitch van zijn vorige album te combineren met de ‘klassieke’ croonerstijl van zijn door covers gedomineerde doorbraak album ‘Twentysomething.’ Deze mix zorgt voor een afwisselende, goed gemaakte plaat met nummers die zowel verrassend als traditioneel zijn. De opmerkelijke cover van Rihanna’s ‘Don’t Stop The Music,’ de zeer prettige single ‘I’m All Over It Now,’ het door electronica overheerste ‘We Run Things,’ allemaal songs die tekenen zijn van zijn vakmanschap en gevarieerdheid. Ook de échte Jamie Cullum songs (vergelijkbaar met de stijl van zijn doorbraak album), jazzy met pianobegeleidng ontbreken niet. Opener ‘One Of Those Things’ is daar een prima voorbeeld van, maar ook ‘You And Me Are Gone,’ ‘I Think, I Love’ en ‘Not While I’m Around’ passen perfect bij deze omschrijving.
Prachtig album dus, waarop de groei van Jamie Cullum als muzikant mijns inziens duidelijk hoorbaar is.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Madeleine Peyroux – Bare Bones

Madeleine Peyroux – Bare Bones [Jazz][2009]
Het doorbraakalbum van Madeleine Peyroux (‘Careless Love‘) vond ik zo verschrikkelijk goed dat het in 2005 op de vierde plek eindigde in mijn lijstje met beste albums van dat jaar. De opvolger, haar vierde album, daarentegen vond ik zo slaapverwekkend saai dat ik nooit de moeite heb genomen er iets over te schrijven (ik heb het ook maar weining beluisterd). Daardoor was ik wat gereserveerd toen ik hoorde dat dit jaar ‘Bare Bones,’ haar derde album zou verschijnen. Toch kon de verleiding niet weerstaan de plaat te beluisteren zodra deze was verschenen en constateerde ik al direct dat dit weer een toppertje is. Een lekkere jazzy sound (piano, gitaar, jazzdrums, groovy bas en orgel) met de zalige stem van Madeleine, heerlijke laidback muziek om op je gemak te beluisteren. Het schijnt dat Madeleine, in tegenstelling tot op de eerdere albums, de meeste nummers hierop zelf heeft (mede)geschreven en ook dat vind ik veelbelovend (omdat de kwaliteit uitmuntend is en het meer toont dan alleen de <voornamelijk> covers die ze eerder uitbracht). Alhoewel het merendeel bestaat uit wat langzamere nummers (in de regel niet mijn meest favoriete tempo) past de collectie van songs uitstekend bij elkaar. Luister en kijk om een goed beeld te krijgen maar eens naar onderstaand filmpje, dan krijg je een aardig beeld van de sound.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5AegtU7xtRI&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod