Bilal – Airtight’s Revenge

Bilal - Airtight's Revenge
Bilal – Airtight’s Revenge [2010][Soul]

Het is al weer even geleden dat deze man zijn vorige (en enige officiële) album heeft uitgebracht (‘First Born Second’ uit 2001 namelijk). Na zo’n lange afwezigheid, en gezien het feit dat ik die vorige plaat nog steeds buitengewoon goed vind, was mijn nieuwsgierigheid in extreme mate geprikkeld.

‘Airtight’s Revenge’ is mijns inziens een onconventioneel goede soulplaat geworden. Muzikaal gezien best wel spannend, heen en weer schietend tussen pop en soul, met een fijne overall sound. Het wordt nergens ‘glad’ of ‘glibberig’ (geen typische Amerikaans R&B zeg maar dus).

De muziek is zeker niet uptempo en alhoewel ik juist daar meestal minder gelukkig mee ben mis ik het op dit album totaal niet.
Al met al een verrassend goede plaat en, alvast een tipje van de sluier richting einde jaar optillend: ‘Airtight’s Revenge’ is voor mij zeker één van de tien beste albums verschenen in2010!

Hieronder de officiële videoclip van de eerste single ‘Robots’:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=PaPPcaz1q6M&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Schradinova – India Lima Oscar Victor Echo You

Schradinova - India Lima Oscar Victor Echo You
Schradinova – India Lima Oscar Victor Echo You [2010][Pop]

Als Room Eleven liefhebber van het eerste uur was ik natuurlijk buitengewoonnieuwsgierig naar de eerste soloplaat van Janne Schra (zangeres van voornoemde band).Wat ik voornamelijk wilde weten is of de muzikale koers die gekozen zou worden net zospannend en fris zou zijn als bij de (helaas slechts) twee albums van Room Eleven. Eerlijkgezegd was ik een beetje bang dat er voor een veilige, middle-of-the-road popsound zouworden gekozen. Gelukkig bleek dat niet (geheel) het geval!

Alhoewel de jazzy ‘feel’ van weleer niet terugkeert op dit album, zijn de composities vaneen erg hoog niveau en zowel afwisselend als creatief. Een buitengewoon illustrerendvoorbeeld hiervan vind ik ‘Italian Family,’ een prachtige ballade, gedragen door enkelepiano begeleiding, waarin Janne’s stem fenomenaal breekbaar over het voetlicht komt.Er staan ook een paar popsongs op die me wat minder aanspreken, maar wanneer jebijvoorbeeld luistert naar de titeltrack wordt je gelijk gegrepen door de diversiteit van deplaat (dit nummer heeft een geweldige brug).

Conclusie is wat mij betreft dat het een zeer goed geslaagde plaat is die heerlijkwegluistert.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7O_epjjiBS8&fs=1&hl=nl_NL]

Jamiroquai – Rock Dust Light Star

Jamiroquai - Rock Dust Light Star
Jamiroquai – Rock Dust Light Star [2010][Soul]
Na het horen van de eerste single van de nieuwe Jamiroquai (‘White Knuckle Ride’) hield ik mijn hart vast. Een niet zo indrukwekkende plaat met discosound, als dat de toon voor het eerste nieuwe album in ruim 5 jaar moest zetten….

Beluistering van het album wist die indruk niet gelijk weg te nemen, want ook voor de titeltrack vind ik hetzelfde gelden. Kortom de eerste twee nummers wisten me niet gelijk te treffen. Vanaf het derde nummer echter barst de plaat in positieve zin, muzikaal en creatief helemaal los. Erg fijne basritmes, veel blazers, goede riffs en vooral: afwisselende muziekstijlen.

Het geniale ‘Hurtin’ is voor mij het absolute hoogtepunt, lekker rockend sausje, met een prominente rol voor de gitaar en superlekker gezongen. Als totale album vind ik het zeker niet het beste wat Jamiroquai ooit heeft uitgebracht, maar het brengt me, zeker na een paar keer luisteren, veel voldoening en is wat mij betreft een aanrader!

Janelle Monae – The Archaindroid

Janelle Monae - The Archaindroid
Janelle Monae – The Archaindroid [Soul][2010]
Dit album heeft mij al ruim twee maanden volledig in zijn greep. Het is zo verrassend, gevarieerd en extreem goed geproduceerd dat het binnen no-time een plaatsje heeft weten te veroveren in mijn muziekbrein. Voor mij ia het net zo indrukwekkend als toen ik het debuutalbum van Erykah Badu voor het eerst hoorde. Muzikaal zijn de twee albums overigens niet te vergelijken, ik doel op de ervaring. ‘The Archandroid’  is van begin tot einde een avontuur en vliegt heen-en-weer tussen soul, pop, klassiek, hip-hop en funk. Daardoor vind ik het buitengewoon moeilijk er een eenduidig etiket op te plakken en dat doet mij heel erg goed.

Voor een kleine impressie hieronder twee video’s van nummers afkomstig van het album, echter voor een volledig beeld raad ik eenieder echt aan het hele album te beluisteren:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lqmORiHNtN4&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=HjWj5gJ6Kvc&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Macy Gray – The Sellout

Macy Gray - The Sellout
Macy Gray – The Sellout [2010][Soul]
Het was al weer vier jaar geleden dat we nieuw werk van Macy Gray te horen hadden gekregen, dus het werd wel weer eens tijd voor wat nieuws. Dit vijfde studioalbum van deze energieke dame met dat eigen stemgeluid kan zich niet meten met haar eerste twee albums (‘On How Life Is’  en ‘The ID’), echter het is wel een heel fijne plaat die qua composities wat meer de algemene pop/r&b kant op gaat (zoals ook bij haar vorige twee albums al het geval was). Nergens wordt het saai, het luistert lekker weg, maar heeft slechts enkele nummers die er écht tussenuit springen.

‘Help Me’ is zo’n nummer, wat mij betreft, wat klinkt alsof het van Gnarls Barkley had kunnen zijn. Of het nummer ‘ That Man’  dat geheel is opgebouwd rond het thema van de ‘Batman Theme’. Tot slot is ‘Kissed It’ wel een song die extra opvalt; vanwege het lekker ritme en de fijne feel die het heeft (en de gitaarsolo niet te vergeten). Kortom: een goede plaat, maar niet één die het eindejaarslijstje zal halen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wWjCnY0Wcd0&hl=nl_NL&fs=1?rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Prince – 20ten

Prince - 20ten

Prince – 20ten [Soul][2010]
En ineens was daar weer een nieuw album van Prince. Allereerst natuurlijk alle mediaberichten over het feit dat dit album niet via reguliere verkoop (zowel on- als offline) zou worden verspreid, maar alleen als gratis bijlage bij diverse Europese kranten en tijdschriften. Uiteraard een zeer lucratieve deal voor de artiest, want die verzekerd zich van snel ‘cashen’ door de verkoop van een ‘ gegarandeerd’  aantal albums. Dit kan bijna alleen wanneer je ook als artiest weet dat het album op zich zelf, qua creativiteit, niet zo veel toevoegt aan je toch al aanzienlijke repertoire. En dat lijkt mij hier dan ook zeker het geval.

De plaat is een bij-één-raapsel van nummers en kan in de verste verte niet tippen aan de kwaliteit van eerder (zelfs recentelijk) uitgebrachte muziek van Prince. Het komt op mij over als een snel in elkaar gezet album, zonder enige onderlinge cohesie, alleen (gedeeltelijk) interessant voor de fanatiekste Prince fans. Eigenlijk dus een tussendoortje, bijna een onemanshow. Natuurlijk staan er wel enkele goede nummers op (de bonustrack ‘Lay Down’  is werkelijk fenomenaal), maar het merendeel is van een middelmaat die snel maar weer vergeten moet worden. ‘Act Of God,’ ‘Lavaux,’ en ‘Sticky Like Glue,’ zijn wat mij betreft (naast eerder genoemd nummer) de enige tracks (van dit 10 nummers tellende album) die  er iets boven uitsteken. Helaas komen ook die niet in de buurt van de sublieme kwaliteit van het vorig jaar verschenen album ‘LotusFlow3r’, maar we moeten het er mee doen.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod