The Heavy – The House That Dirt Built

The Heavy - The House That Dirt Built

The Heavy – The House That Dirt Built [2009][Pop]
Deze plaat is voor mij één van de meest verrassende muzikale ontdekkingen gedaan in 2010. Ik vind het heel moeilijk om een eenduidige stijl te benoemen, aan de ene kant is het pop (Beatles-achtige eind jaren 60 stijl), aan de andere kant neigt het heel erg naar soul.
Op Wikipedia heeft iemand het mijns inziens zeer treffend omschreven: “The Heavy play a mix of guitar-heavy neo soul and rock using crunchy guitar, funky horns, and James Brown-like vocals”.

Er wordt gebruik gemaakt van traditionele instrumenten, aangevuld met hier en daar een sample (bijvoorbeeld uit Screamin’ Jay Hawkins ‘I Put A Spell On You’ in het nummer ‘Sixteen’). Het album is afwisselend, creatief en steekt erg goed in elkaar.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yfB_sT3mHHo&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Schradinova – India Lima Oscar Victor Echo You

Schradinova - India Lima Oscar Victor Echo You
Schradinova – India Lima Oscar Victor Echo You [2010][Pop]

Als Room Eleven liefhebber van het eerste uur was ik natuurlijk buitengewoonnieuwsgierig naar de eerste soloplaat van Janne Schra (zangeres van voornoemde band).Wat ik voornamelijk wilde weten is of de muzikale koers die gekozen zou worden net zospannend en fris zou zijn als bij de (helaas slechts) twee albums van Room Eleven. Eerlijkgezegd was ik een beetje bang dat er voor een veilige, middle-of-the-road popsound zouworden gekozen. Gelukkig bleek dat niet (geheel) het geval!

Alhoewel de jazzy ‘feel’ van weleer niet terugkeert op dit album, zijn de composities vaneen erg hoog niveau en zowel afwisselend als creatief. Een buitengewoon illustrerendvoorbeeld hiervan vind ik ‘Italian Family,’ een prachtige ballade, gedragen door enkelepiano begeleiding, waarin Janne’s stem fenomenaal breekbaar over het voetlicht komt.Er staan ook een paar popsongs op die me wat minder aanspreken, maar wanneer jebijvoorbeeld luistert naar de titeltrack wordt je gelijk gegrepen door de diversiteit van deplaat (dit nummer heeft een geweldige brug).

Conclusie is wat mij betreft dat het een zeer goed geslaagde plaat is die heerlijkwegluistert.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7O_epjjiBS8&fs=1&hl=nl_NL]

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Blaudzun - Seadrift Soundmachine
Blaudzun – Seadrift Soundmachine [2010][Pop]
Dit is pop met een hele grote Hoofdletter P. En dan doel ik op de kwaliteit van de muziek en niet zo zeer op de ‘sound’.
Blaudzun is de artiestennaam (genoemd naar een ‘onbekende Deense wielrenner uit de jaren 70) van de Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond, een man die jaren als achtergrondzanger heeft opgetreden en aan veel verschillende projecten heeft deelgenomen, voor hij in 2006 solo ging. ‘Seadrift Soundmachine’ is zijn tweede volledige album en bevat twaalf nummers (eigenlijk elf want van één song staan twee versies op het album). Het is, naar de huidige maatstaven, een vrij kort album (nog geen 37 minuten), maar is van een ongekende schoonheid.

De sound kent veel Folk invloeden en is buitengewoon mooi georkestreerd. Blaudzun’s stem is opvallend, vaak wat aan de iele kant, waardoor het een erg sfeervol geheel is. Ritmes en refreintjes zijn heel erg lekker, zie voor een voorbeeld de clip van ‘Quiet German Girls’ hieronder. Daaronder trouwens nog een filmpje van een erg leuk recent interview met Blaudzun.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=8EEYwA665Jk&hl=nl_NL&fs=1&]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=DGDZUyZHIpk&hl=nl_NL&fs=1&]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Spoon – Transference

Spoon - Transference

Spoon – Transference [2010][Pop]
Met alle muziek die ik zo al beluister vind ik het af en toe super verrassend om te ontdekken dat ik lang bestaande bandjes nog helemaal niet ken. Zo ook Spoon. De heren uit dit collectief zijn al bijna 17 jaar (!!) bij elkaar en ik had nog nooit van ze gehoord. Ik hoorde echter hun single ‘Written in Reverse’ op een radiostation voorbijkomen en werd er gelijk door gegrepen.

Alhoewel ze vooral als ‘rock’ schijnen te worden omschreven is dit album voor mij toch echt een popplaat in de goede zin van het woord. Het maakt dezelfde gevoelens bij me los als ik had bij Beck’s album ‘Modern Guilt’ (en dat vond ik niet voor niets de beste plaat van 2008). ‘Transference’ (het 7e album van Spoon) is een buitengewoon sterke plaat, creatief, verrassend en met een fenomenale sound. Ik vind dat er erg veel Beatles invloeden te horen zijn en dat doet me heel erg goed.

De stem van de zanger (Britt Daniel, ook verantwoordelijk voor alle tekst en muziek) heeft af en toe wel iets weg van John Lennon, zoals in ‘Before Destruction’ en ‘Out Go The Lights’.  Veelstemmigheid en zwaar ondersteund door als strijkinstrumenten klinkende synths zijn andere kenmerken. Spoon klinkt niet echt Amerikaans, zo heeft ‘Is Love Forever’ wel iets van The Fratellis ‘Chelsea Dagger’  en heeft ‘Written In Reverse’ (zie youtube filmpje) veel Beatle invloeden (dat nummer heeft echt een lekker mid-tempo rockrandje met piano,  gitaren  en gruizige bas).
‘The Mystery Zone’ wordt beheerst door een hele fijne basloop en ook hier zijn de vioolpartijen (synths) weer te horen. Verder een zeer fijne gitaar partij aan het eind van de derde minuut. Wel eindigt het nummer bizar (midden in de zang van de titel “the myst”) en het nummer zou op de LP 51 seconde langer zijn.
‘Who Makes Your Money’ is erg Beckisch,  ‘ I Saw The Light’ is (net als ‘Trouble Comes Running’) een  straightforward rocker, beetje Kravitz achtig met een leuk tweede deel van het nummer (na 2.20, langzamer instrumentaal met piano en bas steeds harder en sneller, daarna ook gitaar). Absoluut een voorbeeld van de creativiteit waar ik het over had.
‘Goodnight Laura’ is een geniaal downtempo liefdesliedje, alleen op piano begeleid en ‘Got Nuffin’ is weer uptempo, fijne rockende baspartij, zang is weer Beatlesque, maar heeft ook wel wat van de Stones weg. ‘Nobody Gets Me But You’ ten slotte klinkt wat electronisch qua drum en bas, meer een soundbed met zang, erg creatief ook met samples, geen gierende gitaren.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fYWlg9iHHlY&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Queen – Innuendo

Queen - Innuendo
Queen – Innuendo [1991][Pop]
Vandaag maar weer eens geluisterd naar wat ik verreweg het beste album vind van Queen. Ik was sowieso al meer liefhebber van het latere materiaal van deze geniale band (zeg maar zo’n beetje vanaf ‘The Works’), maar dit was het eerste Queen album (en, zuur genoeg, door het overlijden van Freddy het één-na-laatste) dat ik op de dag van release aanschafte. De combinatie van de sound, de teksten die bijna allemaal wijzen op het lijden en naderende einde van Freddy, de prachtige (veel, maar niet alles verhullende) stijl van de fotografie, art en video’s. In mijn beleving een prachtig ‘laatste’ creatieve uitspatting van één van ’s werelds grootste popartiesten/bands. Van mijn drie favoriete nummers (‘I’m Going Sligthly Mad,’ ‘These Are The Days Of Our Lives’ en ‘The Show Must Go On’) is er maar één door Freddy geschreven (de eerste), alhoewel bij de opnames elk bandlid wel zijn eigen input schijnt te hebben gehad.
Kortom, een buitengewoon goede popplaat, met hier en daar wat ‘rockende’ hoekjes (gitaar uiteraard).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=EtHIh6Kpl5c&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Acda en de Munnik – Jouw Leven Lang Bij Mij

Acda En De Munnik - Jouw Leven Lang Bij Mij
Acda En De Munnik – Jouw Leven Lang Bij Mij [2009][Pop]
Het vorig jaar door Acda en de Munnik uitgebrachte album is, naar mijn mening, hun beste werk sinds ‘Hier Zijn’ uit 2000. Het kent dezelfde geniale tekst vondsten die we gewend zijn van het oudere werk, maar die ik de laatste jaren beduidend minder vond. De muziek is op de bekende leest geschoeid: gitaar, piano, hier en daar een mondharmonica. Lieve liedjes zoals ‘Ze zegt steeds liefje’ en ‘Ezra’ worden afgewisseld met snellere popsongs zoals ‘Het is wat het is’ en ‘Ik wou dat je een vreemde was’, waar de levenslust (weer) van afspat. Uiteraard ook nog wat speelse dingetjes, zoals de laatste track ‘Voicemail’, waarbij niet echt sprake is van een lied, maar een ‘volgesproken’ voicemail, waarbij Thomas Acda een verhaal vertelt over een man die overweegt voor de trein te springen (wel op de achtergrond muzikaal begeleid overigens). En dan nog het erg grappige nummer ‘Hm Hm Ja Ja,’ waarbij de tekst eigenlijk uit volledig niets zeggende kreten bestaat (“Want ik heb zoiets van een soort van een gevoel”) die om elke boodschap heendraaien (behalve dan wellicht de bedoeling ervan te duiden, het mijns inziens gegeven dat mensen vaak niet zeggen wat ze bedoelen). Conclusie voor mij is dus dat ‘Jouw Leven Lang Bij Mij’ uitstekend in elkaar zit en buitengewoon prettig om te beluisteren.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod