Charlie Winston – Hobo

Charlie Winston - Hobo
Charlie Winston – Hobo [2009][Pop]
Ik heb geen idee meer hoe ik bij deze cd terecht gekomen ben, het is in ieder geval een plaat die nog niet zo lang uit is. Wel is het er één die ik de afgelopen anderhalve maand bijzonder regelmatig beluisterd heb, omdat het mijns inziens een erg goed stukje vakwerk is. De stem van Charlie heeft hier en daar wel iets weg van een combinatie van  Ben Harper  en Michael Franti en ook de muziek heeft af en toe kenmerken van deze twee artiesten (onderstaand clipje geeft daar denk ik wel een beeld bij).
In het algemeen is het een vrij rustig, mid-tempo, album. Alhoewel de nummers erg variërend zijn, is er toch sprake van een zeker geheel, qua sound en qua opbouw. Diverse nummers (o.a. ‘I Love Your Smile’) refereren, door het gebruik van pianoklanken, wat naar invloeden van klassieke muziek, maar bij het merendeel is een akoestische gitaar de basis van het nummer. Dat afgewisseld met een aantal opvallende tracks zoals ‘My Life As A Duck’ (tekstueel) en ‘Genaration Spent’ (muzikaal), maakt dit tot een zeer verrassende en uitstekend uitgebalanceerde plaat.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9nOd5_Bdc8I&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Mamas Gun – Routes To Riches

Mamas Gun - Routes To Riches

Mamas Gun – Routes To Riches [2009][Pop]
Over dit album zag ik recentelijk zoveel positieve berichten voorbij komen dat het voor mij onmogelijk was geworden het niet te beluisteren. Dit collectief, onder leiding van zanger/componist Andy Platts, heeft zichzelf vernoemd naar het succesvolle gelijknamige album van Erykah Badu. Dit schiep voor mij wel wat verwachtingen wat de muziekstijl betreft, maar die bleken totaal niet uit te komen. Sterker, de eerste keer beluisteren bracht nog niet gelijk de gewenste ‘klik’ bij me te weeg, misschien wel vanwege het feit dat niet aan die verwachtingen werd voldaan. Het vreemde is echter dat de plaat me zo intrigeerde dat ik hem inmiddels, in krap een week, een keer of 8 beluisterd heb. Het is een zeer gevarieerd popalbum, dat heen en weer gaat tussen aan de eighties denkende popsound (‘House On A Hill,’ ‘Rico’ en ‘Chasing Down Shadows’ bijvoorbeeld) en pure soul-funk die wel wat weg heeft van Jamiroquai (‘You Are The Music,’ ‘Psycho Territory’). Zelfs vleugjes Lenny Kravitz en Stevie Wonder kan ik niet ontkennen. Verrassend!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xdxu7X5fLAk&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Patrick Watson – Close To Paradise

Patrick Watson - Close To Paradise
Patrick Watson – Close To Paradise [2006][Pop]

Enkele weken geleden kwam ik op iemands blog onderstaande videoclip tegen van Patrick Watson. Ik had nog nooit van deze singer/songwriter gehoord, maar werd meteen gegrepen door de prachtige stijlvolle clip en het bijbehorende nummer. Ik ben direct op zoek gegaan naar het bijbehorende album, om te ontdekken dat dit al een paar jaar oud was. Bij het beluisteren merkte ik al snel dat de hele plaat in dezelfde sfeer/stemming was als de eerder genoemde video en een juweeltje is in zijn genre. De kopstem van Patrick Watson (op de meeste nummers gebruikt)  is wat aan de ijle kant en dat gecombineerde met de vaak sferische, filmachtige muziek maakt dat het een buitengewoon prettige sound is om naar te luisteren. Er wordt van veel ‘klassieke’ instrumenten gebruikt gemaakt, zoals piano en viool, waardoor er hier en daar wat invloeden van klassieke muziek doorklinken. Verder hoor ik ook wel wat dingen die invloed van The Beatles verraden (vergelijkbaar met mijn mening over Beck’s album ‘Modern Guilt’). Daarnaast wordt er niet geschuwd om te experimenteren met stem, techniek en instrumenten, iets wat ik, als het goed en origineel gedaan wordt zoals hier, erg kan waarderen.
Voor eenieder die mooie, originele muziek wil ontdekken is dit een echte aanrader.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=YA2h9PrIUxs&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Mika – The Boy Who Knew To Much


Mika – The Boy Who Knew To Much [Pop][2009]

Het afgelopen jaar verscheen dit tweede album van Mika. Na het ongekende succes van zijn er goede debuutalbum ‘Life In Cartoon Motion’ had ik van de zeer creatieve Mika wel verwacht dat hij muzikaal een totaal andere kant op zou gaan. Niks bleek minder waar, want deze plaat had net zo goed de tweede schijf van voornoemde uitgave kunnen zijn. Dat hoeft geen probleem te zijn, sterker nog het is wederom een zeer vrolijk geheel in, zoals gezegd, dezelfde synthi pop stijl, met hier en daar een vleugje klassiek en Freddy Mercury. Mijn verwachtingen waren gewoon anders.
Voor mij is dit muziek die ik zo af en toe draai, wanneer ik in de stemming ben om prettige, niks aan de hand, positieve klanken wil horen. Daar voldoet Mika wat mij betreft uitstekend aan. ‘Dr. John’, ‘Good Gone Girl’ en ‘Rain’ zijn hier prima voorbeelden van.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Lou Reed – Transformer


Lou Reed – Transformer [Pop][1972]
Tijd voor een klassiekertje. Dit album van Lou Reed, geproduceerd door David Bowie en Mick Ronson, betekende zijn commerciële doorbraak. Voor die tijd was hij vooral bekend van de underground groep The Velvet Undergound die, onder mentorschap van kunstenaar Andy Warhol, een eigen plek wist te verwerven in de kunst- en rockgeschiedenis van de late jaren zestig. Transformer is met recht een popplaat te noemen, met in het algemeen tamelijk rustige nummers, waarop de bijna ongeïnteresseerde, lome zang en uitgesproken teksten van Lou goed tot hun recht komen. Het gebruik van saxofoon, strijkers, akoestisch gitaar en piano wijken sterk af van de veelal gebruikte electrische gitaren in die tijd. Uiteraard bevat het album de twee hits ‘Walk On The Wildside,’ en ‘Perfect Day,’ echter mijn favorieten zijn ‘Goodnight Ladies,’ Hangin’ Round’ en vooral ‘Makeup.’ Een plaat die in niemands kast mag ontbreken.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

C-Mon & Kypski – We Are Square

C-Mon & Kypksi – We Are Square [Pop][2009]
Eind oktober 2008 verscheen de langverwachte opvolger van C-Mon & Kypski’s superfijne plaat ‘Where The Wild Things Are’ uit 2007. Uiteraard keek ik hier erg reikhalzend naar uit, want hun vorige album is door mij veel gedraaid en bejubeld. Helemaal toen de heren van het collectief in diverse interviews te kennen gaven dat het allemaal wat ruiger zou worden, met meer rock invloeden, was mijn nieuwsgierigheid tot ongekende hoogte opgestuwd.
Na de eerste keer luisteren viel het me eigenlijk eerlijk gezegd tegen. Ik vond het ‘gewoon’ goed, maar dat unieke en specifieke wat ik gewent was en verwacht had kon ik niet ontdekken. Wellicht dat dat een beetje kwam omdat ik enerzijds iets meer Hip-Hop invloeden verwacht had en anderzijds de ‘beloofde’ rocky edge ook niet echt naar boven kwam.
Ik ben de plaat echter wel met regelmaat blijven draaien en langzaam maar zeker verwerft hij een vaste plaats in mijn geheugen. Ik vind het niet één van de tien beste albums van 2009, maar hij schurkt er wel tegen aan (voor de beeldvorming ‘100%’ van The Slew is precies wat ik gehoopt had dat C-Mon & Kypski zouden maken).
Het is een verrassende collage van electronisch gestuurde muziek met opvallende loopjes en instrument gebruik, waarbij het heel moeilijk is om stil te blijven zitten. Een inovatief geheel, waarvan ik vooral denk dat er live heel veel mee te doen is. Mijn favoriete nummers zijn ‘China,’ ‘More Is Less,’ Bomba’ en ‘Revenge Of The Pinatas.’

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=MDtXPalv4ZQ&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod