Admiral Freebee – The Honey & The Knife


Admiral Freebee - The Honey & The Knife

Admiral Freebee – The Honey & The Knife [Rock][2010]
Van deze artiest had ik tot voor kort alleen de naam gehoord, tot ik een optreden van hem zag bij De Wereld Draait Door (zie onderstaand filmpje).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wqooGf2xwuU&hl=nl_NL&fs=1&]

De rock die in dit korte optreden doorklonk, tezamen met de op Mick Jagger lijkende stem van deze zanger zorgden er voor dat ik het album ging beluisteren en vervolgens downloaden. Vervolgens is het het album geworden dat ik de afgelopen weken het meest heb beluisterd en nu al één van de verrassende releases van dit jaar.

De sound heeft een zekere ruwheid die schatplichtig lijkt te zijn aan de muziek van eind jaren 60/begin jaren 70. Uiteraard veel gitaren, maar ook violen en mondharmonica komen als begeleidende instrumentatie voorbij.
Kortom: Goede muziek om heel erg blij van te worden!

Jimi Hendrix – Valleys Of Neptune

Jimi Hendrix - Valleys Of Neptune
Jimi Hendrix – Valleys Of Neptune [2010][Rock]
Alhoewel ik pas de laatste 5 jaar een échte liefhebber van Jimi Hendrix ben geworden (voor die tijd had ik alleen maar een verzamelalbum en me niet verdiept in de backcatalogus) houd ik me nog steeds niet bezig met de muzikale verzameldrang die ik bij bijvoorbeeld Prince en Sly Stone wel heb. In de praktijk betekent dit dat ik nog lange niet alle muziek van Jimi ken en me vooral heb gefocust op de geniale albums die hij zelf bij leven heeft gemaakt.  Bijna alle opnames die na zijn dood zijn verschenen en die hij dus niet zelf ‘gecompileerd’ heeft heb ik dan ook links laten liggen.

Ik was echter wel op voorhand zeer nieuwsgierig naar deze release. Vanwege de verwachte geluidskwaliteit en toch het verlangen dat blijft bestaan te verzwelgen in nostalgie (hoe zou Jimi’s muzikale erfenis er uit hebben gezien als hij nu nog geleefd zou hebben). Maar toch vooral omdat de nummers zijn opgenomen in een periode waarin in zijn algemeenheid veel creatieve en goede rockmuziek werd gemaakt.

Dit gezegd hebbende ben ik tot de conclusie gekomen dat Valleys Of Neptune een buitengewoon goed klinkende compilatie is van voornamelijk niet eerder officieel uitgegeven nummers. Ik zeg bewust compilatie, omdat ik wel de samenhang en het ‘gruizige’ van de originele albums een beetje mis. Het is een flink rockende plaat geworden, met voornamelijk uptempo nummers. Echte klassiekers, zoals diverse van Jimi’s hits, kan ik niet ontdekken in de ‘nieuwe’ nummers en de titeltrack vind ik, in tegenstelling tot wat ik hier en daar lees, niet zo’n bijzonder nummer.
Heel erg blij wordt ik van de lange versie van ‘Red House,’ een ware aanvulling op de reeds bestaande versies. Verder vind ik ‘Mr. Bad Luck,’ ‘Sunshine Of Your Love’ en ‘Lover Man’ er uitspringen. Zoals verwacht mag worden allemaal met lekker veel gitaargeweld.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Jack Bruce & Robin Trower – Seven Moons

Jack Bruce & Robin Trower - Seven Moons
Jack Bruce & Robin Trower – Seven Moons [2008][Rock]
Ik heb hier al vaker verkondigd dat als het op Rock aan komt ik het meest verguld ben van goede Power Trio’s (gitaar, bas, drums). Dit album kwam begin 2009 op mijn pad, waarbij mijn aandacht vooral getrokken werd door Jack Bruce, voormalig bassist van Cream (dat vermaarde Power Trio met Eric Clapton van eind jaren zestig). Begin jaren tachtig hebben de heren Bruce en Trower (gitarist, bekend van Procol Harum) ook al samengewerkt en twee albums uitgebracht, echter dat was mij bij het verschijnen van ‘Seven Moons’ niet bekend.

Voor liefhebbers van lekkere bluesrock is dit een echte aanrader. De muziek klinkt alsof het nieuwe opnames zijn van nummers die zo uit de jaren zestig kunnen komen (en dat is wat mij betreft een compliment), wellicht dat dat ook komt door de stem van Jack Bruce, die perfect aansluit op de soort muziek. (Uiteraard) neemt de electrische gitaar (veel solo’s) een belangrijke plaats in op dit soort muzikale uitingen en omdat er geen sprake is van overproductie (randgeluiden afkomstig van synthesizers, blazers of percussie) klinkt het puur en zoals, naar mijn mening, goede rock moet klinken.
Mensen die de rockende kant van John Mayer kunnen waarderen zouden zich wat mij betreft hier buitengewoon bij thuis moeten voelen (unofficial video):

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=MeGNpL8g01E&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures

Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures [Rock][2009]

Aangetrokken door de opvallende hoes van dit album las ik een buitengewoon positieve recensie. Gevolg was uiteraard dat ik het album aanschafte en het een verrassend lekkere plaat vind. De band is een supergroep, bestaande uit Dave Grohl (Foo Fighters, Nirvana), Josh Homme (Queens of the Stoneage) en John Paul Jones (Led Zeppelin). Of het nou komt doordat het feitelijk een powertrio is (oké hier en daar aangevuld met wat extra muzikanten/instrumenten) dat dit zo lekker in mijn gehoor ligt weet ik niet, maar opvallend is het wel voor mij. Op de een of andere manier is dat type rock (bas, drums en 1 gitaar) het soort dat mij het meest aanspreekt. Feit is dat het stampt en rockt als een dolle, alsof je in een guitar-rollercoaster zit. Het is buitengewoon prettig wanneer er dit soort ‘nieuwe’ ‘oude’ rock wordt gemaakt. Luister maar eens naar het opzwepende ‘New Fang,’ of het intrigerende ‘Elephants’ (met een intro van bijna anderhalve minuut). Een rockplaat pur sang en een aanrader voor iedereen die van echte gitaren houdt.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=o9VC9Lor0_Q&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

The Slew – 100%

The Slew – 100% [Rock][2009]
Dit is voor mij het meest verrassende album van 2009. Via een Tweet van Nico Dijkshoorn (@dijkshoorn) werd ik op het bestaan er van gewezen en na het bekijken van wat youtube materiaal (zie onderaan deze post) ben ik helemaal voor de bijl gegaan. Dit is pure sixties-seventies rock op basis van hedendaagse hiphop-beats & scratches!! Een erg vette sound (lekker stevige gitaren die gruizig klinken met veel lage tonen), zang die, als je niet beter wist, gesampled zou kunnen zijn van oude platen van Jimi Hendrix, Cream of The Allman Brothers Band. Het is de perfecte mix van old meets new en klinkt als een klok. De band bestaat uit twee oudleden van Wolfmother (Chriss Ross en Myles Heskett) en de dj’s Kid Koala en Dynomite D. (die 10 jaar geleden onder andere al met de Beastie Boys tourden). Er gaat een wereld voor me open en ik kan niet wachten tot ik deze plaat op vinyl heb!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=E4N-CuPpsLY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland


The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland [1968][Rock]
Na jaren diverse muziek van Jimi Hendrix in mijn collectie te hebben gehad moet ik toch echt (shame!!) bekennen dat 2007 het jaar was waarin ik hem écht ontdekt heb. En wat voor ontdekking! Biografie gelezen, films bekeken en oorspronkelijke platen beluisterd. Vervolgens ben ik tot de conclusie gekomen dat deze plaat absoluut wél in de top tien van beste albums allertijden thuis hoort! De genialiteit en het unieke van Jimi spat er gewoon vanaf. Natuurlijk staan de klassiekers ‘All Along The Watchtower’, ‘Crosstown Traffic’ en ‘Burning Of The Midnight Lamp’ er op, maar mijn grootste ontdekking was het 15 minuten durende ‘Vodoo Chile’ en dan vooral dat dit niet hetzelfde is als ‘Voodoo Child (Slight Return)’. Deze laatste is zeg maar de uitgewerkte versie van de eerste die meer een blues jam is. In de jam hoor je alles wat je wil: muzikanten, drank, rook, drugs, sfeer uit die tijd! Voor ik dit besefte dacht ik altijd dat deze titel verkeerd op cd’s en lp’s stond, omdat ik alleen bekend was met de ‘hit’ (Child dus). Het album is opgenomen met een sfeer alsof je zelf in de studio aanwezig bent bij de opnamesessies. Naast de eerder genoemde nummers staan er tal van andere juweeltjes op, zoals het stuwende ‘Come On (Part I)’, het vage en jazzy ‘Rainy Day, Dream Away’ en de geniale bluesrockers ‘1983..(A Mermaid I Should Turn To)’ en ‘Moon, Turn The Tides…Gently, Gently Away’. Enige enigszins vreemde eend in de bijt is ‘Litlle Miss Strange’, typisch een jaren 60 britrock nummer. Toevalligerwijs (of juist niet) ook het enige nummer dat niet door Jimi zelf werd geschreven (naast de cover van Bob Dylan’s ‘All Along The Watchtower’ en Earl Kings ‘Come On (Part I)’ natuurlijk). De conclusie lijkt me duidelijk: Dit is een album dat je moet hebben beluisterd voor je sterft!!

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod