Mayer Hawthorne – How Do You Do: Blanke Soul met een hoofdletter S

Mayer Hawthorne - How Do You Do
Mayer Hawthorne – How Do You Do [2011][Soul]

Bijna twee jaar geleden schreef ik voor het eerst over deze buitengewoon getalenteerde zanger, naar aanleiding van zijn vorige album. Inmiddels is Mayer Hawthorne langzaam maar zeker aan het doorbreken bij het grote publiek, mede dankzij de single ‘The Walk’ die met enige regelmaat op de radio voorbij komt.

Dit nieuwe album vind ik (nog) beter dan zijn voorganger. De sound is commerciëler, zonder dat het platter of goedkoper klinkt. De productie is buitengewoon goed en het geheel klinkt volwassener.  De muziek is buitengewoon gevarieerd; ik hoor Beach Boys invloeden, Philly Soul en ook een tegen jaren 70 Motown aanschurend geluid. Verder is de balans tussen slow- mid- en uptempo uitstekend.

Wat mij betreft een uitstekende moderne Soulplaat met respect voor de geschiedenis. Kortom: alles is aanwezig voor de ware Soulliefhebber.

Adele – 21, pas na enkele keren beluisteren verrassend goed

Adele - 21
Adele – 21 [2011][Soul]
In tegenstelling tot heel erg veel mensen (getuige de verkoopaantallen) vond ik het vorige (debuut)album van Adele saai en niet erg veelzeggend. Gevolg was dat ik, ondanks de goede verhalen, gereserveerd was voor wat betreft de opvolger.

Na de eerste twee keer draaien hoorde ik het ook nog niet zo. Wellicht dat dat kwam doordat het vooral een ‘rustige’ plaat is.
Door de duidelijke minder gladde productie en de aanwezigheid van meer ‘Soul’ was ik desondanks wel getriggerd om  de plaat nog enkele malen te beluisteren, waarna ik tot de onvermijdelijke conclusie ben gekomen dat het hier gewoon een topalbum betreft.

Zoals aangehaald is de productie top; een mooi vol en uitgebalanceerde sound, met veel variatie in de instrumentatie.
De stem van Adele lijkt wel gegroeid, alsof ze met een wat rauwer randje zingt. Dit komt wat mij betreft het beste naar voren in mijn favoriete nummer ‘Don’t You Remember.’

Tot slot dan toch dat ene kritiekpuntje; het thema van het album is liefdesverdriet, dat past misschien wel bij de snelheid en de ‘Soul’ die we horen, maar vind ik af en toe wel heel erg dik aangezet voor een dame van 21.

Bilal – Airtight’s Revenge

Bilal - Airtight's Revenge
Bilal – Airtight’s Revenge [2010][Soul]

Het is al weer even geleden dat deze man zijn vorige (en enige officiële) album heeft uitgebracht (‘First Born Second’ uit 2001 namelijk). Na zo’n lange afwezigheid, en gezien het feit dat ik die vorige plaat nog steeds buitengewoon goed vind, was mijn nieuwsgierigheid in extreme mate geprikkeld.

‘Airtight’s Revenge’ is mijns inziens een onconventioneel goede soulplaat geworden. Muzikaal gezien best wel spannend, heen en weer schietend tussen pop en soul, met een fijne overall sound. Het wordt nergens ‘glad’ of ‘glibberig’ (geen typische Amerikaans R&B zeg maar dus).

De muziek is zeker niet uptempo en alhoewel ik juist daar meestal minder gelukkig mee ben mis ik het op dit album totaal niet.
Al met al een verrassend goede plaat en, alvast een tipje van de sluier richting einde jaar optillend: ‘Airtight’s Revenge’ is voor mij zeker één van de tien beste albums verschenen in2010!

Hieronder de officiële videoclip van de eerste single ‘Robots’:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=PaPPcaz1q6M&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Jamiroquai – Rock Dust Light Star

Jamiroquai - Rock Dust Light Star
Jamiroquai – Rock Dust Light Star [2010][Soul]
Na het horen van de eerste single van de nieuwe Jamiroquai (‘White Knuckle Ride’) hield ik mijn hart vast. Een niet zo indrukwekkende plaat met discosound, als dat de toon voor het eerste nieuwe album in ruim 5 jaar moest zetten….

Beluistering van het album wist die indruk niet gelijk weg te nemen, want ook voor de titeltrack vind ik hetzelfde gelden. Kortom de eerste twee nummers wisten me niet gelijk te treffen. Vanaf het derde nummer echter barst de plaat in positieve zin, muzikaal en creatief helemaal los. Erg fijne basritmes, veel blazers, goede riffs en vooral: afwisselende muziekstijlen.

Het geniale ‘Hurtin’ is voor mij het absolute hoogtepunt, lekker rockend sausje, met een prominente rol voor de gitaar en superlekker gezongen. Als totale album vind ik het zeker niet het beste wat Jamiroquai ooit heeft uitgebracht, maar het brengt me, zeker na een paar keer luisteren, veel voldoening en is wat mij betreft een aanrader!

Janelle Monae – The Archaindroid

Janelle Monae - The Archaindroid
Janelle Monae – The Archaindroid [Soul][2010]
Dit album heeft mij al ruim twee maanden volledig in zijn greep. Het is zo verrassend, gevarieerd en extreem goed geproduceerd dat het binnen no-time een plaatsje heeft weten te veroveren in mijn muziekbrein. Voor mij ia het net zo indrukwekkend als toen ik het debuutalbum van Erykah Badu voor het eerst hoorde. Muzikaal zijn de twee albums overigens niet te vergelijken, ik doel op de ervaring. ‘The Archandroid’  is van begin tot einde een avontuur en vliegt heen-en-weer tussen soul, pop, klassiek, hip-hop en funk. Daardoor vind ik het buitengewoon moeilijk er een eenduidig etiket op te plakken en dat doet mij heel erg goed.

Voor een kleine impressie hieronder twee video’s van nummers afkomstig van het album, echter voor een volledig beeld raad ik eenieder echt aan het hele album te beluisteren:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lqmORiHNtN4&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=HjWj5gJ6Kvc&fs=1&hl=nl_NL&rel=0]

Macy Gray – The Sellout

Macy Gray - The Sellout
Macy Gray – The Sellout [2010][Soul]
Het was al weer vier jaar geleden dat we nieuw werk van Macy Gray te horen hadden gekregen, dus het werd wel weer eens tijd voor wat nieuws. Dit vijfde studioalbum van deze energieke dame met dat eigen stemgeluid kan zich niet meten met haar eerste twee albums (‘On How Life Is’  en ‘The ID’), echter het is wel een heel fijne plaat die qua composities wat meer de algemene pop/r&b kant op gaat (zoals ook bij haar vorige twee albums al het geval was). Nergens wordt het saai, het luistert lekker weg, maar heeft slechts enkele nummers die er écht tussenuit springen.

‘Help Me’ is zo’n nummer, wat mij betreft, wat klinkt alsof het van Gnarls Barkley had kunnen zijn. Of het nummer ‘ That Man’  dat geheel is opgebouwd rond het thema van de ‘Batman Theme’. Tot slot is ‘Kissed It’ wel een song die extra opvalt; vanwege het lekker ritme en de fijne feel die het heeft (en de gitaarsolo niet te vergeten). Kortom: een goede plaat, maar niet één die het eindejaarslijstje zal halen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wWjCnY0Wcd0&hl=nl_NL&fs=1?rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod