Prince – 20ten

Prince - 20ten

Prince – 20ten [Soul][2010]
En ineens was daar weer een nieuw album van Prince. Allereerst natuurlijk alle mediaberichten over het feit dat dit album niet via reguliere verkoop (zowel on- als offline) zou worden verspreid, maar alleen als gratis bijlage bij diverse Europese kranten en tijdschriften. Uiteraard een zeer lucratieve deal voor de artiest, want die verzekerd zich van snel ‘cashen’ door de verkoop van een ‘ gegarandeerd’  aantal albums. Dit kan bijna alleen wanneer je ook als artiest weet dat het album op zich zelf, qua creativiteit, niet zo veel toevoegt aan je toch al aanzienlijke repertoire. En dat lijkt mij hier dan ook zeker het geval.

De plaat is een bij-één-raapsel van nummers en kan in de verste verte niet tippen aan de kwaliteit van eerder (zelfs recentelijk) uitgebrachte muziek van Prince. Het komt op mij over als een snel in elkaar gezet album, zonder enige onderlinge cohesie, alleen (gedeeltelijk) interessant voor de fanatiekste Prince fans. Eigenlijk dus een tussendoortje, bijna een onemanshow. Natuurlijk staan er wel enkele goede nummers op (de bonustrack ‘Lay Down’  is werkelijk fenomenaal), maar het merendeel is van een middelmaat die snel maar weer vergeten moet worden. ‘Act Of God,’ ‘Lavaux,’ en ‘Sticky Like Glue,’ zijn wat mij betreft (naast eerder genoemd nummer) de enige tracks (van dit 10 nummers tellende album) die  er iets boven uitsteken. Helaas komen ook die niet in de buurt van de sublieme kwaliteit van het vorig jaar verschenen album ‘LotusFlow3r’, maar we moeten het er mee doen.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Alain Clark – Colorblind

Alain Clark - Colorblind
Alain Clark – Colorblind [2010][Soul]
Enkele weken terug is deze tweede (Engelstalige) plaat van Alain Clark verschenen en nieuwsgierig als ik was naar zowel het resultaat als de ontwikkeling van Alain moet ik zeggen dat het een mooi en goed album is geworden. Je hoort dat er veel aandacht is besteed aan de productie, maar ook aan de nummers. Zo is er hier en daar wel een verrassing te horen (als in: niet alleen maar recht-toe-recht-aan liedjes). Bijvoorbeeld in de titelsong en ‘Good Days’ waarin regelmatig van ritme wordt afgeweken, of de song gewoon een andere wending neemt na het eerste deel.

Ik was erg bang dat ‘Colorblind’ vooral veel mierzoete ballades zou bevatten, maar ben erg opgelucht dat dit tot een minimum beperkt is. Daarbij moet ik zeggen dat de ballads van een buitengewone (internationale) kwaliteit zijn. ‘Too Soon To End’ is hier een voorbeeld van en had zo maar een Stevie Wonder cover kunnen zijn (erg lekker duet met fijne gitaarsolo trouwens).

Kortom: het zwijmelt waar het kan, het swingt waar het moet en is een puike opvolger van ‘Live It Out’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Jamie Lidell – Compass

Jamie Lidell - Compass
Jamie Lidell – Compass [2010][Soul]
Dit is zo’n buitengewoon goede plaat dat ik hem op termijn in mijn Top-10 Albums aller tijden zie verschijnen.
Begrijpelijk dus dat ik het by far de beste album release van 2010 tot nu toe vind. Alhoewel het mijns inziens geen gemakkelijke plaat is voor de massa lijkt hij ook (terecht) door het grote publiek goed opgepakt te worden.  Muzikaal gezien avontuurlijk, zeer goed uitgebalanceerd, gevarieerd en een zeer goede mix tussen soul en pop.

Jamie Lidell volg ik al op de voet sinds zijn debuutalbum en ik ben buitengewoon gecharmeerd van zowel zijn zang (stem dus) als de creatieve weg die hij durft af te leggen (zijn vorige album ‘JIM’ was bijvoorbeeld totaal anders, veel ‘gladder geproduceerd’). ‘Compass’ is de plaat die ik de afgelopen weken verreweg het meest heb gedraaid en ik blijf er verrassingen in ontdekken. Mede geproduceerd door Beck en met medewerking van onder andere Nikka Costa waren mijn verwachtingen op voorhand ook wel hooggespannen.

De sound bevat erg veel 80’s elementen en klinkt als een warm bad. Duidelijk is dat er rijkelijk geput is uit het muzikale oeuvre van Prince (luister bijvoorbeeld maar eens naar ‘I Wanna Be Your Telephone’), maar om heel eerlijk te zijn, zo’n goede plaat als deze heeft Prince al (tientallen) jaren niet afgeleverd.
Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald: Rock in ‘You Are Waking,’ Pop in ‘Compass,’ Soul in ‘She Needs Me,’ kortom veel variatie. Maar het mooie is dat het album als geheel klopt als een bus, van begin tot eind ontstaat nergens het gevoel dat een nummer er niet op thuis hoort.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Z4dhMIz3jvc&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Giovanca – While I’m Awake

Giovanca - While I'm Awake
Giovanca – While I’m Awake [2010][Soul]
Het debuutalbum ‘Subway Silence’ van Giovanca was zo geniaal dat ik uiteraard zeer nieuwsgierig was naar haar tweede plaat. Eerst maakten we kennis met de single ‘Drop It’ en dat beloofde al heel veel goeds. Nu het album er eindelijk is ben ik toch een (klein) beetje teleurgesteld. Uiteraard zingt Giovanca buitengewoon goed (ze heeft een heel fijne stem en duidelijk eigen sound vind ik), maar de brille en het experimentele sausje dat ik op de voorganger hoorde vind ik hier helaas niet overal terug. Voor mij bevat ‘While I’m Awake’ zes geniale nummers, maar dat vind ik op een totaal van twaalf toch te weinig.

De nummers die er voor mij uitspringen zijn ‘Drop It,’ ‘Flirting With The Sun,’ ‘Lovechild,’ ‘Hungry,’ ‘Simply Mad’ en ‘Time Is Ticking.’ De ander nummers zijn (muzikaal, maar vooral tekstueel) van een middelmatige eenvoud die mij wat tegenvalt. Moet wel gezegd dat die nummers ondanks die door mij toegekende eenvoud nog steeds veel beter zijn dan veel andere muziek die verschijnt, maar toch…

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Eli ‘Paperboy’ Reed – Come And Get It

Eli 'Paperboy' Reed - Come And Get It
Eli ‘Paperboy’ Reed – Come And Get It [2010][Soul]
Iets minder dan een jaar geleden schreef ik hier over deze zanger en zijn buitengewoon goede cd ‘Roll With You.’ Nu is recentelijk zijn nieuwe album verschenen en deze vind ik zo mogelijk nog beter. Mijn belangrijkste opmerking bij de eerdere blog was “je hoort niet dat dit recent gecomponeerde muziek is (en dat is een compliment mijns inziens)” en dat gaat hier wederom volledig op.

Het album swingt en klinkt als in de goede oude motowntijd, met veel blazers, kenmerkende basgrooves en een uitstekende zanger, met een opvallende stem. Buitengewoon goed geproduceerd, zonder zwakke momenten, en een goede mix tussen de snellere nummers (zoals ‘Come And Get It’ en ‘Tell Me What I Wanna Hear’) en de wat langzamere (o.a. ‘Time Will Tell’ en ‘Pick Your Batlles’). Kortom een genot om naar te luisteren. Samen met Mayer Hawthorne en Marc Broussard vormt Eli ‘Paperboy’ Reed wat mij betreft de top van de hedendaagse blanke soul.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Erykah Badu – New Amerykah Pt. II: Return Of The Ankh

Erykah Badu – New Amerykah Pt. II: Return Of The Ankh
Erykah Badu – New Amerykah Pt. II: Return Of The Ankh [2010][Soul]
Ruim anderhalf jaar later dan oorspronkelijk de bedoeling was heeft ‘New Amerykah Pt. II: Return Of The Ankh’ het levenslicht mogen aanschouwen. Het feit dat Erykah’s nieuwe album de hoofdtitel ‘New Amerykah Pt. II’ draagt schept natuurlijk de nodige verwachtingen, zeker gezien de buitengewoon hoge kwaliteit die het ‘eerste deel’ ten toon spreide. Om maar met de deur in huis te vallen: Die verwachtingen worden wat mij betreft niet waar gemaakt.

Het is een zeer prettige plaat, dat wel, maar het mysterieuze (muzikaal) en soms wat ‘vage’ van haar vorige plaat hoor ik hier helemaal niet op terug. Op dit nieuwe werk staan in tegenstelling tot de vorige wel weer meer ‘liedjes’ (met kop-en-staart zeg maar). Daarbij was ‘Pt. I’ er eentje waarop wel wat maatschappij kritische geluiden waren te horen en bevat ‘Pt. II’ meer persoonlijke, romantischere thema’s. Als ik het goed begrepen heb was dat ook juist de bedoeling van Erykah Badu; om een zogenaamd tweeluik te maken, thematisch opgesplitst (gevisualiseerd door de beschrijving dat het ene album uit haar linker hersenhelft afkomstig is en de ander (deze) uit de rechter helft).

Mijn favoriete nummers zijn ‘Window Seat,’ ‘Turn Me Away,’ ‘Umm Hmm’ en ‘Fall In Love.’ De rest is zeker niet slecht (wat mij betreft zijn er geen skip momenten), maar ik verwacht nog zoveel andere, goede, nieuwe muziek dit jaar dat ik dit album niet in mijn top 10 van 2010 ga terug zien.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod