van Prutser tot Primadonna, Prince op North Sea Jazz 2011

nsj112011 gaat, wat North Sea Jazz betreft, de boeken in als het festival van Prince. Alle drie de dagen was hij de afsluitende act met nachtconcerten die tot ver in de vroege uurtjes duurden. Nu heb ik de afgelopen 24 jaar al behoorlijk wat concerten van Prince bezocht, maar dat hij het voor elkaar zou krijgen om binnen 72 uur mijn slechtste live ervaring af te wisselen met één van de drie beste ooit had ik van tevoren niet verwacht.

Om van een goed concert te kunnen spreken moet er voor mij (subjectief dus) aan vier voorwaarden worden voldaan:

  • het geluid moet goed zijn:
    wanneer oordopjes nodig zijn om een concert goed te beluisteren zit er in beginsel iets fout
  • het moet muzikaal interessant zijn:
    zowel qua arrangementen, solo’s, muzikanten en samenspel moet er sprake zijn van chemie en een live vibe
  • de artiest moet plezier uitstralen:
    geen plichtmatige optredens, interactie met het publiek
  • de setlist moet aansprekend zijn:
    de meest persoonlijke, hoe verrassender en zeldzamer de gespeelde nummers hoe liever

De eerste Nacht (begin 1.30u – einde 4.00u)
Aan drie van de vier punten wist Prince de eerste avond niet te voldoen. Het leek er alleen op dat hij veel plezier had, wat verbazingwekkend is gezien het feit dat juist hij in de gaten zou moeten hebben dat het qua geluid niet goed zat. Er bestaat zoiets simpels als een ‘mastervolume’, wanneer die iets naar beneden was bijgesteld hadden we het nog prima kunnen horen.

Het geluid stond dus veel (en ik bedoel VEEL) te hard. Het gevolg was dat alle nuance verdween en er een muur van geluid ontstond. Op momenten kreeg ik tijdens dit concert letterlijk hoofdpijn. Tel daarbij op dat voor mij de setlist niet heel interessant was (het eerste nummer ‘Foxy Lady (Jimi Hendrix)’ was voor mij gelijk het beste) en het muzikaal niet uit de verf kwam en je begrijpt waarom ik dit zijn slechtste live prestatie tot dusver vond. Ik ben (voor het eerst) voor het einde van de show naar buiten gegaan en nam mezelf voor de volgende dag oordopjes aan te schaffen.

Tot slot moest ik deze avond concluderen dat Prince niet zijn beste band ooit heeft meegenomen naar Europa. Ik ben van mening dat hij zelf het beste tot zijn recht komt wanneer de muzikanten een kwaliteit hebben die op hun eigen instrument gelijk of beter is dan die van hemzelf. Dat is hier dus echt niet het geval. Om eerlijk te zijn komen alleen John Blackwell (drummer) en Shelby J (zangeres) door mijn test, de rest is echt niet goed genoeg (voor Morris Hayes (orgel) wil ik eventueel nog een uitzondering maken). Andy Allo (zang/gitaar) heeft een fantastische stem als ze niet te hard hoeft te zingen, maar haar gitaarspel is van een bedroevend niveau. Ida (bassist) vind ik middelmatig, Liv Warfield (zangeres) en Cassandra O’Neal (toetsen) mogen per direct vervangen worden.

De tweede Nacht (begin 1.55u – einde 4.00u)
Na voorgaande ervaring was ik reuze benieuwd wat me te wachten stond. Van enige vrees was ook wel sprake moet ik nu bekennen. Om te beginnen stond het geluid (iets) minder hard. Het volume was nog te hoog, maar (mede door mijn oordoppen) in ieder geval waren afzonderlijke partijen weer te herkennen.

De muziek was in één woord magistraal. Maar liefst acht nummers had ik Prince zelf nog nooit live horen spelen. En enkele daarvan (o.a. Joy In Repetition, The Love We Make, Colonized Mind en If You Want Me To Stay) stonden al lang op mijn favorieten lijstje. Deze avond was er een waarin de gitaar centraal stond, zoals ik het zelf het liefst zie. Verder viel het me op dat er geen enkel (!!) nummer werd gespeeld van de voorgaande nacht.
Van begin tot het einde heb ik genoten van de opvallende nummers, de unieke vormgeving van de spaarzaam gespeelde hits, van de uitstekende zang en vele elektrificerende gitaarsolo’s van Prince. Het absolute hoogtepunt (kippenvelmoment) had echter niks met ronkende gitaren te maken, maar was het moment waarop Prince zelf overtuigend bas speelde en daarbij mijn favoriete Sly Stone nummer ‘If You Want Me To Stay’ zong. Alleen al dat moment maakte dit voor mij onvergetelijk.

De derde Nacht (begin 0.30u – einde 2.45u)
Wat nu? Ik had meegemaakt dat Prince in 2 opéénvolgende nachten het slechtste concert en het (bijna) beste concert kon geven wat ik ooit zelf had beleefd. Zou deze laatste avond de zaterdag kunnen evenaren, of misschien zelfs nog beter zijn?
Het begin was in ieder geval buitengewoon veelbelovend, ondanks (wederom) het volume. Prince ging op dezelfde voet verder als de avond er voor; hij speelde minder bekende pareltjes en zowel muzikaal als qua zang ging hij tot het uiterste. Bijkomend voordeel was dat het wéér nummers betrof die hij dit weekend nog niet had gespeeld, waaronder nog een absoluut hoogtepunt ‘Empty Room’. Na deze superstart (die ongeveer een uur duurde) ging het niveau van de setlist echter omlaag, en werden er voor het eerst nummers gespeeld die ook op vrijdag al te horen waren geweest.

Deze avond bestond voor mij eigenlijk uit twee delen:

  1. zonder hits, muzikaal erg indrukwekkend
  2. alleen hits, plichtmatig

Nu heb ik er totaal geen probleem mee wanneer Prince hits speelt, alleen maak het muzikaal dan wat interessanter (zoals bijvoorbeeld met ‘Alphabet St.’ op de tweede avond). De nummers die hier gebracht werden (zoals ‘Let’s Go Crazy’, ‘Delirious’ en ‘1999’) worden al zo lang in deze, niet spannende, versie uitgevoerd dat het routineus overkomt. Ik hoop persoonlijk dat meer op andere arrangementen, zoals de versie van ‘Little Red Corvette’ die tijdens Montreux 2009 werd gespeeld.

Alhoewel de zaal uit zijn dak ging en het een groot feest werd vond ik het dus minder interessant. Ook déze hits kunnen wat mij betreft rauwer en origineler ten gehore worden gebracht. Kortom ‘gemengde gevoelens’.

Conclusie
Prince op North Sea Jazz was een unieke ervaring, met diepte- én hoogtepunten. Muzikaal gezien kan het (qua band) beter, maar zoals vaker gezegd Prince lijkt met de jaren alleen maar beter te worden. Hij wist me zowel te verrassen als te ergeren, maar ik had het niet willen missen.

Janelle Monae Live @ Melkweg Amsterdam 21 februari 2011

Ticket Janelle MonaeGisteren dan eindelijk naar Janelle Monae’s liveshow geweest. De Melkweg was uitverkocht, dus volle bak!

De band was buitengewoon enthousiast en dat had duidelijk zijn effect op het aanwezige publiek. Zeker door de veelal uptempo nummers werd er een opzwepende show neergezet. Muzikaal gezien was het niet erg spannend, de studionummers werden redelijk 1-op-1 live gespeeld. Vind ik meestal wel jammer, want ik hou wel van wat andere arrangementen of een extra solootje hier en daar. Verder was het geheel wel tamelijk strak geregisseerd, wat een beetje een beperking was mbt vrije invulling en frivoliteit.

De geluidskwaliteit was erg slecht, drums en met name de bas stond veel en veel te hard, waardoor er continu een brom te horen was en de (spaarzame) solo’s van de gitarist en blazer niet tot zijn recht kwamen.

Janelle zong prima (al was ze vaak niet te verstaan door bovengenoemde geluidsinstellingen) en maakte er echt een show van. Vooral bij de ballad die ze zong (alleen begeleid door gitaar) kwam haar stem echt tot zijn recht. Dit was wat mij betreft wel een kippenvel moment.

De show duurde een krap uur (21.00-21.57) met nog een spetterende toegift van een minuut of zeven.

Ondanks mijn punten van kritiek ben ik heel erg blij dat ik er bij was, wanneer een band zo duidelijk uitstraalt dat ze plezier hebben in wat ze doen en daar het publiek op deze manier bij weten te betrekken maakt dat er voor mij een onvergetelijke show van.

Prince Live in Parijs 11 oktober 2009

Alhoewel het allemaal op het laatste moment geregeld moest worden (aankondiging woensdag, kaartverkoop vrijdag, concerten zondag) was ik erg blij dat het me uiteindelijk allemaal gelukt was om te regelen dat ik bij deze once-in-a-lifetime opportunity aanwezig kon zijn. Prince zou op dezelfde dag twee concerten geven op de magistrale locatie ‘Le Grand Palais’ in het hartje van Parijs en het project kreeg de naam ‘All Day, All Night’ (naar één van zijn nummers).
Gezien zijn concerthistorie van dit jaar (zowel qua gespeelde nummers als het concept ‘meerdere verschillende concerten op één dag’) toog ik vol goede moed naar Parijs. Heenreis, parkeren, zaal betreden, het ging allemaal van een leien dakje. Na binnenkomst op de locatie was ik wel even overdonderd door de grootte en de grandeur van dit gebouw, en blij verrast dat het (ten opzichte van de zaalgrootte) geen afgeladen huis zou zijn. Dit zou betekenen dat ik vanaf een plekje achterin de zaal een goed uitzicht had op het podium en alle indrukken goed op me in zou kunnen laten werken. Wel was ik erg benieuwd naar de geluidskwaliteit, en of we niet teveel last van galm zouden gaan krijgen.
Opvallend was overigens wel de security; reeds bij binnenkomst werd me op het hart gedrukt dat er niet gefotografeerd mocht worden, zelfs niet met mobiele telefoons (dûh, losers) en dat je deze dus in je zak moest laten. Overigens werd dit voorafgaand aan de shows ook nog diverse malen omgeroepen, wat tot veel hoongelach van het publiek leidde. Tijdens de shows werd iedereen (of althans zoveel mogelijk) die fotografeerde uit het publiek gehaald (er liepen belachelijk veel beveiligingsmensen met deze taak rond), waarna ter plekke de foto’s van je toestel werden gewist. Ik gebruikte mijn telefoon niet om te fotograferen, maar om de setlist te noteren en werd desondanks door één van die gestapo officieren gesommeerd mijn telefoon weg te doen, anders kon ik hem inleveren en na de show weer ophalen.
De entree van Prince was redelijk spectaculair, er kwam een geblindeerde Mercedes de zaal inrijden, stopte vlak naast het podium, waarna hij uitstapte en (onder luid gejuich van het publiek en na een korte groet) in een soort backstage area verdween. Beide concerten begonnen slechts enkele minuutjes na de aangekondigde tijd (een unicum wat mij betreft).

Show 1: All Day
De bandleden kwamen in een rij het podium oplopen, de refreinregels van ‘All Day, All Night’ (You can be my baby, I’ll make you feel allright) scanderend. Hoop maakt zich van mij meester dat dit dan ook het eerste nummer zou zijn dat we zouden gaan horen, maar dit bleek niet het geval. In plaats daarvan werd ‘1999’ ingezet. En het klonk als een huis. Wat me vooral opviel zijn de steeds afwisselende en anders klinkende gitaarrifjes die Prince speelde in het nummer, waardoor hij het toch weer voor elkaar kreeg om me met een hit, die ik hem al zo vaak heb horen spelen, te verrassen. Na een matige, niet zo spannende, versie van ‘I Feel For You,’ werd ‘Controversy’ ingezet en ik voelde de bui al een beetje hangen. Ondanks de hoge verwachtingen was ik toch bij een ‘Greatest Hits’ show beland. Die kunnen ook gaaf zijn, maar dat is als Princefan met een historie niet je eerste keus wanneer je het voor wat betreft setlists voor het zeggen zou hebben. De versie en zeer uitgebreide jam rondom dit nummer, nam echter mijn twijfels weg. Het zat vol met (fel) gitaargeweld van Prince, een ronkende mondharmonica van Frédéric Yonnet (of Jah-Nay zoals Prince zegt) en voortreffelijke zang van de zangeressen. Het was echter ook het moment waarop Prince steeds geagiteerder raakte over de geluidskwaliteit. Midden in het nummer zei hij dat het nummer gebruikt zou worden voor een soundcheck en gaf hij de technicus diverse aanwijzingen om bepaalde instrumenten luider te laten klinken (had hij bij de eerste nummers ook al gedaan). Jammer genoeg leek het er in de zaal op alsof het alleen maar slechter werd wanneer er aan zijn verzoek werd voldaan. Toen bleek dat de microfoon voor de mondharmonicasolo niet (ver genoeg) openstond werden de technici helemaal door hem afgebrand (‘don’t blame me, I’m doing my job, the technician is French) wat veel gelach uit het publiek opleverde en tot gevolg had dat de solo opnieuw werd gespeeld. Gedurende de volgende nummers vond ik de geluidskwaliteit nog verder achteruit gaan. Waarbij met name het begin van ‘Anotherloverholenyohead’ en ‘Guitar’ een drama was, maar dat leek een combinatie van het zaalgeluid met ‘slechte afstemming’ van de bandleden onderling.
De band verliet het podium, Prince alleen met (electrische) gitaar achterlatend. Ik heb andere bezoekers lyrisch horen zijn over dit deel van de show, maar was zelf niet geheel onder de indruk. De keuze van de nummers vond ik verrassend (‘Girl,’ ‘I Could Never Take The Place Of Your Man,’ The 1 U Wanna C’ en ‘Sometimes It Snows In April’), maar alleen de laatste kwam voor mij écht uit de verf. Het leek namelijk wel alsof Prince zichzelf begeleidde met basisakkoorden die totaal niets met de originele versies te maken hadden. Hierdoor was het net alsof de tekst niet bij de muziek hoorde. Verder viel het me op dat deze nummers beter overkwamen wanneer de achtergrondzangeressen meezongen. ‘Girl’ (toch één van mijn favoriete nummers) werd hierdoor m.i. het meest verkracht.
Na weer een dramatische start van een nummer, ‘Mountains’ (met een kakofonie aan geluid wat over ons werd heen gestort), volgende een spetterend en zeer funky blok van covers. Dit was (inclusief ‘Mountains’) een duidelijke proeve van bekwaamheid van Prince & Band, die ik helaas niet in de hele show heb waargenomen. Voorbij kwamen o.a. nummers als ‘I Wanna Take You Higher,’ ‘Long Train Runnin,’ en ‘Play That Funky Music.’ Dit stuk werd afgesloten met de groove van ‘Partyman’ en kon mij dus zeer bekoren. Na ‘Uptown,’ wat ik wederom niet uit de verf vond komen (het leek wel alsof Prince de tekst niet meer wist), was het tijd voor ‘Let’s Work’ en ‘Cool.’ Ook dit was spetterend, funky en erg verrassend, met name omdat ik hem het laatste nummer nog nooit zelf had zien opvoeren. Prince had de smaak te pakken (wat de funk betreft) en stelde (door het publiek te vragen of ze ‘Purple Rain’ wilde horen) vast dat we in een dance mood waren, waarna ‘Kiss’ werd ingezet. Nu is dit een nummer wat ik graag live hoor, maar dan wel met een volledige band. Ik heb er een enorme hekel aan als de tweede gitaarpartij uit de synthesizer komt (en dat was hier het geval, want er was geen tweede gitarist). Dat werd enigszins goed gemaakt doordat mijnheer zelf de lead op gitaar speelde (en daar net als bij ‘1999’ zeer creatief mee omging), maar toch blijft het behelpen (en ‘nep’ klinken), waardoor het van mij niet persé nodig is dit nummer op de setlist te zetten. Het aansluitende ‘All The Critics’ was lekker, maar ook niet meer dan dat, het had bijlange na niet de lengte en schwung die ik in Montreux had gehoord. Voor de afsluiters ‘Cream’ en ‘U Got The Look’ (tweede toegift) geldt wat mij betreft hetzelfde als voor ‘Kiss,’ hier miste ik de body van een volwaardige band.
Al met al zat ik dus met een hoop gemengde gevoelens na dit eerste optreden. Het geluid was op diverse momenten zeer slecht, het waren teveel greatest hits, ondanks een aantal zeer verrassende nummers en de bandleden leken niet altijd even goed op elkaar ingespeeld. Prince was echter in een zeer goede stemming, net als het publiek. Er waren grote delen van de show die ik uitmuntend vond qua performance en de hele entourage van de locatie was te gek. Al met al vond ik het dus wel erg gaaf, maar had zo mijn bedenkingen en was heel erg nieuwsgierig naar wat het tweede optreden zou gaan brengen.

Na de eerste show besloot ik op mijn gemak te doen en even rustig ergens wat te gaan eten (en een tijdje relaxed te kunnen zitten), ik was per slot van rekening in Parijs. Wanneer ik even voor tienen terug zou keren in het Palais zou dat ruimschoots op tijd zijn. Wel was ik erg nieuwsgierig naar de volgende setlist, zeker omdat de verwachtingen waren geschapen (in mijn eigen hoofd :-))dat we iets anders te horen zouden krijgen.

Show 2: All Night
Ook dit optreden begon nagenoeg op tijd en de sfeer in de zaal was opvallend genoeg al vanaf het begin anders (intenser). Of dat kwam doordat het inmiddels donker was buiten en daardoor dus ook in de zaal weet ik niet, maar ik vermoed dat het er wel mee te maken heeft gehad. Tot mijn grote verrassing begon de show exact hetzelfde als eerder op de dag en eerlijk gezegd viel dat wel een beetje tegen. Dit geldt overigens alleen voor de muziekkeuze, want de geluidskwaliteit was echt vele malen beter en (wellicht daardoor) Prince leek het ook meer naar zijn zin te hebben. Het gehele eerste deel (uur) bleek gelijk aan wat ik reeds eerder op die dag had meegemaakt. Alhoewel het begin van ‘Guitar’ beter uit de verf kwam vond ik dat ‘Anotherloverholyenhead’ weer op de een of andere manier niet ‘klopte,’ het benadrukken van de gitaarpartij erin is echter wel weer een supergave vernieuwing.

In het sologedeelte werd deze keer ‘All Day, All Night’ gebracht ipv ‘Girl,’ dat vond ik zeer verrassend en dit nummer werd voor mij dan ook één van de hoogtepunten van dit optreden. Voor de rest bleef mijn mening voor dit onderdeel gelijk aan wat ik hierboven reeds heb geschreven. In de medley met covers werd overigens nog een fantastische versie van ‘Shake Your Body’ gespeeld (met Elisa Fiorillo als lead-zangeres) in de rest van dit onderdeel was ook niet vee l veranderd ten opzichte van eerder.
Na dit feestdeel (met bekenden van mij op het podium) was het tijd voor een rustpunt en werd door de band ‘Purple Rain’ ingezet. Meestal hoeft dit nummer van mij niet zo, maar ik vond het vanavond een sublieme versie. Het nummer werd volledig gespeeld, met ouderwetse solo’s van Prince zelf en ik was erg onder de indruk van deze uitvoering (had hem in Montreux gemist). De afsluiter voor mij was ‘Kiss,’ en opvallend genoeg liet Prince zijn gitaar achterwege. Zoals ik eerder al schreef vind ik het nummer dan niet zo goed overkomen als zou moeten en dit was dus toch weer een tegenvaller. Doordat ik nog dezelfde nacht terug moest rijden (en eerst nog langs de garderobe moest) besloot ik het voor gezien te houden. Gevolg was wel dat ik de toegift van ‘Honky Tonk Women,’ ‘All The Critics’ en ‘A Love Bizarre’ heb moeten missen, maar gezien de vermoeidheid in de benen kan ik daar prima mee leven.

Conclusies:
Het was een waanzinnige belevenis, maar ik denk dat ik de volgende keer in zo’n situatie alleen naar de tweede show ga.
De geluidskwaliteit was ronduit slecht bij de eerste show en prima bij de tweede.
Absolute hoogtepunten waren voor mij ‘Controversy’ (lekker veel gitaar), ‘All Day, All Night,’ ‘Purple Rain,’ de ‘Cover Medleys,’ de vele gitaarsolo’s in het algemeen, de sfeer en de locatie.

Prince Live In Montreux 18 juli 2009

Het gerucht dat Prince meerdere shows op één avond in Montreux zou geven hing al een tijdje in de lucht en omdat dit het geval zou zijn op zaterdag 18 juli kwam mij dat meer dan uitstekend uit, want ik zou er voor mijn vakantie in de buurt zijn. Uiteindelijk werd er aangekondigd dat het om twee concerten zou gaan en de tickets waren snel geregeld. Eerder dit jaar heeft Prince een soortgelijke exercitie in LA gehouden, daar waren het drie totaal verschillende shows , met verschillende bands. Daar hij maar één band meenam naar Europa was het afwachten wat we voorgeschoteld zouden krijgen. Afgaande op de optredens in LA was ik op voorhand het meest geïnteresseerd in de Rockshow, alleen waren juist die bandleden niet meegekomen. De concertzaal voor beide shows was het Stravinsky Auditorium, dat toegang biedt aan 3500 bezoekers. In de praktijk waren er overigens meer mensen, omdat de stoelen op de begane grond waren verwijderd. De zaal is typisch voor het gebruik van ‘luisterconcerten,’ helemaal afgewerkt in hout met een erg ‘klassieke’ uitstraling en een ongehoorde akoestiek. Minpuntje hiervan is wel dat het podium aan de lage kant is en aangezien Prince niet de langste is  zorgde dit er wel voor dat de zicht op het podium niet optimaal was. Gelukkig werd er gefilmd voor een beoogde DVD uitgave, waardoor er meer dan voldoende details te volgen waren op de schermen. Het publiek was zeer gemêleerd en bestond voor een deel uit fanatieke Prince followers, maar zeker ook voor een groot deel uit mensen die Prince wel een keertje live gezien wilden hebben. De begeleidingsband bestond volledig uit oudgedienden, te weten: Renato Neto (toetsen), Rhonda Smith (bas) en John Blackwell (drums), voor een gedeelte (laatste toegift eerste show en volledige tweede show) aangevuld met Morris Hayes (toetsen). Prince zelf stond (nogal) garant voor het gitaarwerk en de zang uiteraard. Beide shows maakten vooral duidelijk dat we te maken hadden met Prince de gitarist en zanger, er was veel sprake van jazzy arrangementen en tevens stevige gitaar. Weinig funk deze keer en met name Renato kreeg veel ruimte voor solo’s.

1st Show
Om ongeveer 19.30u begon de eerste show van de avond, waarbij de bandleden één voor één op het podium kwamen, terwijl ze werden geïntroduceerd door Prince. Na een spacy intro werd het eerste nummer ingezet ‘When Eye Lay My Hands On U,’ waarbij meteen duidelijk werd dat mijnheer er erg veel zin in had, zowel door zijn expressie (wat wel extra benadrukt leek te worden door de aanwezigheid van camera’s) als door het nadrukkelijke enthousiasme van zijn gitaarspel. Eerlijk gezegd was ik vergeten hoe goed dit nummer ook al weer was en was ik zeer onder de indruk van deze live versie.
Aansluitend op deze fijne opening werd het volgende nummer ingezet, wat pas na het intro werd herkend door het publiek als zijnde ‘Little Red Corvette’ in een hele prettige jazzy uitvoering, maar ook nu weer met voldoende gitaar. Vervolgens werd het tijd voor de eerste ballad (‘Somewhere Here On Earth’), afgezien van het feit dat Prince met veel passie en zuiver zong is dit niet één van mijn favoriete nummers en kwam deze tempoverlaging naar mijn zin iets te vroeg in de show. De jazzy pianosolo van Renato in het midden van het nummer was echter wel weer helemaal naar mijn smaak.
Hierna volgde het bijna zeven minuten durende ‘When The Lights Go Down,’ weer lekker jazzy met een erg fijne groove, waarbij Prince zijn gitaar weer ter hand had genomen. Dit gitaarspel maakte dit nummer naar mijn mening helemaal top en aan het einde ging het via een pianosolo op hetzelfde ritme over in ‘Willing And Able’ (heel erg lekker). Dit was het eerste moment dat er om publiek participatie werd gevraagd (de ene helft van de zaal moest Willing zingen en de andere helft Able :-)). Jammer genoeg deed het publiek dit alleen op aangeven van Prince en stopte het direct na dat de band stopte met spelen (terwijl dat volgens mij niet zijn bedoeling was).
In de jazzy samenstelling van de setlist snapte ik het wel, maar het volgende nummer (weer een ballad) is ook niet één van mijn favorieten (‘I Love U But I Don’t Trust U Anymore’). Omdat ik dit nummer echter nog nooit live geperformed had gezien was het zeer goed te accepteren. Dit is Prince de zanger ten voeten uit.
Na dit rustpunt gingen we weer de midtempo jazzkant op met ‘She Spoke 2 Me.’ Hier werd ik dan weer heel gelukkig van, al vind ik het erg jammer dat bij dit soort nummers de dwarsfluit uit de synthesizer komt ( In de langzame nummers werden de Chimes (klankstaafjes ) overigens ook veel te vaak gebruikt. Ik ben al geen voorstander van dit percussie instrument en al helemaal niet als deze uit een synthesizer komt). Erg jazzy met wederom veel ruimte voor Renato en een fijne gitaarpartij van de man zelf. De drumsolo had van mij niet gehoeven, maar dat komt omdat die vaak de hele continuïteit uit het nummer weghalen (met een basloop/solo of melodieuze instrumenten is dat als ze goed gespeeld worden niet het geval). John Blackwell kan overigens meer dan uitstekend drummen, maar dat was al bekend.
Het (jammer genoeg) enige nummer van de cd ‘Lotusflow3r’ werd ingezet (‘Love Like Jazz’) en het paste uitstekend in het geheel. Ook hier was het ontbreken van een echte dwarsfluit een gemis, maar de gitaarsolo een genot. Aansluitend werd ‘All This Love’ ingezet, dit nummer is ook nieuw en afkomstig van de cd Elixer. Door Prince zelf gebracht vind ik het echter vele, vele malen beter dan door Bria Valente. Het is hier rauwer en minder zoet. Ook de gitaarsolo en het gescat van Prince (waarbij hij meezingt met de noten die hij op zijn gitaar speelt) maakte dit nummer tot één van mijn hoogtepunten van de show. Enige minpunt was dat de baspartij te hard stond (op verzoek van Prince werd deze luider gezet). Ook bij dit nummer werd weer met het publiek geparticipeerd, waarbij de muzikanten op aangeven van het publiek (What are you gonna do Prince?) hun solo’s konden weggeven.
Hierna verliet de band het podium, om na een minuut of twee terug te komen voor het klapstuk van het optreden ‘Empty Room.’ Met kippenvel op de armen heb ik geluisterd naar dit nummer, waarbij Prince een gitaarsolo weggaf waarvan ik dacht dat hij zijn gitaar kapot zou spelen. Dit nummer, met zijn rustige intro, bombastische opbouw, uitstekende zang en tekst en ultieme gitaarsolo was zo enorm fenomenaal dat ik met tranen in mijn ogen mijn handen heb staan stuk klappen!!
Het rustmoment daarna snapte ik erg goed en deze ballad was uistekend geprogrammeerd en gezongen. Het was het nieuwe nummer ‘Elixer’ (van Bria Valente). Na het eerste deel van het nummer liep het over in een typische relaxte jazzgroove met piano en bas, om daarna weer terug te keren naar het origineel.
‘A Large Room With No Light’ was het slotstuk van de eerste toegift. Dit is al een nummer uit de 1986/1987 periode wat onlangs opnieuw is opgenomen en speciaal voor dit festival op de site van Montreux als gratis download is aangeboden. Het is erg jazzy en volgens mij moeilijk te zingen door Prince (de zang lijkt qua melodie niet synchroon te lopen aan de muziek). Live is het wederom erg jammer dat de dwarsfluit niet ‘echt’ is, maar het nummer paste uistekend in de set en blijft een feest om te beluisteren. Ook de hier weer aanwezige gitaarsolo maakt het nummer helemaal af.
Hierna verliet de band het podium en kwam het bekende gefluit en geklap om meer. De Zwitsers doen dat overigens op een zeer aparte manier, ze zwaaien met hun handen in de lucht (‘walking fridge’) en zeggen ook iets van ‘whoeoeoeh’ erbij. Na deze tweede stop (van ongeveer 5 minuten) was het tijd voor de laatste toegift. Deze is me in zijn geheel wat tegen gevallen. Het was het moment waarop ook Morris Hayes mee ging spelen en bestond uit ‘Insatiable,’ ‘Scandalous,’ ‘The Beautiful Ones’, en ‘Nothing Compares 2 U.’ De eerste twee vind ik echte hele slome ballads, waar ik niks mee heb. De laatste twee vind ik super, maar door het ontbreken van een gitaar vond ik er veel te weinig power in zitten. Wellicht komt het ook wel juist door het feit dat er veel te veel van de melodie uit de toetsinstrumenten komt. Daarnaast heeft Prince die laatste twee nummers al zo vaak in deze volgorde gespeeld dat de fanatieke fans ‘Nothing Compares 2 U’ automatisch inzetten na afloop van ‘The Beautiful Ones.’ Overigens was er niks aan te merken op de passie en de kwaliteit waarmee de nummers ten gehore werden gebracht. Hierna was de eerste show echt afgelopen, (Prince maakte een buiging met de bandleden, waarschijnlijk voor de dvd opnames :-)), maar dat leek een groot deel van het publiek niet echt te kunnen waarderen. Ik was er op ingesteld dat de shows 1 tot 1,5 uur zouden duren en dat bleek in ieder geval voor de eerste show te kloppen. Naar de maatstaven van Prince is dit natuurlijk best wel kort, en het leek erop alsof veel mensen zich hierdoor bekocht voelden. Al met al een zeer jazzy show met ruim baan voor de muzikanten en de gitaarsolo’s en de zang van Prince zelf en gelukkig geen hits show, maar vooral een goed samengestelde setlist met minder bekende nummers.

Na de eerste show begon het grote wachten. Rond 21.00u was deze afgelopen en de tweede show zou naar verwachting niet eerder dan om 23.00u beginnen. De fanatieke fans die vooraan hadden gestaan waren vooral bezorgd over hoe ze het volgende optreden weer vooraan terecht zouden kunnen komen (moeilijk want beneden in de hal stonden al weer veel mensen klaar om de zaal te betreden) en de rest was zich vooral aan het afvragen of de volgende show hetzelfde zou zijn of dat er andere nummers zouden worden gespeeld. Er waren tevens geruchten dat er een derde show zou komen, ’s nachts in het Jazz Café, dus dit sterkte ons in het vermoeden dat er iets totaal anders gespeeld zou worden. Vandaar dat we afspraken dat we daar naar toe zouden gaan zodra Prince Jehova had bedankt (er van uitgaande dat dat het echte einde van de show zou betekenen net zoals bij de eerste het geval was geweest). Er was tijd genoeg om wat te eten of drinken en ook roken is daar tot mijn verbazing en geluk geen probleem (mag
overal, behalve in de concertzaal zelf).

2nd Show
Om ongeveer 0.00u was het zover en wederom stelde Prince zijn bandleden voor. Opvallend hierbij was dat hij Morris Hayes niet voorstelde, maar dat die er wel bij was vanaf het begin van dit tweede concert. Tot mijn schrik begon het concert met exact hetzelfde intro en eerste nummer als eerder op de avond (‘When Eye Lay My Hands On U’), maar daar zette ik me vrij snel overheen, mede doordat de gedrevenheid van artiest en band groter leek dan bij de eerste show en het gitaarspel een nog heftigere en gepassioneerdere indruk maakte, daarbij duurde het nummer ruime een minuut langer. We trokken zelf de conclusie dat hij de eerste versie niet DVD waardig vond en daarom het nummer opnieuw ten gehore bracht. Hierin werden we gesteund toen het tweede nummer werd ingezet, het instrumentale, rockende ‘Stratus’ (van Billy Cobham). Dit was waar ik op had gehoopt! Veel gitaar en rock. De volledig eigen Prince versie van Elvis Presleys ‘All Shook Up,’ volgde, waarna ‘Peach’ ten gehore werd gebracht. Van de jazzy samenstelling van de eerste show leek niet veel meer over, zeker toen Jimi Hendrix’ ‘Spanish Castle Magic’ werd ingezet. Als in een roes beleefde ik deze nummers die zonder pauze werden gespeeld, en in opperste extase, tegen beter weten in, hopende dat de hele ‘rock-set’ van de Conga Room (LA) zou worden gespeeld. ‘When You Were Mine,’ was de volgende verrassing en het leek wel of alles en iedereen (Prince, band én publiek) enthousiaster was dan vroeger op de avond.
Hierna was het tijd voor het eerste rustmoment in deze show, opnieuw werd ‘Little Red Corvette’ gespeeld. Jammer genoeg volgden er daarna nog vier nummers die we eerder hadden gehoord (‘Somewhere Here On Earth,’ ‘She Spoke 2 Me,’‘I Love U But I Don’t Trust U Anymore, en ‘Love Like Jazz’), maar zoals eerder gezegd vond ik deze uitvoeringen beter en strakker dan in de eerste set (alsof ze voor de DVD opnames alles uit de kast haalden om een zo goed mogelijke versie op de planken te brengen).
Na dit gedeelte was het tijd voor het enige funky nummer van de hele avond. Een ruim tien minuten durende versie van ‘All The Critics Love You in Montreux.’ Dit was echt het moment dat het dak er af ging, het publiek sprong op en neer en kon er geen genoeg van krijgen en ook Prince leek in opperbeste stemming. Ook hierin toch weer voldoende gitaarspel en scatting van Prince. Als toegift volgde nog ‘A Large Room With No Lights,’ en dit was het eerste moment dat Prince wat anders aan had (althans zijn rode jasje had uitgedaan). Hij beëindigde de show met het bedanken van Jehova, dus wij verlieten per direct de zaal (erg jammer, want daarna bleek hij ‘Purple Rain’ nog te spelen en dat heb ik dus gemist omdat ik naar die derde show wilde die niet bleek plaats te vinden :-().
Wanneer ik me verplaats in de gedachte dat ik niet bij de eerste show aanwezig was (waardoor ik me er overheen zet dat ik sommige nummers twee keer heb gehoord) dan vind ik dit het beste concert van Prince dat ik ooit heb mogen aanschouwen. Het vlamde van begin tot eind, had alles wat ik in deze tijd in een Prince show wil zien, publiek, artiest en band waren in een opperbeste stemming en gitaar te over!

Nu is het hopen dat er inderdaad een mooie dvd van uitkomt, waarop in ieder geval mijn hoogtepunten terug te vinden zijn (Prince heeft nogal eens de neiging andere keuzes te maken voor zijn uitgaven dan ik persoonlijk wenselijk acht):

Van de eerste show: When The Lights Go Down, Willing & Able, All This Love, Empty Room
Van de tweede show: When Eye Lay My Hands On U, Stratus, All Shook Up, Peach, Spanish Castle Magic, When You Were Mine en All The Critics Love U In Montreux

Een topervaring die ik zo en graag nog eens over zou doen, bij voorkeur op North Sea Jazz 2010 :-).

@ The Concerts: Doe Maar 1 en 10 juli 2008

Alhoewel ik eerst van plan was naar slechts 1 concert van Doe Maar te gaan (in de HMH, omdat de Kuip me te massaal leek) had ik het genoegen om vrijkaartjes voor het eerste optreden in de Kuip te ontvangen. Aangezien de eerste show (HMH dus) me uitstekend was bevallen ben ik naar Rotterdam gereden om de shows met elkaar te kunnen vergelijken.

HMH
Wat me bij het HMH concert al opviel was dat het plezier waarmee de heren optraden er werkelijk van af spatte (iets wat ik in 2000 toch in mindere mate ervoer, waar naar gelang de hoeveelheid concerten groter werd ook de automatische piloot meer om de hoek leek te komen kijken). De geluidskwailteit en de vitaliteit van de heren was meer dan uitstekend te noemen en nummers werden met veel energie gebracht. Alhoewel het concert formeel een try-out betrof (ik vond de prijs nogal fors voor dit type optreden) had ik muzikaal niks aan te merken op het samenspel van de heren, daarnaast werd er met behulp van diverse gastmusici gezorgd voor een gevarieerde show die maar liefst 2 uur en 25 minuten duurde. Uiteraard kwamen alle hits aan bod en waren sommige delen van de set-list exacte kopieën van hun vorige shows, maar er werd hier en daar ook voor een verrassend nummer, dan wel aangepast arrangement gekozen. De toegevoegde waarde van de aanwezigheid van Joost Belinfante was ook erg duidelijk, want een van Doe Maar’s populairste nummers ‘Nederwiet’ kon hierdoor in de show worden opgenomen (waarbij Joost op geheel eigen wijze de teksten hier en daar enigszins geactualiseerd had, met name de zinssnede ‘Dat is een kwestie van geloof, geloof ik en dat mag je nu gelukkig nog zelf weten’ vond ik geniaal).
Het was kortom een feest der herkenning van een zeer hoge kwaliteit en ik verliet dan ook met een extreem tevreden gevoel de HMH.

 

De Kuip
Zoals gezegd was het concert in de Kuip een extraatje en vol goede moed vertrokken we richting Nederlands mooiste stadion. Ik had tribunekaarten links van het podium op de eerste ring en was bij binnenkomst al blij dat ik het HMH concert had meegemaakt. Alhoewel ik nog moest afwachten hoe de band zich muzikaal staande zou houden in dit grote ‘tentje’ was de afstand tot het podium voor mij gelijk al een onoverbrugbare uitdaging om er een intieme sfeer te kunnen creeëren. Gelukkig stond het podium in de breedte en waren de videowalls van uitmuntende kwaliteit, waardoor je in ieder geval prima zicht had op de gezichtsuitdrukkingen van de bandleden.
Waar het overdag en tijdens de voorprogramma’s nog behoorlijk had geregend klaarde de lucht volledig op toen Doe Maar het podium betrad. Het geluid klonk zeer behoorlijk, al was Henny vaak niet verstaan wanneer hij praatte en leek het of zijn bas wat verkeerd stond afgesteld (vervormde af en toe tot gebrom).
Het publiek leek dat helemaal niet te deren, iedereen ging uit zijn dak, uiteraard helemaal bij de grootste hits, waarbij het meezingende volk de band nog wel eens leek te overstemmen.
De show was nagenoeg gelijk aan die in HMH (enkele nummers werden op een ander moment gespeeld) en ook nu was er weer veel ruimte voor de muzikale ideeën van de groep. Jammer genoeg was het bij dit publiek minder gewenst, want juist bij deze intermezzo’s (bijvoorbeeld de fenomenale solo’s van trompettist Eric Vloeimans) leek het teken gegeven om drank te gaan halen, of uitgebreid met elkaar te gaan praten.
Los van deze lichte tegenvaller verliet ik ook De Kuip met een enorm tevreden gevoel en was ik blij dat ik er bij was.

Voor de beeldvorming en als herinnering een klein filmpje van het Kuip Concert van 10 juli:

@ The Concerts: Prince – The Earth Tour

Prince – The Earth Tour
Na bijna 5 jaar heb ik dit jaar eindelijk weer een live optreden van Prince bijgewoond.
Op 20 september woonde ik in Londen de mainshow in de O2 Arena bij. Nu ben ik in het algemeen niet zo’n voorstander van stadionshows (en helemaal niet wanneer iedereen zijn eigen vaste stoel heeft), omdat ik vind dat daarbij sprake is van een mindere geluidskwaliteit en meestal ook meer afstand tussen artiest en publiek. Desondanks ben ik zeer blij dat ik ben geweest. Ik had een tamelijk goede plek, de faciliteiten zijn in de O2 perfect en het geluid viel me absoluut niet tegen (wellicht mede omdat Prince zijn podium in het midden van het stadion had geplaatst).

Prince was in een absolute rockstemming en dat betekende dat hij erg veel gitaar speelde (Gaaf!). Na een funky begin met ‘Musicology’ en ‘Chelsea Rodgers’ (twee persoonlijke favorieten, dus het kon voor mij vanaf het begin al niet meer stuk), ‘Le Freak’ en ‘A Love Bizarre’, via ‘7’ naar een absoluut waanzinnig rockende versie van ‘Come Together’. Voor je het in de gaten had was een deel van de show alweer voorbij, zonder (tot dat moment) enig minpuntje.
Opvallend vond ik dat de show écht werd gebracht door Prince & The Band (in tegenstelling tot 5 jaar geleden, toen leek Prince meer een onderdeel ván de band). Daarbij had ik het gevoel dat hij zich in het verleden door betere muzikanten omringde, al lees ik in veel verslagen dat veel liefhebbers dat niet met me eens zijn.

Er werden veel bekende hits gespeeld (o.a. ‘Let’s Go Crazy’, ‘Take Me With U’, ‘Raspberry Beret’, ‘Cream’, ‘1999’ en een zeer slechte versie van ‘Kiss’), maar mijn hoogtepunten waren toch vooral de fenomenale versie van ‘The One’ (lang geleden dat ik kippenvel kreeg van een Prince ballad), ‘Whole Lotta Love’, ‘Guitar’, ‘Crazy’, ‘Purple Rain’ en de eerder vermelde ‘Musicology’, ‘Chelsea Rodgers’ en ‘Come Together’.
Een grote verbetering ten opzichte van de vorige tour vind ik de aanwezigheid van zangeressen (waardoor duetten en meerstemmigheid veel beter tot zijn recht komen). Daar staat tegenover dat ik het écht een supermisser vind dat er geen 2e gitarist was (naast Prince). Mede hierdoor werd m.i. ‘Kiss’ om zeep geholpen.

In het middendeel van de show was een flink deel ingeruimd voor Prince solo aan het keyboard. Gelukkig speelde hij vooral (bijna) hele nummers, waardoor het niet zo’n ‘intro-raad-spelletje’ werd. Naast een topper als ‘How Come U Don’t Call Me’ speelde hij hier een fenomenale versie van ‘When Will We B Paid’.
Al met al een waanzinnige show die me, op de paar punten van kritiek na, zeer goed bevallen is!

Als gelukkige bezitter van een kaart voor de aftershow ben ik na het concert naar de betreffende (kleine) zaal gegaan. Helaas was er die avond alleen een optreden van de band, met enkele lokale artiesten. Prince zelf kwam niet opdagen (wilde zijn kruid bewaren voor de afsluitende show van de avond daarna).