The Big Bang, Multiply Additions & Green

Enige weken geleden voelde ik me behoorlijk genaaid. Ik had namelijk de langverwachte nieuwe plaat van Busta Rhymes gekocht (dacht ik). Die plaat (The Crown) was (en is nog steeds) dramatisch! Wel heel clever bedacht hoor, om vlak voor de release van een échte nieuwe plaat nog zoiets weg te zetten, al vraag ik me wel af of de artiest er zelf van op de hoogte is. Gelukkig is het nieuwe album (The Big Bang) mét die fantastische single ‘Touch It’ nu verschenen en het is een verademing, want deze plaat is helemaal super! Veel Dr. Dre producties, Q-Tip die mee doet, maar ook Kelis, Missy, Timbaland, Neptunes en Wil.I.Am ontbreken niet. Een vette, commerciële Hip-Hop plaat zoals ik ze graag hoor. Een topfragment op dit album is te horen in een sample aan het einde van het nummer ‘In The Ghetto’, wanneer Rick James zegt:  ‘Never Mind Who You Thought I Was, I’m Rick James Bitch!’ Een nummer met giga single(hit) potentie is ‘I Love My Bitch’ (door de Neptunes, met Kelis en Will.I.Am), maar ook het vrolijke ‘Get Down’ en ‘Been Through The Storm’ met Stevie Wonder lijken me wat dat betreft geschikte kandidaten.

Het extraatje van Jamie Lidell is een soort remix album met andere versies van nummers van het eerder besproken album ‘Multiply’. Hoewel het een aparte samenstelling betreft (livenummers, afgewisseld met ‘dance’ mixes of andere remixes) zijn alle nummers stuk voor stuk verfrissend onder handen genomen. Als aanvulling dus heel erg leuk met als absolute toppers in mijn beleving de (Mara Carlyle Ukulady Mix) van Game For Fools (niet door Jamie gezongen, dus eigenlijk een hele rare eend in de bijt), de zeer funky (Mocky)  remix van ‘What’s The Use’,  de (Freeform Reform) van ‘When I Come Back Around’ (met  een Prince achtige ritme toevoeging) en de piano versie van ‘Multiply’ (in A Minor).

Tamelijk onverwacht (althans voor mij) worden we geconfronteerd met het nieuwe album ‘Green’ van Postman (voorheen Postmen). De single ‘Downhill’ met de zang van Anouk vond ik al zeer verrassend en dat maakte me wel nieuwsgierig naar de complete plaat. Op het moment van schrijven heb ik hem pas twee keer beluisterd, maar ik ben erg tevreden over het eindresultaat. Het geheel is minder verrassend en vernieuwend dan ik had gehoopt, maar het is wel een goed geproduceerde, internationaal klinkende plaat geworden. Beduidend minder reggae georiënteerd dan de vorige albums, waardoor het veel gevarieerder is. Verder is er (naast de al eerder genoemde single) beduidend meer gebruik gemaakt van zang (door o.a. Anouk, maar ook andere zangeressen).

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod