Be, 1999 & The Burdens Of Being Upright

Common – Be
Aan deze artiest ben ik helemaal verslingerd geraakt sinds zijn album ‘Like Water For Chocolate’. Inmiddels zijn we alweer twee albums verder en is Common voor mij toegevoegd aan mijn lijstje met beste Hip-Hop artiesten of all time. Hij weet een perfecte mix van muziek, flows en lyrics te creëren, waardoor het een genot is om zijn albums te beluisteren. Waar zijn vorige plaat ‘Electric Circus’ de nadruk meer op de muzikale kant van de composities leek te liggen ademt het album ‘Be’ weer meer het belang van Hip-Hop uit. Uiteraard zijn de beats en refreintjes uitstekend (wellicht doordat de productie in handen was van Kanye West), maar de basis is toch de kwaliteit van Common zelf. Beste nummers zijn ‘Real People’, ‘They Say’, ‘Go’ en ‘Testify’, zonder daarmee het album als geheel tekort te willen doen. Mijn ervaring is dat wanneer je hem beluisterd hij van het begin tot het einde weet te boeien.

Prince – 1999
Hét party album van Prince. Ooit (nog voor ik mezelf fan noemde) ontving ik van een vriend een cassettebandje (jawel) met daarop zeven nummers afkomstig van dit van oorsprong dubbelalbum. Het bandje heb ik grijs gedraaid, me niet beseffend dat ik slechts de helft van het album had (in Europa werd de dubbel-lp als enkelaar uitgebracht omdat de platenmaatschappij dacht dat het voor het Europese publiek teveel van het goede was om een elf nummers tellende plaat uit te brengen van een artiest die slechts één bescheiden hitje ‘Controversy’ had gehad). Na zijn wereldwijde doorbraak met ‘Purple Rain’ werd de volledige versie alsnog uitgebracht. De plaat bevat de eerste echte hit van Prince, titeltrack ‘1999’. Dat dit een puur funk feestnummer is mag genoegzaam bekend worden geacht. De rest van het album bestaat voornamelijk uit soortgelijke uptemponummers, te weten ‘Delirious’, ‘D.M.S.R.’, ‘Let’s Pretend We’re Married’, ‘Automatic’ en ‘All The Critics’. De twee ballads ‘Free’ en ‘International Lover’ zorgen samen met de meer midtempo nummers voor een uitstekende balans. Uit het gehele oeuvre van Prince staat dit album standaard in mijn top 5 van favorieten. Twee b-kantjes (non-album tracks die op de ‘achterzijde’ van de oorspronkelijke singletjes stonden) maken, door hun hoge kwaliteit, het geheel uit deze periode compleet. Het extreem funky ‘Irresistable Bitch’ en het later succesvol door Alicia Keys gecoverde ‘How Come U Don’t Call Me Anymore’.

Tracy Bonham – The Burdens Of Being Upright
Female Rock!! Na het horen van het nummer ‘Sharks Don’t Sleep’ was ik erg benieuwd naar het album van deze dame. Nooit doorgebroken bij het grote publiek, maar absoluut wel de kwaliteit die dit mogelijk had kunnen maken. Een opvallend album met veel gitaar, grappige wendingen en een indrukwekkende stem. Dit is typisch zo’n plaat die weinig mensen kennen en waar je rock liefhebbers nog wel eens mee kunt verrassen. Absolute topnummers naast ‘Sharks Don’t Sleep’ zijn ‘Mother Mother’, ‘Tell It To The Sky’, ‘Navy Bean’ en ‘Brain Crack’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod