Jill Jones, Time Out & Can’tneverdidnothin’

Jill Jones – Jill Jones
Dit album, of althans kant A (ja hij komt nog uit de tijd der LP´s) heb ik vele malen mogen horen voorafgaand aan het Sign of the Times concert van Prince uit 1987. Vandaar dat ook nu nog vele herinneringen naar boven komen bij het beluisteren. Het was de tijd waarin ik helemaal verslingerd raakte aan de muziek van de man, dus alle projecten waar hij zijn stempel op drukte werden met groot enthousiasme ontvangen. De herkenbare sound (drumcomputer) uit die tijd is volop terug te vinden op dit album, absolute uitschieters hierin zijn wat mij betreft ´Mia Bocca´, ´G-Spot´ en ´All Day, All Night´. Dat betreft overigens de uptempo nummers, ook wat ballads betreft komen we op hier aan onze trekken met de cover ´With You´ en het sublieme ´Violet Blue´ en ´Baby You’re a Trip´.

The Dave Brubeck Quartet – Time Out
Drums (kwastjes), piano, bas, klarinet. Met deze combinatie heeft het Dave Brubeck Quartet een prachtige jazzplaat gemaakt, die reeds stamt uit 1959 (!) Het album bevat de klassieker ‘Take Five’ en dit nummer is tekenend voor de hele sfeer van het zeven nummers tellende album. Luister maar naar het minstens even sterke ‘Blue Rondo a la Turk’ of ‘Tree To Get Ready’ en je begrijpt wat ik bedoel. Het swingt op een ingetogen ‘zondagochtendachtige’ manier en verveelt nooit, hoe vaak je de plaat ook opzet. In mijn beleving heeft Dave Brubeck deze kwaliteit en sfeer op zijn latere albums nooit meer weten te evenaren, wat niet wegneemt dat ik van dit meesterwerkje keer op keer zeer vrolijk gestemd raak.

Nikka Costa – Can’tneverdidnothin’
Soms heb ik een plaat al gedurende langere tijd in mijn bezit en kom dan pas later tot de ontdekking dat het eigenlijk een heel fijn stukje muziek is. Een voorbeeld hiervan is ‘Can’t Never Did Nothing’ van Nikka Costa. Dit album heb ik gedownload zodra het beschikbaar was, één keer vluchtig beluisterd via de pc speakers en toen geconcludeerd dat hij me tegenviel. Tot het moment dat ik hem onlangs beluisterde via mijn koptelefoon en bleek dat het een juweeltje is. Voor wie nog nooit van deze dame heeft gehoord (ze heeft slechts één bescheiden hitje gehad, dus die kans is aanwezig) ze laat zich het beste omschrijven als een vrouwelijke kruising tussen Prince en Lenny Kravitz. Dit album is goed geproduceerd, staat muzikaal stevig in zijn schoenen, de liedjes zijn prima en de schelle, soms wat schreeuwerige stem van Nikka Costa maakt het tot een funkplaat met een rockrandje. Beste nummers? ‘Swing It Around’, ‘Funkier Than A Mosquitos Tweeter’, Happy In The Morning’, ‘Fatherless Child’ en ‘Till I Get You’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod