In My Mind, Idlewild & Live @ The Renaissance

Pharrell – In My Mind
Met ruim 8 maanden (!) vertraging is dan toch eindelijk de eerste soloplaat van Pharell Williams verschenen. Reeds aangekondigd voor een release in november 2005 heeft het tot 21 juli 2006 mogen duren voor dit album het levenslicht zag. De twee, tegelijk, gereleasde singles (‘Angels’ en ‘Can I Have It Like That’) beloofden veel goeds en de rest van het album is inderdaad van dezelfde hoogstaande kwaliteit. Het hele album is doorspekt met de sound die we inmiddels van hem gewend zijn; veel koortjes, orgel en opvallende ritmes. Kortom, lekker in het gehoor liggende Hip-Hop tracks, voornamelijk swingend, met hier en daar een downtempo nummer. Commercieel gezien kan het bijna niet anders dan dat dit album zeer succesvol zal worden. Uiteraard ontbreekt het niet aan de medewerking van diverse grote namen zoals Snoop Dogg, Kanye West, Gwen Stefani en Jay-Z, waardoor het voor behoorlijk wat extra ‘variatie’ wordt gezorgd. Naast de reeds eerder genoemde singles staat het album vol hits, zoals ‘Number 1’, ‘Baby’, ‘Show You How To Hustle’ en de absolute klapper ‘Raspy Shit’ (super baslijn en piano ritme).

Outkast – Idlewild
Waar André 3000 en Big Boi voor hun vorige, zeer succesvolle album (Speakerboxxx/The Love Below) twee soloalbums hadden samengevoegd is op hun nieuwe album weer een duidelijkere samenwerking te horen, waardoor het geheel als een échte Outkast plaat klinkt. En wat voor één! Het album is de soundtrack behorende bij de film ‘Idlewild’ die zeer binnenkort te zien zal zijn. Het is wel prettig wanneer een album waar je erg naar uit kijkt de verwachtingen waar weet te maken. Ook dit album zou oorspronkelijk al in november 2005 verschijnen (zie Pharrell Williams In My Mind) met als gevolg dat het bij zo lang uitstellen van een release altijd maar weer afwachten wordt of hij ook werkelijk zal verschijnen. Verwacht van Outkast niet ineens een geheel andere stijl (vind ik wel fijn) eerder nieuwe nummers in de stijl die we van ze gewend zijn, met hier en daar wat andere nuances. Helaas staan er weer de nodige interludes op (die ik er voor mijn iPod gelijk maar uitgesloopt heb), al is dat deze keer met de link naar de film (het zijn voornamelijk gesproken fragmenten uit de film) op zich wel begrijpelijk. De nuances zitten hem voor een gedeelte in het gebruik van instrumenten en de stijl van een aantal nummers die duidelijk jaren ’20/’30 invloeden hebben (periode waarin ook de film zich afspeelt). Goed gecomponeerd, uistekend geproduceerd en een geheel dat zeer afwisselend te noemen is. Ik vind het kwalitatief zo goed dat ik op dit moment nog geen nummers heb gehoord die ik beter vind dan andere (in mijn beleving een positief gegeven, want dat maakt voor mij dat een plaat als geheel, van begin tot eind, stand houdt). Een paar dingen die me wel zeer prettig stemmen zijn de fenomenale basloop (na 21 seconden) in ‘N2U’ (ook de koortjes en de rest van het nummer zijn geniaal), het zeer Prince-achtige nummer ‘Chronometrophobia’ (;-D: the fear of clocks, the fear of time), het nummer ‘Call The Law’ met de geweldige zang van Janelle Monáe (wat een fijne stem!) en de partyplaat ‘PJ & Rooster’ in de stijl van ‘Hey Ya’ en ‘The Whole World’. Na dit positivisme begrijp je ongetwijfeld welke conclusie ik op dit moment al heb getrokken: Met stip binnengekomen in mijn Top 10 van beste albums 2006!!!!!

Q-Tip – Live @ The Renaissance

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod