Soul Rebel, Kingdome Come & Holy Pleasure

Martin Luther – Soul Rebel
Deze plaat maakt een goede kans om op de eerste plaats te eindigen in mijn Playlist 2006!! Voor mij is het het album dat mij het meest verrast heeft met sterke nummers, verschillende muziekstijlen en een fantastische stem van Martin Luther. Martin Luther is de man die het afgelopen jaar veel aandacht kreeg in onder andere Touch Magazine, B&S Magazine, People, Vibe en The New York Times. Hij is onderdeel van de opkomende stroming zwarte rockmuzikanten, aangevoerd door Cody Chestnutt. Vanuit een hiphop-achtergrond (mede-oprichter van The Roots) presenteert hij zich nu als een combinatie van Jimi Hendrix, Eddie van Halen, Lenny Kravitz, D’ Angelo, en Prince. Openend met de zeer sterke funk track ‘Daily Bread’ komt deze plaat uit de speakers gedenderd. Loom, gevoelig, funky, Fijn!! Na deze inspirerende start dendert de plaat je brein binnen met gitaren, blazers, koortjes, ballads, funk, soul, rock, kortom: De ultieme 2006 plaat. Nummers als ‘Rebel Soul Music’, ‘Growing Pains’, ‘Lust’, ‘Truth Or Dare’, allemaal een lust voor het oor.

Jay-Z – Kingdom Come
Na het zelf geensceneerde einde aan zijn creatieve carriere met zijn zwanenzang ‘The Black Album’ was ik heel erg benieuwd of Jay-Z echt geen nieuwe albums meer uit zou gaan brengen. Het leek er wel een hele tijd op, gezien het feit dat hij zich steeds meer profileerde als business man (directeur van Def Jam, uitbater van zijn eigen kledinglijn, hoofdrol in HP’s reclame campagne) en als gastrapper bij met name zijn vriendin Beyonce. Gelukkig (na het horen van zijn nieuwe album) kruipt het bloed waar het niet gaan kan en heeft Hova besloten een nieuw album te maken. In de pers wordt de plaat zo’n beetje overal neergesabeld, maar ik moet zeggen dat ik het met die kritieken niet eens ben. Natuurlijk is het meer van hetzelfde, maar dat betekent mijns inziens tevens dat er aan een minimale kwaliteitsnorm is voldaan. De titeltrack bijvoorbeeld bevat een sample van Rick James ‘Superfreak’, zonder dat het ook maar op een moment goedkoop klinkt (bijna alsof Jay-Z wil laten horen dat met die sample een echt credible hip-hop nummer te maken valt ;-)). Wat te denken van het geweldige ‘Do U Wanna Ride’ met een fenomenale bijdrage van John Legend, ’30 Something’ met de onmiskenbare Dr. Dre stijl, de uptempo ‘Anything’ en ‘Hollywood’ en het filmische ‘Minority Report’. Natuurlijk hoef je bij Jay-Z niet te rekenen op maatschappij kritische teksten of andere geengageerde boodschappen (de man is vooral heel erg vol van zichzelf en hoe goed hij het heeft gedaan), maar wanneer je dat buiten beschouwing kunt laten is dit een absolute top hip-hop plaat.

Boris – Holy Pleasure
Ex-Idols winnaar Boris heeft zijn tweede soloplaat uitgebracht. Wat ik toen al vond en nu nog steeds is dat deze man een heerlijke stem heeft en absoluut goed kan zingen. Zijn vorige plaat was een draak (op enkele nummertjes na) en te snel na en rondom het hele Idols gebeuren uitgebracht. Nu heb ik het gevoel dat men langzaam afstand neemt (nog niet helemaal) van de Idols bakvisjes doelgroep en is hij met een verdomd goede plaat op de proppen gekomen. Gevarieerd, funky, soulvol, kortom een goed geproduceerd product waarbij zijn stem optimaal tot zijn recht komt. Grappig is dat het album (nog) niet zo succesvol zijn, terwijl alle kritieken en meningen positief tot zeer positief te noemen zijn. ‘Those Things You Do’, ‘Wondering’, ‘Definitely Maybe’, ‘Girl’ en ‘Stupid Things’ zijn mijn favorieten, maar het album is zo boeiend dat ik geen skipmoment kan ontdekken en hem dan ook van A-Z beluister wanneer ik hem op zet. Niet raar opkijken wanneer Holy Pleasure ook in mijn Playlist 2006 terecht komt.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod