Feedback, Love & Once Again

Jurassic 5 – Feedback
Jurassic 5 stond al bekend als een collectief die de Old School stijl aanhingen en bewijzen met ‘Feedback’ dat het ook heden ten dagen heel goed mogelijk is om een zeer goede Hip-Hop plaat te maken met gebruik van traditionele middelen (de sample, beats en flows zoals die ook tegen het eind van de jaren tachtig werden gebruikt). Meest tekenende voor mij hierin was dat iemand die dit album bij toeval hoorde (en niet zo thuis is in het genre) dacht dat ik iets van De La Soul of de Jungle Brothers ‘van toen’ had opgezet. Luister eens naar ‘Gotta Understand’, ‘In The House’ of ‘Where We At’ en het zal je direct duidelijk zijn wat ik bedoel. Het hele album is een feest om naar te luisteren, een positieve vibe met zeer lekker klinkende nummers. Zeker geen dansplaat, maar het is wel heel moeilijk om stil te blijven zitten. Er is geen enkel ‘minder’ nummer te vinden op deze plaat en dát zorgt er voor dat dit deze voor mij het predikaat: dé Hip-Hop plaat van 2006 krijgt opgelegd.

The Beatles – Love
Dé eindejaarsverrassing van 2006 is voor mij toch wel de ‘nieuwe’ plaat van The Beatles. Zet een koptelefoon op (of gebruik een beetje knappe speakers) en ervaar The Beatles zoals je ze nog nooit meegemaakt hebt. Wat een vette sound! Niet de zoveelste Greatest Hits, maar een project waarbij zo’n 30 nummers van dit sublieme viertal op geniale (minimale) wijze zijn geremixed en op een fantastische wijze zijn geremastered. Van dit album is tevens een Audio-DVD beschikbaar waardoor het mogelijk is deze ervaring in 5.1 op te doen. De vaste producer van The Beatles (George Martin) heeft samen met zijn zoon (Giles) de oude banden nog eens onder handen genomen (oorspronkelijk als opdracht voor de nieuwe show van Cirque Du Soleil) en er een hedendaagse muzikale reis door het archief van gemaakt, zonder hierbij de authenticiteit en geweldige kwaliteit van de oorspronkelijke versies aan te tasten. Voor mij een superbe aanvulling op de toch al zo prettig gevulde catalogus van deze beste band allertijden.

John Legend – Once Again
Nu had ik dit album al vanaf de dag van release, maar het kon me niet echt bekoren. Ik vond het wat saai en niet echt uitgesproken. Het grappige is echter dat ik merk dat ik hem de afgelopen weken toch diverse malen beluisterd heb en dat dit dus voor mij typisch zo’n plaat is die sterker wordt naarmate je hem meer hoort. Overigens is dat bij mij in het algemeen zeer ongebruikelijk (meestal hoor ik gelijk wel of ik een plaat vaker ga draaien of niet). Dat de man een hele fijne stem heeft behoeft geen betoog, maar dat hij toch ook hele fijne liedjes kan schrijven is daarbij een hele fijne combinatie. Moderne soul die noch het meest doet denken aan de stijl van Marvin Gaye en Stevie Wonder, waarbij maar gelijk duidelijk is gesteld op welk niveau John Legend zich bevindt. De geniale nummers ‘Slow Dance’ en ‘Show me’ zijn hier wat mij betreft uistekende voorbeelden van. Ook met de grote hit ‘Save Room’ en nummers als ‘Stereo’ en ‘Maxine’ laat John Legend blijken een uitstekende songwriter te zijn. Enige minpuntje? In het laatste deel van de plaat had een mid/uptempo nummer niet misstaan (een iets betere verdeling) om de afwisseling en spanning tot het einde in stand te houden.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod