Amy Winehouse - Back To BlackSly & The Family Stone - Stand!Drori-Hansen Furniture - For Their Friends

Back To Black, Stand! & For Their Friends

Amy Winehouse – Back To Black
Amy heeft het voor elkaar gekregen. Haar tweede album is minstens zo goed als het eerste. Het is weliswaar een tamelijk korte plaat, maar wat een sfeer en wat voor fijne collectie van nummers.  Het geheel  is een combinatie van  originele Soul, Jazz en Pop, met (vlijmscherpe) teksten over drugs, liefde en relaties. Naast de zeer sterke eerste single ‘Rehab’ is het album bijna volledig gevuld met nummers die lekker in het gehoord liggen, waarvan ‘You Know I’m Good’, ‘Tears Dry On Their Own’ en ‘Some Unholy War’ tot mijn favorieten behoren. Het nummer ‘Addicted’ is bij mij track elf, geen flauw idee hoe deze op mijn versie van het album terecht gekomen is (ik kan nergens anders melding van dit nummer vinden). Nu nog op zoek naar de remix van ‘Rehab’, die schijnt ook heel erg lekker te zijn.

Sly & The Family Stone – Stand!
Deze Klassieker is mijns inziens één van de platen die de funk heeft gedefinieerd. Het album is verschenen in mei 1969 en is daarmee dus één van die typische voorbeelden van platen die de tand-des-tijds hebben doorstaan en nog steeds van superieure kwaliteit zijn. Het grappige is dat ik deze plaat en de muziek van Sly & The Family Stone pas ontdekt heb in 1998 (en toen hield ik me toch echt al een tijdje met muziek bezig). Dat gebeurde overigens naar aanleding van een Prince concert in Utrecht, de kleine man uit Minneapolis bracht een cover van de titeltrack ‘Stand!’ ten gehore en toen was ik verloren. Enkele andere nummers van de plaat (‘I Wanna Take You Higher’, ‘Sing A Simple Song’, ‘Everyday People’ en ‘You Can Make It If You Try’) kende ik overigens ook al, al kwam dat meer van diverse verzamelalbums die ik in mijn bezit had of omdat Prince ook die nummers al eens gespeeld had. Aangezien het album acht tracks telt, kende ik dus eigenlijk het grootste gedeelte al. De ontdekking van het album als geheel kwam dus na aanschaf en het afspelen van de plaat van begin tot einde. Zeer gevarieerde muziek, maar altijd met de funk als basis, waardoor het de eerder door mij geroemde status heeft gekregen.

Drori-Hansen Furniture – For Their Friends 
Dit is een band waar ik ooit per toeval op gestuit ben. Wanneer je het album art-work bekijkt zou je niet zeggen dat de muziek hele fijne funky pop is. Het gaat om een Deense band die nooit wereldwijd is doorgebroken, wat overigens niks afdoet aan de hoge kwaliteit van de muziek die ze gemaakt hebben. Funky gitaarriffs, fijne baslijnen en een heel erg prettige stem van leadzanger Erann (hij heeft ooit nog eens mee gedaan aan het Songfestival met een totaal ander soortig liedje). Nummers als ‘Intoxication’, ‘I Like Your Ass’, ‘For Their Friends’ en ‘Water Water’ swingen als een tierelier en gaan me dan ook nooit vervelen. Absolute topper van dit album is echter een ballad, namelijk ‘You Can Make It’ (geen cover van Sly & The Family Stone), een gevoelig nummer met soul en spirit.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod