Born In The USA, Faith & Dynamite


   

Bruce Springsteen – Born In The USA
Alhoewel ik mezelf in het algemeen absoluut niet als specifiek liefhebber van Bruce Springsteen beschouw, moet ik voor deze klassieker toch een uitzondering maken. Wellicht is dat vanwege de vele herinneringen aan de periode waarin het album zo succesvol was, al geloof ik nooit dat de enige reden is dat bepaalde muziek zo fijn is (als iets goed is, is het gewoon goed). Dit album is wat mij betreft een uitstekend voorbeeld van de kracht van eenvoud. Prachtige popsongs, de een wat ‘rockender’ dan de ander, maar stuk voor stuk zetten ze een sfeer neer die zo passend is voor de tijdgeest van de tweede helft van de jaren 80. Mijn favoriete nummers blijven ‘Glory Days’, ‘I’m On Fire’, ‘I’m Going Down’ en ‘Dancing In The Dark’. Het komt echter zelden voor dat ik losse nummers beluister, dus meestal draai ik dit album gewoon van begin tot eind.

George Michael – Faith
Van George Michael was ik al fan in zijn Wham! periode. Ik was in die jaren dus niet echt gelukkig dat dit popduo bekend maakte er mee te stoppen. Tot het moment waarop het eerse soloalbum van George uitkwam. Wat een sublieme plaat! Beter dan ooit, met stijl, sexy funky whiteman’s music! De man had het allemaal. Ik blijf van mening dat hij tot op de dag van vandaag geen beter album meer heeft gemaakt. Van het openingsnummer ‘Faith’ tot het ultiem erotische ‘I Want Your Sex’ (mijn persoonlijke favoriet wegens de prettige herinneringen aan die tijd), de dansbare ‘Hard Day’ of ‘Monkey’ het is allemaal even prettig. Zelfs de ballads zijn geniaal. Meest opvallende (typisch 80’s) sound is denk ik de vele baspartijen die met de synthesizer zijn ingespeeld. Een plaat met vele mooie herinneringen…

Jamiroquai – Dynamite
Jay Kay brengt om de paar jaar een plaat uit, waar ik meestal reikhalzend naar uitkijk. Ondanks het feit dat het de afgelopen keren meestal meer van hetzelfde is, koop ik de platen van Jamiroquai trouw, omdat ze me nooit teleurgesteld heben. Dit album is zoals gebruikelijk erg funky, veel bas en funky gitaarriffs, in combinatie met de kopstem van Jay maken het tot een swingend geheel. Daarnaast gaan de teksten meestal ook nog ergens over (‘(Don’t) Give Hate A Chance’, ‘Seven Days In Sunny June’) waardoor het een extra streepje voor heeft bij me. Ik heb Jamiroquai gelukkig diverse malen zien optreden, en kan eenieder aanraden ze eens te beluisteren.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod