Mindstate, Diamonds On The Inside & The Tipping Point

Zoals ik in mijn vorige post al liet blijken vind ik ‘Mindstate’ van Pete Philly & Perquisite het beste album dat vorig jaar is verschenen. Ik had de plaat net een week of twee in mijn bezit toen ik tot de ontdekking kwam dat ze op het North Sea Jazz zouden spelen. Dit was ronduit geniaal! Ik hou enorm van muzikanten die van de geeikende paden durven af te wijken. In dit geval werd me al heel snel duidelijk dat het hier niet om een paar ‘jochies’ ging die een demootje in elkaar gedraaid hadden met wat samples. Het gaat hier om échte muziek. Een klein podium in de entree hal van het Congres Centrum en dan maar laten zien wat je kunt. De plaat is indrukwekkend geproduceerd, waarbij duidelijk is dat de mix van echte muziek (instrumentengebruik zoals violen en cello wordt niet geschuwd) met tekstuele inhoud in het Hip-Hop vaatje van Pete Philly (met een heel eigen stem geluid, fijne flow en enorme spreeksnelheid)  tot een zeer eigentijds geheel is gesmeed.

Ben Harper is een artiest die al enige jaren aan de weg timmert, maar die ik dus pas enige weken geleden voor het eerst heb ontdekt. Voor mij is het een enorme verademing dat ik af en toe nog ontdekkingen doe van artiesten die al langere tijd bezig zijn en al meerdere platen hebben uitgebracht (dat betekent dat er nog zoveel moois in het vat zit). Na het ‘scannen’ (aan de hand van luisterfragmenten van 30 seconden per track een album beluisteren) van diverse albums van deze man viel mijn keus op ‘Diamonds On The Inside’ uit 2003. Het viel me gelijk op dat het een zeer gevarieerd album betrof en dat deed me beslissen hem aan te schaffen. Bij nadere beluistering bleek dit in mijn opinie een hele goede keus. Waar de plaat begint met een echte  reggae song in de traditie van Bob Marley zelf ‘With My Own Two Hands’, zijn de volgende twee nummers wat meer voorzien van Folk invloeden. Het grappige is dat ook de funkiere deuntjes (o.a. ‘Brown Eyed Blues’ en ‘Bring The Funk’) niet ontbreken én dat gitaren waar nodig volop worden ingezet (‘Temporary Remedy’). De stem van Ben Harper doet mij het meest denken aan die van Lenny Kravitz en ook de muziek heeft er hier en daar behoorlijk raakvlakken mee. Over het geheel genomen is het een zeer relaxte plaat met veel muzikale en tempo afwisseling tussen de nummers.

The Roots vormen voor mij samen met Common de absolute voorhoede van de internationale Hip-Hop. Ook bij dit collectief geldt dat ze Hip-Hop maken op basis van échte muziek, wat kortweg betekent dat ze hun instrumenten beheersen en hun platen maken op basis van zelfgeschreven muziek. Naar verluidt moet je als liefhebber The Roots een keer live hebben gezien (afgaande op hun live opnames zit ‘men’ daar niet ver naast) omdat daarbij de kwaliteit van deze band pas echt naar buiten komt. Helaas heb ik dat zelf nog niet mogen ervaren, maar het ligt zeker in de planning. Het album ‘The Tipping Point’ is in mijn ogen de meest volwassen plaat die ze hebben gemaakt, waarin alle ingrediënten aanwezig zijn die ik verwacht aan te treffen op een goede ‘organische’ Hip-Hop plaat. Absolute toppers vind ik ‘Duck Down!’, ‘Raw’, ‘Mbahbah’, ‘Star’ en ‘I Don’t Care’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod