Multiply, St. Elsewhere & Controversy

Het rare van Jamie Lidell is dat ik zijn album al heb aangeschaft vlak na de release (juni 2005) na ergens een goede recensie te hebben gelezen (met vergelijking met Prince). Na aanschaf heb ik het een paar keer beluisterd en vervolgens weggelegd omdat het bij mij niet de snaar wist te raken die ik had verwacht. Tot begin dit jaar de radiostations de single ‘Multiply’ gingen draaien en ik in ieder geval voor wat betreft dat nummer verslingerd raakte aan zijn stem. Album opgezocht en gedraaid (vele malen) en tot de conclusie gekomen dat er hele fijne dingen op staan. Inderdaad heeft Jamie Lidell erg goed naar Prince geluisterd (met name de ‘vroege’ Prince van begin jaren 80), getuige o.a. het nummer ‘When I Come Back Around’. De enige twee minpuntjes die ik op deze, over het algemeen, zeer funky plaat aantref zijn het nummer ‘The City’ en het enorme verschil tussen de ‘old school’ soulballads en de uptempo nummers, waardoor het voor mij niet als een geheel te beluisteren is. ‘The City’ is voor mij veel te experimenteel en dan voornamelijk voor wat betreft de ‘zang’ (het geschreeuw); dit nummer skip ik dan ook gelijk door. Voor mij liever een dubbelalbum met op de ene plaat de mid/uptempo muziek zoals ‘Newme’, ‘What’s The Use?’ en het al eerder genoemde ‘When I Come Back Around’ en op de andere plaat de fenomenale ballads zoals ‘Multiply’, ‘What Is It This Time?’ en de absolute topper van het hele album ‘Game For Fools’.

Gnarls Barkley is door de fantastische single ‘Crazy’ in één klap op de muzikale kaart gezet. Ook ikzelf was gelijk verkocht door de combinatie van een ‘dance beat’ met violen en een soulstem. Het loopje van dit nummer is zo lekker dat ik met alle vertrouwen afgelopen weekend het hele album heb gehaald en dat was geen miskoop. Waar ik het bij de vorige plaat in dit log nog over een te experimentele poging in de muziek had (oké wat één nummer betreft dan) is het hier mijns inziens uitstekend gelukt. ‘Crazy’ staat zeker niet voor zichzelf, nummers als ‘Smiley Faces’, ‘The Boogie Monster’, ‘Just A Thought’ en ‘Storm Coming’ doen er niet voor onder. Een hele fijne plaat die zich van begin tot eind laat beluisteren zonder ook maar één moment te vervelen. Net als het nieuwe album van ‘Van Hunt’ staat ook dit album nu al op mijn jaarlijstje van 2006.

Tot slot een ware klassieker die ik tot mijn eigen genoegen de afgelopen week enkele malen heb gedraaid. Deze plaat hoorde ik voor het eerst op 5 december 1986 (!). Het was de tijd waarin ik verslingerd raakte aan de muziek van Prince en omdat de brave man al diverse platen had uitgebracht stonden ze allemaal op mijn verlanglijstje voor sinterklaas. Gelukkig zag de goedheiligman in dat hij me hier een enorm plezier mee kon doen, want hij gaf me maar liefst vier lp’s van Prince. ‘Controversy’ (uitgebracht in 1981) is een zeer funky plaat (met vette  baspartijen) waarop Prince zich in zijn teksten nogal expliciet (sexueel gezien) uitlaat. In die tijd was dat absoluut ‘not done’, maar het sprak mij en vele generatiegenoten enorm aan. Mijn persoonlijke favorieten zijn ‘Let’s Work’ (die bas, niet te geloven, wat geniaal), ‘Private Joy’ en ‘Jack U Off’. Dit doet wat mij betreft niks af aan de overige nummers of het album als geheel, want het staat (nog steeds) als een huis.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod