1st Born Second, Careless Love & Midnite Vultures

Waar ik ergens anders op het log al heb aangegeven hoe hoog ik D’Angelo heb zitten (ondanks dat ik op dit moment nog niks geschreven heb over zijn meesterwerk ‘Voodoo’) wil ik hier tevens een lans breken voor Bilal. Deze man heeft enkele jaren geleden een geniaal album uitgebracht ‘1st Born Second’, waar de klasse van afdruipt. Lekker in het gehoor liggende moderne soulmuziek met goede beats, basgebruik en veel fijne zang. Absolute topper is de (in een mix van Marvin Gaye/D’Angelo stijl) soulballad ‘Soul Sista’. Ondanks de rode ‘soul’ draad die door het album heel loopt is het heel erg gevarieerd ‘Sally’ (geproduceerd door Dr. Dre met duidelijke Parliament invloeden) is een typisch Hip-Hop nummer, ‘Home’ is echte op en top reggae en ‘Reminisce’ is een mid-tempo soulnummer die op het eerder genoemde ‘Voodoo’niet zou hebben misstaan.

Gelukkig is de programmering van Madeleine Peyroux op het North Sea Jazz bevestigd, want ik kan niet wachten tot ik deze dame live heb horen zingen. Ik hoorde voor het eerst van haar op de radio, terwijl ik s’avonds terugreed naar huis. Het nummer dat gedraaid werd (op Radio 1, ik weet het nog goed, want het was dezelfde avond dat ik K-Os hoorde) was ‘Dance Me To The End Of Love’ en ik was zo onder de indruk dat ik onder het rijden (met alle gevaren vandien) haar naam heb opgeschreven. Overigens was dat nog tamelijk fonetisch, want de presentator sprak haar naam niet echt verstaanbaar uit. Het album ademt de zeer prettige sfeer uit van vocale jazz uit La Douce France. Het is nagenoeg geheel Engelstalig (op één Franstalig nummer na) maar op de één of andere manier valt er vanaf te horen dat er een Francaise aan het zingen is (ze heeft een zeer prettige, warme, wat ruwe stem). Je waant je in een rokerige club, alwaar je onder het genot van een goed glas whisky geniet van een klein combo met een topzangeres. Nu maar hopen dat deze sfeer komende zomer gehandhaaft kan worden.

Van Beck heb ik slechts één album en wel ‘Midnite Vultures’. Dat is niet voor niks, want het merendeel van zijn muziek vind ik helemaal niks, al zie ik wel in dat hij enorm getalenteerd is en een hoop in huis heeft. Waarom deze plaat dan wel? Simpel, het betreft een ‘funkplaat’. Veel electronische funk dat wel, maar daarom niet minder groovy. Rare experimentele nummers met fijne beats en breaks gecompleteerd met Becks eigen kenmerkende stemgeluid maken hier een gevarieerde en zeer interessante plaat van. Tot slot nog de reden om dit album op vinyl aan te schaffen: De Geweldige Hoes!

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod