Distractions, Stadium Arcadium & Voodoo   

The RH Factor – Distractions
Roy Hargrove, beroemd jazztrompettist van het Verve label, waagt zich om de zoveel tijd buiten de ‘authentieke jazz’ paden. Dit doet hij met zijn collectief RH Factor en het kenmerkende van deze ‘uitstapjes’ is dat ze zich meer aan de Soul/Funk kant van het muzikale spectrum bevinden dan zijn solo cd’s. Het debuutalbum van RH factor verscheen in mei 2003 en is ook op mijn eindejaarslijstje van dat jaar terecht gekomen. De plaat werd gekenmerkt door de vele samenwerkingen met onder andere D’Angelo, Common en Erykah Badu. De tweede plaat ‘Strength’ betrof een EP en die lag weer wat meer aan de Jazz kant, zonder vergelijkbare samenwerkingen. Op de zojuist verschenen ‘Distractions’ wordt weer meer teruggegrepen naar de sound die op het eerste album stond. Deze keer staat er slechts één (heel erg fijn) coöperatietje (‘Bullshit’) op en wel met D’Angelo. Dat neemt niet weg dat hele sfeer van het album uitstekend is en dat er prachtige nummers op staan. Zangeres Renee Neufville (voorheen van het R&B duo Zhané) is aan het collectief toegevoegd en met haar inbreng (ze speelt tevens toetsen en heeft ook meegeschreven aan diverse nummers) wordt duidelijk voorkomen dat het album verzand in een instrumentale Soulplaat. Wat mij betreft een toprelease en ook deze staat voorlopig op mijn jaarlijstje van 2006!

The Red Hot Chili Peppers – Stadium Arcadium
Na de veelbelovende nieuwe single ‘Dani California’ van de Red Hot Chili Peppers is eindelijk het hele album ‘Stadium Arcadium’ verschenen. 28 Nummers verdeeld over twee schijven is een hele hoop om te verhapstukken en mijn conclusie is dan ook na anderhalf keer luisteren dat ik het iets teveel van het goede vind. Opvallend is dat de eerste plaat (‘Jupiter’) getiteld over het geheel genomen de wat rustigere popliedjes bevat en de tweede plaat (‘Mars’) de wat snellere, levendigere nummers. Als totaalconcept is het voor mij moeilijk de aandacht vast te blijven houden, wanneer ik echter de nummers selecteer die voor mij écht het onderscheid maken kom ik op een respectabele 10 à 11 tracks, waarvan toch een heel erg sterk en onderscheidend album had kunnen worden gemaakt. Ik verwacht dan ook dat het album op die wijze op mijn iPod terecht zal komen (eigenlijk een suggested playlist dus). De beste nummers in mijn optiek zijn, naast de al eerder genoemde eerste single, ‘Hump de Bump’, Tell Me Baby’, ’21st Century’, ‘So Much I’ en ‘Storm In A Teacup’.

D’Angelo – Voodoo
Het tweede album van deze topzanger is een absoluut meesterwerk. Zijn debuut (‘Brown Sugar’) vond ik te clean, te strak geproduceerd. Voodoo is een plaat die heel erg duidelijk maakt dat D’Angelo de Soulzanger uit de jaren negentig is die de erfenis van Sly, Stevie, Marvin en Prince waardig is (het gerucht gaat dat D’Angelo en de bandleden ‘Sign Of The Times’ van Prince en ‘There’s A Riot Goin’ On’ van Sly & The Family Stone ‘back-to-back’ hebben afgespeeld elke keer voor ze met de opnames voor dit album starten). De fenomenale composities zijn een mengeling van klassieke en moderne soul, hoogwaardige funk en groovy Hip-Hop. De combinatie van de muziek (veelal bas, gitaar, drums en orgel) met de hoge (kop)stem van D’Angelo zorgen ervoor dat je het gevoel krijgt dat het allemaal in één keer (live) is opgenomen (zonder publiek). De sfeer van het album is alsof je in de studio aanwezig bent bij de opnames. Veel fijne groovy baspartijen, orgels, trompetten plus die lijzige falsetstem van D’Angelo bepalen de sound. Daarnaast hebben diverse topmuzikanten zoals Roy Hargrove, ?uestlove, Raphael Saadiq en Charlie Hunter een belangrijke bijdrage aan het album geleverd. Dit album heeft voor mij géén mindere nummers. Voodoo telt dertien tracks, die over het algemeen ruim meer dan 5 minuten duren, ook dit draagt bij aan de sfeer, want daardoor is er instrumentaal meer mogelijk dan wanneer nummers qua lengte allemaal radio vriendelijk zouden zijn. De hiervoor besproken sfeer wordt al gelijk neergezet met het eerste nummer, ‘Playa Playa’ (ruim zeven minuten) waarbij er een fade in is van een baspartij, drums en hier en daar een gitaar, tot ongeveer een minuut, waarna de trompetpartij erin komt. Pas na anderhalve minuut begint D’Angelo te zingen, waardoor de gelijkenis met Sly’s werkwijze zich gelijk opdringt. Het tweede nummer is super strak en funky, maar wel een vreemde eend in de bijt wat die sfeer betreft. Op basis van een typische staccato Hip-Hop beat ontwikkeld het nummer ‘Devil’s Pie’ zich als een track die enorm blijft hangen. Met scratches, samples en een meer gesproken vorm van zingen dan op enig ander nummer is hier sprake van de minste ‘Soul’, maar tóch is het complementair aan de rest. ‘Left & Right’ duurt jammer genoeg slechts 4:46. Slechts omdat dit nummer het funkiest is en zo fijn is dat het nog wel wat minuten door had mogen gaan. De basis wordt gevormd door een fijne gitaargroove, D’Angelo zingt en de rap bijdrages zijn van Methid Man en Redman. De rest van de nummers liggen allemaal in de lijn van de eerste track (groovy, loom, funky). Uitzonderingen daarop vormen nog ‘Chicken Grease’(meer in de stijl van ‘Left & Right’) en het nummer dat ‘door Prince zou moeten zijn geschreven’ (let wel: de beste man heeft hier niks mee te maken het is puur om een kwalificatie af te geven) ‘Untitled (How Does It Feel)’, één van mijn favoriete nummers allertijden, van een wonderbaarlijke schoonheid. Het album staat dan ook niet voor niks in mijn Album Top 10 allertijden en ik vind dat elke rechtgeaarde muziekliefhebber dit album gewoon in de kast dient te hebben staan. Als aanvullende opmerking nog enkele andere nummers van D’Angelo die het vermelden waard zijn (omdat ze qua stijl naadloos aansluiten bij de nummers op dit album): ‘She’s Always In My Hair’ (fantastische cover van het Prince nummer, terug te vinden op de soundtrack van ‘Scream 2’), ‘Talk Shit 2 Ya’ (met Marlon C, terug te vinden op de soundtrack van Baby Boy), ‘I’ll Stay’ (met RH Factor, terug te vinden op hun cd ‘Hard Groove’) en ‘Bullshit’ (ook van RH Factor, maar dan van hun album ‘Distractions’). Aan één ding wordt ik met betrekking tot D’Angelo liever niet herinnerd, het feit dat ik zijn concert op het North Sea Jazz in 2000 heb gemist. Dit schijnt een enorme belevenis te zijn geweest (en luisterend naar de live opnamen van dit optreden was dit ook zo) Maar ach, dan blijft er tenminste nog iets te wensen over.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod