Get Away From Me, 10CC The Ultimate Collection & Baptism

Het album van Nellie McKay heb ik sinds de release zo enorm vaak gedraaid dat ik wel tot de conclusie móést komen dat deze collectie van fenomenale liedjes in mijn overzicht van beste albums all-time thuis hoort. Deze zeer jonge dame (ze was 21 toen dit eerste (dubbel!)album uitkwam) heeft zelf de muziek en teksten van haar debuutalbum geschreven. Haar tweede plaat moet nog steeds verschijnen, maar Nellie en haar platenmaatschappij zijn uit elkaar (omdat ze een langere speelduur voor het album in gedachte had dan de mensen van de maatschappij <waar heb ik dat eerder gehoord?>) dus het is nog niet bekend wanneer deze het levenlicht zal zien. Goed, terug naar dit juweeltje maar… Het dubbelalbum bevat 18 nummers, gelijkelijk verdeeld over beide schijfjes. Het is een gevarieerd stukje werk waarbij de combinatie van de muziek, tekst en zang volledig in balans is. Het meest kenmerkende van de stijl van Nellie is dat ze de meest venijnige opmerkingen kan verpakken in een zeer lief melodietje waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Het duidelijkst is dit wel in het nummer ‘Won’t U Please Be Nice‘ waarin ze á la Marlyn Monroe zingt: "If U would sit, Oh so close to me, that would be nice, like it’s supposed to be. If you don’t I’ll slit your throat, so won’t you please be nice." Het is een zeer compleet meesterwerk, zonder ook maar één ‘skipmoment’, verrassend, opvallend, en zeer prettig om naar te luisteren.

Totaal andere muziek, maar met enig regelmaat voorbijkomend op mijn iPod is 10cc. Van dit jaren zeventig collectief heb ik ‘The Ultimate Collection’ als standaardwerkje bij me. Het betreft een achtendertig tracks tellende compilatie met hun bekendste en succesvolste nummers. Naast uiteraard ‘Dreadlock Holiday’ en ‘I’m Not In Love’ (die laatste behoort absoluut niet tot mijn favorieten) staan o.a. de geweldige nummers ‘Goodmorning Judge‘, ‘Rubber Bullets‘, ‘The Wallstreet Shuffle‘, ‘Life Is A Minestrone‘, ‘Art For Art’s Sake‘ en ‘The Things We Do For Love‘ er op. Eerlijk gezegd had ik er ook een fenomenale één disc compilatie van kunnen maken, want helaas zijn er naast de door mij bejubelde nummers ook voldoende nummers op deze compilatie aanwezig die de vergelijking met de toppers niet aan kunnen. Hoe dan ook, dit blijft fantastische popmuziek om luid te draaien in de auto op een zomerse dag.

Na het, voor mij persoonlijk, tegenvallende album ‘Lenny’ kwam mijn grote held Lenny Kravitz in 1994 met een absolute topper op de proppen. Zeer lekker lopende deuntjes, waarvan ik wel begrijp dat een hoop mensen het the smooth vinden (maar die mij dus wonderwel enorm aanspreken). In mijn beleving haalt Lenny hier met de meeste nummers het niveau van ‘Always On The Run’ en ‘5’. Beste nummers? ‘I Don’t Wanna Be A Star’, ‘Lady’, ‘California’, ‘Where Are We Running’, ‘Flash’ en ‘Storm’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod