Room Eleven – Mmm…Gumbo? [2008][Pop]

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik hoorde dat er een nieuw album van Room Eleven aan zou komen. Ik was erg benieuwd wat voor ontwikkeling ze doorgemaakt hadden na de release van hun zeer succesvolle debuutalbum. Bij de eerste beluistering van de nieuwe plaat werd ik gelijk erg gelukkig, want de sound is wel enigszins veranderd, maar het niveau is hoger geworden en de creativiteit (bv ‘Ode’ en ‘What Will It Be?’)  voert hoogtij. ‘Mmm…Gumbo?’ is in 2 versies verschenen, namelijk als enkele cd en als dubbelcd (met 4 extra tracks). Het waarom daarvan is me niet geheel duidelijk, het zal wel een commerciële reden hebben, al denk ik dat de meeste liefhebbers de uitgebreide versie willen hebben, dus waarom dan ook die andere configuratie? Het gevolg is dat we in totaal 17 nieuwe tracks zijn, die ik dan ook als geheel op de iPod heb gezet. Mijn enthousiasme uit de eerste paar regels is hierdoor echter wel wat afgenomen. Grofweg in het midden van het album vind ik het namelijk wat inzakken. De balans tussen de wat snellere (zeer creatieve) nummers en de slowtempo songs is naar mijn smaak niet helemaal correct. Daardoor heb ik zelf een aantal nummers weggelaten (zeg maar het album terug gebracht naar 12 nummers: 10 van disc 1 en 2 van disc 2) waardoor het mijns inziens een TOPalbum is. De persoonlijke conclusie is dus dat er een aantal nummers op terecht zijn gekomen die dat qua niveau niet verdienden. Wel heel gaaf is dat er één nummer op staat die voor mij boven alles uitstijgt: ‘Lalala Love’. Hier wordt ik zo enorm blij van dat het beluisteren er van me een enorme positieve vibe geeft. Minder snel, maar ook extreem goed zijn ‘Looking At My Feet’ en ‘Not Jealous’ (een duet met Dayna Kurtz, wat heeft die een dijk van een stem!). Al met al (in ‘mijn versie’) zowel muzikaal als qua zang een waardig opvolger van ‘6 White Russians & A Pink Pussycat’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod