Wende – No. 9 [Pop][2009]
Op het verschijnen van dit album werd ik gewezen door een welwillende en enthousiaste collega. Als dat niet gebeurd was vermoed ik dat hem nooit beluisterd zou hebben en dat zou een enorm gemis zijn geweest. Het is voor het eerst dat Wende een Engelstalige plaat heeft uitgebracht en kan wat mij betreft wedijveren met de beste internationale releases in het genre.
Het is een rijk georkestreerde plaat geworden met prachtige, soms erg verrassende nummers. Het is niet gemakkelijk om dit te typeren en dat geeft voor mij al aan dat we hier iets bijzonders hebben om te beluisteren. Om toch wat vergelijkingen te proberen te maken hoor ik er wel iets in van Nellie McKay, Kate Bush en Joni Mitchell. Wende is vooral bekend geworden door haar vertolking van Franse Chansons en, alhoewel haar stem daar op momenten wel aan doet denken, daar is qua muziekstijl hier helemaal niks van te merken.
De nummers zijn met zorg geschreven en er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van klassieke instrumenten (strijkers, maar ook diverse blaasinstrumenten en percussie). Het verrassende zit hem in de wendingen die de songs nemen, het zijn geen recht-toe-recht-aan songs. Luister maar eens naar het formidabele ‘Roses In June’ en ‘Dream,’ dan wordt direct duidelijk wat ik bedoel.
Het hele album staat vol met van dit soort opvallende juweeltjes van songs en gezien het aantal keren dat ik er nu al (in een week) naar geluisterd heb is mijn voorspelling dat dit minimaal de op-één-na beste plaat van het jaar voor mij zal worden.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod