Wouter Hamel – Nobody’s Tune [Pop][2009]
Wouters debuutalbum stond op nummer twee in mijn lijst van beste albums van 2007, dus ik was erg benieuwd hoe zijn nieuwe plaat zou klinken. Het heeft even geduurd voor deze nieuwe uitgave bij me is bezonken. Typisch zo’n plaat die me niet vanaf het begin te pakken heeft, maar langzaam moet groeien, om vervolgens te ontdekken dat hij wel heel erg goed is. In het begin viel hij zelfs wat tegen, wellicht omdat het springerige, vrolijke en enthousiaste geluid waardoor ik eerder zo gegrepen was hier veel minder aan de oppervlakte ligt. Het is een doordachtere en serenere plaat, maar wel met een herkenbare sound. ‘Sir Henry,’ ‘In Between,’ ‘Once In A Lifetime’ en ‘See You Once Again’ zijn mijn favorieten, door hun speelsheid en wat vrolijkere tint. De rustigere nummers zoals ‘When Morning Comes’ en ‘Quite The Disguise’ zijn kwalitatief van hoog niveau en houden het geheel uitstekend in balans. Ik verwacht niet dat ‘Nobody’s Tune’ zo hoog in mijn jaarlijst van 2009 terecht gaat komen, maar een top tien notering zit er, zoals ik er nu naar kijk, zeker in!

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod