Jamie Lidell – JIM [2008][Soul]

Het vorige album van Jamie Lidell heeft het in 2005 bij mij geschopt tot de 5e plaats van beste albums. Ondanks zijn tegenvallende optreden op North Sea Jazz was ik uiteraard enorm benieuwd naar zijn nieuwe album. ‘JIM’ is beduidend minder experimenteel dan ‘Multiply’ was en tevens een wat completere productie. Qua sound, zang en muziek doet het me zeer sterk denken aan Terence Trent D’Arby’s ‘Introducing The Hardline According To..’, met hier en daar wat onmiskenbare Stevie Wonder invloeden. Het is een zeer swingend album geworden (slechts 2 van de 10 nummers zijn slow-tempo; ‘All I Wanna Do’ en ‘Rope Of Sand’) en het klinkt gevarieerd en instrumentaal gezien uitstekend. Ondanks het feit dat de ‘rauwe sound’ van het debuutalbum niet aanwezig is en de muzikaal veiligere weg hier lijkt te zijn ingeslagen vind ik het een zeer waardige opvolger.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod