Prince – MPLSound [Soul][2009]
Zoals hieronder gezegd bracht Prince drie albums tegelijk uit. Het andere album van zijn eigen hand is MPLSound en heeft een duidelijk ander geluid dan ‘Lotusflow3r’ Het bevat negen nummers, waarvan zes absolute toppers, maar drie ‘dertien-in-een-dozijn’ niemendalletjes. De sound is er meer één van Prince met zijn drumcomputer en ‘pitched-up-voice’ (lekker) en klinkt heel erg als uit de periode 1986-1987. Echter als complete plaat spreekt het mij door die mindere nummers niet zo aan. Dit komt wellicht ook door de volgorde van de nummers, beginnend met drie lekkere funky songs, zakt het helemaal in in het midden gedeelte (daar staan de mindere songs). De conclusie voor mij is dat ik van deze nummers waarschijnlijk een fijne playlist maak, aangevuld met de losse track ‘PFunk’ van vorig jaar, ‘Paradigm’ met George Clinton en één van de weininge goede nummers van ‘Planet Earth’ (‘Chelsea Rodgers’). Dat tezamen maakt het voor mij toch weer een compilatie zonder skipmomenten. De sound van de snellere nummers (‘Box Of Chocolates’, ‘Dance 4 Me’) deed me gelijk denken aan Madonna. Zeker niet qua overall sound, maar de gedachte schoot door mijn hoofd dat zij op de een of andere manier met dit soort tracks hedentendage nog hits weet te scoren en dat Prince daar toch wat moeite mee heeft. ‘No More Candy 4 U’ had zo van ‘Dirty Mind’ af kunnen komen en ‘Ol Skool Company’ zou niet op ‘Sign Of The Times’ hebben misstaan. ‘Valentina’ is het enige wat rustigere nummer dat ik hier goed vind, het is intrigerend door de opvallende wisselingen die het neemt en heeft (mede door de gitaarsolo) wel iets weg van Santana. Op ‘MPLSound’ staan kortom een aantal van Prince’ beste nummers in jaren, maar het geheel wordt een beetje teniet gedaan door enkele missers.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod</a