Prince – The Legendary Black Album [Soul][1994]
Alhoewel dit album uiteindelijk in 1994 werd uitgegeven (en er toen dus eindelijk een behoorlijke kwaliteit op de markt kwam, op het geluidsniveau na dan) zou het oorspronkelijk in november 1988 verschijnen, als opvolger van Prince’ succesvolle ‘Sign Of The Times’. Sterker nog de plaat was al geperst en lag klaar voor verspreiding toen Prince besloot om het album terug te trekken. Doordat enkele slimme (boefjes) medewerkers van de Warner fabrieken echter een aantal platen ‘veilig hadden gesteld’ kwam de plaat al snel op cassettes en als bootleg op lp in omloop. Vandaar dat ik voor de kerst van 1988 al beschikte over een opname (op cassette van een bedroevende kwaliteit) en wat was dat spannend! Uiteraard wilde iedereen wel horen over welke muziek Prince had besloten dat het niet de moeite van het releasen waard was. De algemene conclusie (onder de fans althans) was dat dat niet nodig was geweest! Het is een erg fijne, maar vooral funky plaat (slechts 1 ballad, die later alsnog terug kwam op ‘Lovesexy’) met een enorme feestvibe. Het was duidelijk dat het voor het grootste gedeelte een bandsessie was, die dit album tot stand deed komen (waarbij Prince bij zijn voorgaande album het grootste deel zelf deed). Vette, swingende funk met Prince veelal zingend als zijn alter-ego Camille (stemgeluid wat geknepen en versneld) en vooral dezelfde sound als bij de voorgaande wereldtournee van ‘Sign Of The Times’ werd gecreĆ«erd. Acht nummers (van gemiddeld 5 minuut 30!) gemaakt in de periode die algemeen wordt gezien als Prince kwalitatieve en creatieve hoogtepunt. Voor mij een album dat ik nog zeer regelmatig beluister.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod