Een lang gekoesterde wens is dit jaar in vervulling gegaan: het bijwonen van een concert van George Michael. In de jaren tachtig absoluut één van mijn muzikale helden. Dat begon al ten tijde van Wham! en bleef vier overeind voor wat betreft zijn soloalbums, tot en met ‘Older’. Daarna vond ik hem persoonlijk wat minder worden en wist hij me met zijn muziek (enkele nummers uitgezonderd) niet écht meer te verrassen. Dit gezegd hebbende neemt dat uiteraard niet weg dat ik graag eens een concert van hem zou bezoeken en helemaal als het een ‘greatest hits’ show zou betreffen.
Na een dramatisch lang verlopen heenreis richting Rotterdam (vertrek 15.10u, aankomst 19.15u) gearriveerd in Ahoy en in nieuwsgierige afwachting van wat er komen ging de zaal betreden. Dat wachten viel reusachtig mee, want rond 20.30u begon de show, en hoe! Een gigantisch podium met een soort (metershoog) videoscherm in het midden en steigers met twee etages waarover de muzikanten en achtergrondzangeressen/zangers verdeeld staan. Rustig openend met de beginregels van ‘Here I am’ (het scherm vertoonde een soort sterrenhemel, waarna het over ging in een rode led die steeds verder uitsloeg naarmate George luider begon te zingen) was zijn opkomst erg indrukwekkend, omdat het scherm als het ware openschoof toen de titel van het openingslied aan de beurt was. Eén ding werd me onmiddellijk duidelijk deze man heeft nog steeds een uitstekende stem en weet ook live waar te maken wat op zijn studioplaten al duidelijk was (dat wisten we uiteraard al van zijn live optreden bij MTV Unplugged, maar dat is inmiddels weer een ruim aantal jaren geleden). De show is erg strak geregiseerd, dat zorgt voor hele mooie dingen (de visuele effecten zijn perfect afgestemd op de muziek) maar zorgt tevens voor een zekere afstandelijkheid. Nergens weet George me te overtuigen van het feit dat hij plezier heeft in wat hij doet en van werkelijke chemie met het publiek is ook nooit sprake. Gelukkig komen wel bijna alle door mij gewenste nummers aan bod (alleen ‘I Want Your Sex’ en ‘The Edge Of Heaven’ had ik persoonlijk graag nog gehoord) en het opvallende is toch dat het publiek verreweg het enthousiast reageert bij de twee Wham! nummers die worden gespeeld (‘Everything She Wants’ en ‘I’m Your Man’). Overige opvallende zaken: De enorme opblaasbare George Bush (30 meter hoog) met de Bulldog in zijn kruis (einde van het nummer ‘Shoot The Dog’) en het feit dat er een vantevoren geplande pauze van exact 20 minuten in een concert ingelast wordt. Dit laatste sluit volledig aan bij de eerder vermelde afstandelijkheid en geregisseerde show. Al met al was ik onder de indruk en ben ik blij dat ik geweest ben (al deed ik ook over de terugweg weer zo’n drie en een half uur), maar zal mijn eerstvolgende George Michael concert alleen plaatsvinden indien hij kiest om in een gelegeheid zoals Paradiso op te treden.