Op 23 februari 1999 verscheen dit fenomenale album en vlak na de release had ik het al in mijn bezit (als ik het me goed herinner via CD Rio, een cdwinkel uit Hilversum). Op dat moment was ik me er totaal niet van bewust dat het het eerste album uit een set van vier zou worden die een enorme impact zouden maken op mijn muzikale voorkeur. En dat de muziek van die vier albums allemaal afkomstig zou zijn van dezelfde opnamesessies (1997-1998) in de Electric Ladyland Studios wist ik al helemaal niet.
Things Fall Apart is het eerste album van het Soulquarians collectief. De andere drie albums (uit die sessies) zijn D’Angelo’s Voodoo, Erykah Badu’s Mama’s Gun en Common’s Like Water For Chocolate. Ik heb vaak nagedacht waarom juist bij dit album en de daaropvolgende releases de muzikale puzzelstukjes in mijn hoofd precies in elkaar blijken te vallen.
Het is denk ik de combinatie van (Nu)Soul & Hip Hop met échte muziek. Daarmee bedoel ik dus muzikanten die hun instrument beheersen, waarmee alles op de ‘ouderwetse’ manier in de studio wordt opgenomen. Een creatief proces dat bestaat uit sessies, waardoor de deelnemende artiesten bij elkaar het beste naar boven halen.
Om het iets meer te proberen te duiden: zowel de raps als de zang, de teksten en melodie lijken even belangrijk te zijn. Dit maakt de nummers zeer gelaagd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de nummers Dynamite! en Ain’t Sayin’ Nothin’ New en probeer door het nummer de gitaar- en baspartij te volgen.
Bekendste nummer van het album in You Got Me, waarbij de leadzang van Erykah Badu is. Ook hier weer die muzikale basis die het hele album kenmerkt. Ik word na al die jaren nog steeds heel blij van deze plaat (en vaker wel dan niet luister ik de vier eerder benoemde albums na elkaar, omdat ze voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn).
Op de Wikipediapagina van dit album staat nog veel lezenswaardige informatie.
