Vandaag is Willem van Hanegem 75 geworden. Willem was mijn eerste held, nog voor Henny Vrienten. Op de een of andere manier heeft hij ertoe bijgedragen dat ik Feyenoordsupporter ben geworden. Op de een of andere manier, want als ik terugreken, dan moet dat dus ergens rond mijn tiende of elfde zijn geweest. En hoe bewust ben je dan eigenlijk van je omgeving?

Willem is de originele ‘Ruwe bolster, blanke pit’. Een voetballer met de ideale combinatie van techniek en werkmentaliteit. ‘Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’ had zijn lijfspreuk kunnen zijn.
En aan de andere kant je tranen niet kunnen bedwingen als je onrecht ziet. Mooi vind ik dat.

Mijn moeder heeft Willem van Hanegem destijds voor me gebreid. Een Feyenoordpop met nummer 10 op de rug en met zwart haar. Het is één van mijn dierbare jeugdherinneringen. Ik heb veel dingen weggedaan in mijn leven, maar die pop heb ik nog steeds.

Ongetwijfeld dingt dit woord mee naar woord van het jaar. Ik heb er vanuit linguïstisch oogpunt moeite mee. Want spijbelen doe je van school. En dát is ook wat hier bedoeld wordt. Maar het klinkt alsof je spijbelt van het klimaat. En dát is eigenlijk wat er gebeurt.

Dat de jeugd demonstreert om duidelijk te maken dat ze zich zorgen maakt over haar toekomst vind ik een goede zaak. Veranderingen (revoluties) komen alleen op gang wanneer mensen samen ergens de schouders onder zetten. Ons eigen consumentisme moeten we echt indammen als we het klimaat willen redden. Alle beetjes helpen daarbij, dus ook als we als het kleine Nederland wél het voortouw nemen. De slogan uit de jaren tachtig ‘Een beter milieu begint bij jezelf’ is denk ik actueler dan ooit.

De jeugd heeft de toekomst en het zou fijn zijn als die toekomst zich in een leefbare wereld afspeelt.