De Tien Beste Albums van 2010

De Tien Beste Albums van 2010

Alain Clark – Colorblind

Alain Clark – Colorblind

Alain Clark – Colorblind [2010][Soul]
Enkele weken terug is deze tweede (Engelstalige) plaat van Alain Clark verschenen en nieuwsgierig als ik was naar zowel het resultaat als de ontwikkeling van Alain moet ik zeggen dat het een mooi en goed album is geworden. Je hoort dat er veel aandacht is besteed aan de productie, maar ook aan de nummers. Zo is er hier en daar wel een verrassing te horen (als in: niet alleen maar recht-toe-recht-aan liedjes). Bijvoorbeeld in de titelsong en ‘Good Days’ waarin regelmatig van ritme wordt afgeweken, of de song gewoon een andere wending neemt na het eerste deel.

Ik was erg bang dat ‘Colorblind’ vooral veel mierzoete ballades zou bevatten, maar ben erg opgelucht dat dit tot een minimum beperkt is. Daarbij moet ik zeggen dat de ballads van een buitengewone (internationale) kwaliteit zijn. ‘Too Soon To End’ is hier een voorbeeld van en had zo maar een Stevie Wonder cover kunnen zijn (erg lekker duet met fijne gitaarsolo trouwens).

Kortom: het zwijmelt waar het kan, het swingt waar het moet en is een puike opvolger van ‘Live It Out’.

Boris – Live My Life


Boris – Live My Life [Soul][2009]

Ooit de winnaar van Idols, nu al sinds enige tijd één van mijn favoriete Nederlandse Soulzangers. Dit gloednieuwe album swingt en groovt als een dolle! Alles is uit de kast gehaald om een plaat van internationale allure te maken. Maar om te beginnen in Nederland: als Boris niet net zoveel albums kan verkopen als Alain Clark met ‘Live It Out’ is gelukt snap ik er niks meer van. De opbouw van ‘Live My Life’ vind ik heel prettig. Niet afwisselend, maar beginnend met een steel zeer fijne uptempo songs en dan langzaam toewerkend naar de wat rustigere nummers. De uitermate uitstekende single ‘If You Wanna Roll With Me’ was natuurlijk al bekend, maar is slechts één van de juweeltjes die de plaat hebben gehaald. Bijvoorbeeld het midtempo nummer ‘Stupid Again’ (een hit wat mij betreft) met een zeer zomerse sound. Of de uiterst groovy titeltrack, met blazers, funky gitaar en orgels, Wow! De ballads zijn mijns inziens niet klef, maar goed uitgebalanceerde soulsongs die (dat dan weer wel) gelukkig niet teveel aanwezig zijn. Erg lekker is trouwens ook het bluesy ‘I’m Sorry’, met een welbekend thema waarin een man zijn vrouw om nog een laatste kans vraagt. De absolute topper vind ik ‘Loosin Up’, met een hele fijne snelle basloop, duidelijk geënt op de erfenis van Prince én met tegen het einde een erg fijne interpolatie van ‘One Nation Under A Groove’. Enige minpunt vind ik de hidden track. Niet de track ansich, maar ik heb zo’n hekel aan het feit dat het geen losse track is (maar een onderdeel van het laatste nummer). Waarom artiesten dit verzinnen is me een raadsel.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Alain Clark – Live It Out

Alain Clark - Live It Out
Alain Clark – Live It Out [2007][Soul]

De vorige plaat van Alain Clark was al fenomenaal geproduceerd en beloofde veel goeds. Het nadeel toen was echter dat Alain er voor koos in het Nederlands te zingen. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar bij veel nummers was de tekst mijns inziens te gekunsteld. Voor zijn nieuwe album is hij echter over gestapt op het Engels en dat vertaalt zich gelijk in een internationaal goed klinkende soulplaat. De productie en muzikale insteek is wederom van zeer hoogstaande kwaliteit, wat het een waar genot maakt om naar te luisteren. Zeer funky nummers, met veel ruimte voor muzikale vrijheden worden afgewisseld met zorgvuldig gearrangeerde ballads, zonder dat het saai of te zoet wordt. De single ‘This Ain’t Gonna Work’ is een erg goed voorbeeld van de kwaliteit en sound van het gehele album.  Voor liefhebbers van  artiesten zoals  John Legend, Amp Fiddler, Donnie en Nate James is dit  muziek die ze niet links moeten laten liggen.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod