De Tien Beste Albums van 2011

De Tien Beste Albums van 2011

door | 31 december 2011 | Lijstenbrij

01. Van Hunt – What Were You Hoping For
Een zeer eigenzinnige en obscure plaat. Ik hou van muzikanten die het experiment niet schuwen en bij hun nieuwe albums een andere weg durven in te slaan. Van Hunt is daar ontegenzeggelijk in geslaagd!

02. Bon Iver – Bon Iver
Buitengewoon verrassende en zeer sferische popplaat. Bon Iver heeft met zijn zeer eigen stemgeluid en muzikale gevoel een heerlijk album gemaakt, een waar kunstwerk.

03. Raphael Saadiq – Stone Rollin’
Nieuwe Soul/Funk die klinkt alsof het gemaakt is in de jaren 60/70. Je moet het maar kunnen en durven. Stone Rollin’ swingt als een tierelier en Saadiq is de meester in het maken van muziek met een retrospectief sausje.

04. Nikka Costa – Pro*Whoa
Wat voor Van Hunt opging geldt zeker voor Nikka Costa. Dit album is niet te vergelijken met haar voorgaande platen (en die zijn ook al zo goed), maar verrassend qua geluid en goed geproduceerd.

05. Chef’ Special – One Mor For The Mrs.
Van Neerlands bodem, met een duidelijk Haarlems geluid. Een erg goede combinatie van funk, hip-hop en pop. Een genot om naar te luisteren en een waardig opvolger van bands als Relax en Gotcha!

06. The Black Keys – El Camino
Heerlijke Pop/Rock plaat, minder gruizig dan voorganger Brothers, maar is (zeker na een paar keer beluisteren) niet uit je hoofd te krijgen. Voorspeld als de nieuwe Mega-Act en dat zou wel eens waarheid kunnen worden.

07. Selah Sue – Selah Sue
Alleen al voor het nummer ‘This World’ zou dit album bij iedereen in de Top 10 moeten staan. De productie is fantastisch, de mix van reggae en soul is subliem en de stem van Selah Sue is opvallend.

08. Mayer Hawthorne – How Do You Do
Blanke Soul met een hoofdletter S: Mayer Hawthorne heeft een fenomenale tweede plaat afgeleverd. Ik hoor Beach Boys invloeden, Philly Soul en ook een tegen jaren 70 Motown aanschurend geluid. Errug lekker!

09. Wagon Christ – Toomorrow
Uit de sampling/dance hoek komt deze bizarre, maar oh zo swingende, plaat van Wagon Christ. Beluisteren zonder afleiding want de vele soundeffects verdienen het. En probeer dan maar eens stil te blijven zitten.

10. US3 – Lie, Cheat & Steal
De ouwetjes van US3 hebben een nieuwe plaat uitgebracht. Verwacht niet dat het te vergelijken is met hun hit Cantaloop, maar het klinkt buitengewoon relaxed, soulvol en is prima geproduceerd.

Tegenvallers:
Ook in 2011 zijn weer een aantal albums verschenen waarvan ik veel meer had verwacht. Joss Stone’s LP1 was daar een voorbeeld van, een ronduit saaie plaat waar ik niet warm of koud van werd. Lenny Kravitz‘ Black and White America vond ik als geheel heel erg tegenvallen. Er staan weliswaar een tiental goede nummers op, die samen een prima playlist vormen, maar het geheel vond ik onder zijn niveau.
In de overdreven opgehemelde platen van Birdy en Superheavy heb ik me helemaal niet kunnen vinden. Deze zijn wat mij betreft te zwaar overschat. Tot slot het bijeengeraapte zwikkie restanten van Amy Winehouse; er staan een paar leuke tracks op, maar als album is dit niet serieus te nemen.


Uitleg: Het ontstaan van: Lijstenbrij

Amy Winehouse, te vroeg einde van zo’n groot talent

Amy Winehouse, te vroeg einde van zo’n groot talent

door | 24 juli 2011 | And Then Some!

Alhoewel het niemand erg verrast heeft is het toch een grote schok dat Amy Winehouse afgelopen weekend op 27-jarige leeftijd is overleden. Ik was al erg lang (haar eerste album vond ik het op 1 na beste van 2004 en over haar doorbraak album schreef ik al een recensie voor deze, terecht, door de massa werd ontdekt) gecharmeerd van zowel de zang- als schrijfkwaliteiten van deze dame en betreur het enorm dat haar carrière zo vroeg en op deze wijze een einde is toegeroepen.

Vanaf deze plek: bedankt voor je fijne muziek en rust in vrede.

Daniel Merriweather – Love & War

door | 5 december 2009 | Pop

Daniel Merriweather – Love & War [Pop][2009]
Ineens was daar dit jaar het album van Daniel Merriweather, geproduceerd door Mark Ronson (ook de producer van Amy Winehouse’s succesalbum ‘Back To Black’). De hand van de producer is naar mijn mening erg goed te horen en dat vind ik persoonlijk erg prettig. ‘Love & War’ is een plaat die ik dit jaar best wel vaak gedraaid heb, terwijl ik dat op voorhand (na eerste keer beluistering) niet had verwacht. Het is een afwisselend geheel, met poppy invloeden die gaan van The Beach Boys tot de eerder genoemde Amy Winehouse. Daniel heeft een fijne, soulvolle stem en kan zowel de wat hogere octaven aan als een iets rauwer, lagere (toon) zang ten gehore brengen. Er is niet bezuinigd op het gebruik van instrumenten en de productie is ijzersterk.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=bO4F9WkNyrQ&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Tom Jones – 24 Hours

door | 24 december 2008 | Soul

Tom Jones – 24 Hours [Soul][2008]
Deze man is (in 2008) 68 haar oud en still going strong! Hij moet gedacht hebben wat Amy Winehouse kan, kan ik ook. Zijn 30e studioalbum ademt namelijk dezelfde sfeer uit als het alom bejubelde ‘Back In Black’ van deze dame. De sound (qua instrumentatie en arrangementen) is zeer vergelijkbaar, gekoppeld aan die fijne zware stem maakt dit een verrassend modern en fris geheel. Swingend, kreunend, zwoel zingend, alle (stem)stijlen worden uit de kast gehaald. Lekker veel blazers, break-beat achtige ritmes en ook gitaren worden niet geschuwd, kortom een funky geheel van begin tot eind. Lekker swingen doen we o.a op ‘I’m Alive’, ‘Feels Like Music’, ‘Give A Little Love’, ‘In Style And Rhythm’ en ‘Sugar Daddy’. Prachtige (misschien voor sommigen te gladde) ballads zijn er ook, zoals ‘Seasons’ en de Bruce Springsteen cover ‘The Hitter’.

Voor een indruk van de sound en de dingen die Tom zelf over zijn nieuwste album te zeggen heeft kun je hieronder prima terecht:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=uhCT0oBxkfM&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Seal – Soul

door | 3 december 2008 | Soul

Seal – Soul [Soul][2008]
Of het nu komt door het succes van Amy Winehouse of dat het gewoon de tijdgeest is; bijna elke artiest lijkt de laatste tijd terug te grijpen op (klassieke) Soul. Waar de een gloednieuwe muziek maakt met een ’twist’, maakt de ander covers waarmee eer wordt betoond aan de grote klassieke soulzangers van weleer. Seal kan onder deze laatste geschaard worden, want zijn nieuwste album, toepasselijk ‘Soul’ getiteld (allitereert fantastisch ‘Seal – Soul’), bevat louter nummers die een ieder reeds in de originele versie zou moeten kennen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een sublieme plaat is geworden. De productie is fenomenaal (er is absoluut niet bezuinigd op instrumentatie en kwaliteit) met veel violen, blazers en een hele vette, volle sound. Tel daar bij op dat de stem van Seal zich meer dan uitstekend leent voor de vertolking van deze klassiekers en je vraagt je ter plekke af waarom hij dit niet eerder heeft gedaan. Het album bestaat uit een goede mix van gedragen ballads zoals ‘A Change Is Gonna Come’ en ‘It’s A Man’s Man’s World’ en meer uptempo songs zoals het swingende ‘Knock On Wood’, ‘Here I Am (Come And Take Me) en ‘I Can’t Stand The Rain’. Klapstuk is voor mij het laatste nummer ‘People Get Ready’ (van The Impressions/Curtis Mayfield) met een (semi)akoestiche gitaar beginnend, langzaam toewerkend naar een apotheose onder begeleiding van violen en een gospelkoor.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod