door Andrew | 4 oktober 2009 | Pop
Anouk – For Bitter Or Worse [Pop][2009]
Waar Anouk bij haar vorige plaat al meer en meer de pop kant opging (scherpe rockrandjes zijn er wel vanaf) is dat bij haar nieuwste muzikale kindje nog meer het geval. Sterker, ze heeft nog niet eerder een album uitgebracht dat zo tegen soul aanschuurt. Dat uit zich dan vooral in de nummers ‘Woman,’ ‘Walk To The Moon’ en ‘Faith In My Moon.’ De andere nummers bevinden zich meer aan de ‘popkant’ van het muzikale spectrum. ‘In This World,’ ‘Today’ en ‘Lovedrunk’ zijn fijne stuwende poprocknummers die het verdienen om lekker luid gedraaid te worden en de midtempo songs ‘Lay It Down,’ ‘8 Years’ en ‘My Shoes’ vormen een prettige en relaxte afwisselin in het geheel. Voeg daarbij de topklasse ballads ‘Three Days In A Row’ en ‘Faith In My Moon’ en je kan alleen maar concluderen dat deze dame wederom een zeer goed stukje vakwerk heeft afgeleverd.
Minpunten? Ja, ééntje: het titelnummer (laatste track van de plaat) kan me helemaal niet bekoren. Deze ballade is me te gemaakt, bombastisch en emotieloos.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 12 december 2007 | Pop
Anouk – Who’s Your Momma [2007][Pop]
Alhoewel ik mezelf niet direct een grote fan van Anouk noem
ben ik altijd trouw haar albums blijven aanschaffen. Na het horen van haar nieuwe single was ik erg benieuwd naar de volledige plaat, want ‘Good God’ vond ik een super nummer. En het album stelde me zeker niet teleur. Een meer dan uitstekende poprockplaat, met veel verschillende muzikale invloeden, maar desondanks duidelijk Anouk. Het album start met een fijne gitaarriff en het nummer ‘If I Go’ opent daarmee lekker rockend. Hetzelfde geldt voor ‘Might As Well’ en ook het derde nummer is zo’n typische Anouk rocker (na een misleidende slowtempo start). Het beste nummer is mijns inziens ‘Modern World’, zowel geëngageerd qua tekst als muzikaal (bluesy invloeden) sterk. ‘I Don’t Wanna Hurt No More’ is de eerste echte ballad van het album en zeer prachtig gezongen (Anouk zingt met haar kopstem, waardoor het ‘knauwende’ van haar zangstem veel minder nadrukkelijk aanwezig is). Na dit rustpunt knalt de plaat weer verder met de eerder vermelde single (heerlijk die blaasinstrumenten).’The Difference’ is een recht-toe-recht-aan popnummer, vind ik het minst spannend. ‘Whatever You Say’ is een nummer met Reggae en Blues invloeden (ook weer met kopstem), waarna ‘Ball And Chain’ weer een rocker is. ‘Daze’ is ook weer zo’n typisch popnummer, minder indrukwekkend dan de rockers, maar wel erg lekker. Het album wordt afgesloten met de ballad ‘If You Were Mine’, een prettig nummer, maar in mijn optiek niet de meest waardige afsluiter van deze hele fijne plaat.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
