![Soulquarians [video]](https://vantienoven.nl/wp-content/uploads/2018/01/the_soulquarians.jpg)
Ik ben al vanaf het begin groot fan van de Soulquarians, en heb alle albums van de verschillende projecten van dit collectief ook al vanaf dag 1. Van de meesten ook al voor ze als ‘collectief’ aan de slag gingen. Dit filmpje geeft erg goed weer hoe ze ontstaan zijn en welke geniale muziek ze hebben voortgebracht.
Sa-Ra Creative Partners – Nuclear Evolution: The Age Of Love [2009][Hip-Hop]
Terwijl ik nogmaals aan het luisteren was naar Shafiq Husayn’s album release van vorig jaar (En’A-Free-Ka) met de bedoeling er een stukje over te schrijven (die volgt nog), ontdekte ik dat hij onderdeel is van Sa-ra Creative Partners. En tevens dat van dat trio ook afgelopen jaar een album verschenen is, Nuclear Evolution: The Age Of Love dus. Mijn nieuwsgierigheid was direct gewekt en ik ben gelijk op zoek gegaan. Vandaag dus voor het eerst beluisterd en wat een ontdekking!
Als je van The Roots, D’Angelo, Erykah Badu (doet ook mee op het nummer ‘Dirty Beauty’), Common of vergelijkbare muziek en artiesten houdt moet je hier echt naar luisteren. Het loopt over van de creativiteit, allemaal gebaseerd op dezelfde Hip-Hop/Soul stijl van voornoemde artiesten. Een 23 nummers tellend album van anderhalf uur (!), zonder een moment te vervelen. Snellere en langzamere nummers zijn goed gebalanceerd, net als het gebruik van verschillende muziekstijlen en invloeden (ik hoor de invloed van Sly Stone regelmatig terug, o.a. in ‘Bitch Day’ en uiteraard in de cover van zijn ‘Just Like A Baby’). Maar het mooie is dus dat er een hele ‘saus’ over heen gegoten is waardoor het een uitstekend geheel is (beetje vergelijkbaar met de sfeer van D’Angelo’s ‘Voodoo’).
Buitengewoon goede plaat dus!
Common – Universal Mind Control [Hip-Hop][2008]
What The F#$K?! Common wil commercieel gaan?! Verrast als ik was door de, voor mij, vrij plotselinge release van het nieuwe album van mij Hip-Hop held Common, viel ik bijna van mijn stoel toen ik de plaat beluisterde. Bijna geheel geproduceerd door The Neptunes, waardoor de sound totaal anders is dan zijn eerdere werk (maar wel gelijk heel herkenbaar als Neptunes sound) en nauwelijks nog maatschappijkritische, sociaal sterke teksten (maar 4-letter-words en verheerlijking van Bling-Bling). Hoe moet ik dit uitleggen? In een interview las ik dat Common (net als zijn maatje Kanye West) ook wel eens een hitalbum wilde hebben. Meer is het volgens mij ook niet: een tussendoortje voor de massa en de dancefloor (al verwacht ik niet dat het een internationale best-seller zal worden). Natuurlijk klinkt het lekker commercieel en zal ik het wel een tijdje draaien, maar het zal niet de boeken in gaan als één van Commons beste albums.
Kortom: Heel leuk voor nu, volgende plaat graag weer in de oude stijl.
Talib Kweli – Eardrum [2007][Hip-Hop]
Talib Kweli is, net als Common, een van de huidige Hip-Hop artiesten die (ook door mijzelf) als zeer credible worden beschouwd. Ik moet wel zeggen dat ik niet alles van hem even goed vind, maar zijn nieuwe plaat mag weer gehoord worden! Zoals we van hem gewend zijn heeft hij weer de nodige maatschappij kritische teksten geschreven, die hij vol overgave ten gehore brengt op fijne muzikale brouwsels, met veel koortjes en prettig in het gehoor liggende refreinen. ‘Hostile Gospel’ is zo’n voorbeeld van een uniek nummer, waarbij het refrein (Deliver Us) wordt gezongen door een kerkkoor(tje). Dat het nummer een verzoeking is tot betere tijden voor de minder bedeelden op aarde mag niet verbazend zijn. Ook ‘Eat To Live’ is van die orde, waarin een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij te horen is terwijl er zoveel kinderen zijn die niet eens genoeg te eten hebben (‘In order to receive, then we need to give, we gotta feed the kids, they gotta eat to live’). De nummers zijn tekenend voor de kwaliteit en sound van het hele album, dat geen enkele dip kent.
Common – Finding Forever [2007][Hip-Hop]
Zoals ik hier al eerder heb gesteld is Common één van de hedendaagse rappers die zich door zijn kwaliteiten nadrukkelijk onderscheid van de vele ‘goudzoekers’ die er zijn op Hip-Hop gebied. Deze man is geëngageerd (al staan er voor Common’s doen veel songs over de liefde op deze plaat), kan muziek maken en heeft een erg prettige stem om te beluisteren. Zijn nieuwe album is geproduceerd door zijn maatje Kanye West, wat goed terug te horen is, zonder dat de nummers concessies hebben gedaan aan de eisen van de commercie. De basis van de meeste nummers wordt weer gevormd door ‘Interpolations’ van klassiekers uit de muziekhistorie (o.a. samples van toppers als Stevie Wonder, Minnie Ripperton, George Duke en Nina Simone) en ook de nodige collega’s doen weer mee (waaronder Kanye West, D’Angelo, Will.I.Am, Bilal en Lily Allen). Zoals gebruikelijk neemt de beat ook op dit album weer een belangrijke rol in, vette drums bepalen voor een groot deel de sound (samen met de eerder vermelde samples). Het album is afwisselend en werkt langzaam maar zeker naar de fenomenale apotheose toe (juist hier is de beat minder nadrukkelijk aanwezig), het nummer ‘Forever Begins’, een 7 minuten durend pleidooi voor verdraagzaamheid. Daarvoor hebben we al kunnen genieten van een geweldig nummer met Nina Simone (‘Misunderstood’) en het hele fijn ‘U, Black Maybe’ (Stevie Wonder Sample, met fijne zang van Bilal). Ook het nummer met Will.I.Am (‘I Want You’) ligt erg lekker in het gehoor, al is het inhoudelijk wat minder sterk. ‘So Far To Go’ is een erg fijne aubade met de lijzige zang van d’Angelo, gebaseerd op ‘Don’t Say Goodnight (It’s Time for Love)’ van The Isley Brothers. Naar mijn mening (tot nu toe) de beste Hip-Hop plaat van 2007!