Alice Russell – Pot Of Gold

door | 25 december 2008 | Soul

Alice Russel – Pot Of Gold [Soul][2008]
Over het vorige album van deze Britse zangeres was ik zo enorm te spreken dat ik me, toen ik het bij toeval tegenkwam op iTunes, op voorhand verkneukelde om weer iets nieuws van haar te mogen beluisteren. Haar stem is werkelijk fenomenaal (heeft wel iets weg van Nikka Costa) en haar muziekstijl (Soul) is helemaal mijn ding. Echt verrassend is de plaat niet, maar kwalitatief wel erg goed. Ingespeeld door een band (en zoals ik al vaker heb gezegd ligt daar mijn hart), funky, swingend en lekker veel Soul. Alle belangrijke ingredienten zijn aanwezig: blazers, fijne baspartijen, orgels en funky gitaarriffs. Luister bijvoorbeeld eens naar ‘Got The Hunger?’ en ‘Living The Life Of A Dreamer’, dan voel je wat ik bedoel. Wel moet worden gezegd dat het hele ‘gevoel’ van de plaat minder uniek is dan haar vorige (‘My Favourite Letters’). Dat had meer unieke, opvallende zaken waardoor er echt een ‘eigen’ sound ontstaat. Hier is het, ondanks de uitstekende kwaliteit, meer vergelijkbaar met andere ‘Soul’ platen van Britse (en Amerikaanse) zangeressen die de afgelopen maanden het levenslicht hebben gezien.
Het meest opvallende is de geniale cover van ‘Crazy’ (van Gnarls Barkley). Vocaal wordt alles uit de kast gehaald, bij deze downtempo versie en ook de instrumentatie is indrukwekkend.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RY_CS5Qurmk&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Gnarls Barkley – The Odd Couple

door | 8 maart 2008 | Soul


Gnarls Barkley – The Odd Couple [2008][Soul]
‘St. Elsewhere’ was door mij geclassificeerd als de op één na beste release van 2006, met als gevolg dat de verwachtingen voor hun tweede album hooggespannen waren. De eerste klanken zijn al zeer herkenbaar en liggen net zo in het gehoord als we al van Gnarls Barkley gewend waren. ‘The Odd Couple’ is weliswaar iets moeilijker (minder nummers die blijven hangen), maar minstens zo creatief als de voorganger. Zo op het eerste gehoor staat er geen tweede ‘Crazy’ op, al komt ‘Blind Mary’ daar nog het meest in de buurt. Wel grappig is dat er een aantal nummers op staan (o.a. ‘Whatever’ en ‘Surprise’) die klinken als sixties nummers, maar dan met een Gnarls Barkley sausje. Grappig detail is overigens ook dat ze nu het album weer beginnen en eindigen met het geluid van een ‘film-reel’, waardoor je ook min of meer tot de conclusie moet komen dat ‘The Odd Couple’ onlosmakelijk is verbonden met ‘St. Elsewhere’. Of dit album ook tot mijn beste 10 albums van 2008 gaat horen weet ik echter nog niet, de tijd zal het leren.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod