01. Gabriel Rios – The Dangerous Return
03. Janelle Monae – The Archandroid
05. Bilal – Airtight’s Revenge
06. Kanye West – My Beautiul Dark Twisted Fantasy
07. Blaudzun – Seadrift Soundmachine
08. Stefan Schill – Don’t Say A Word
10. Caro Emerald – Deleted Scenes From The Cutting Room Floor
Jamie Lidell – Compass [2010][Soul]
Dit is zo’n buitengewoon goede plaat dat ik hem op termijn in mijn Top-10 Albums aller tijden zie verschijnen. Begrijpelijk dus dat ik het by far de beste album release van 2010 tot nu toe vind. Alhoewel het mijns inziens geen gemakkelijke plaat is voor de massa lijkt hij ook (terecht) door het grote publiek goed opgepakt te worden. Muzikaal gezien avontuurlijk, zeer goed uitgebalanceerd, gevarieerd en een zeer goede mix tussen soul en pop.
Jamie Lidell volg ik al op de voet sinds zijn debuutalbum en ik ben buitengewoon gecharmeerd van zowel zijn zang (stem dus) als de creatieve weg die hij durft af te leggen (zijn vorige album ‘JIM’ was bijvoorbeeld totaal anders, veel ‘gladder geproduceerd’). ‘Compass’ is de plaat die ik de afgelopen weken verreweg het meest heb gedraaid en ik blijf er verrassingen in ontdekken. Mede geproduceerd door Beck en met medewerking van onder andere Nikka Costa waren mijn verwachtingen op voorhand ook wel hooggespannen.
De sound bevat erg veel 80’s elementen en klinkt als een warm bad. Duidelijk is dat er rijkelijk geput is uit het muzikale oeuvre van Prince (luister bijvoorbeeld maar eens naar ‘I Wanna Be Your Telephone’), maar om heel eerlijk te zijn, zo’n goede plaat als deze heeft Prince al (tientallen) jaren niet afgeleverd.
Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald: Rock in ‘You Are Waking,’ Pop in ‘Compass,’ Soul in ‘She Needs Me,’ kortom veel variatie. Maar het mooie is dat het album als geheel klopt als een bus, van begin tot eind ontstaat nergens het gevoel dat een nummer er niet op thuis hoort.
Various Artists – Wicked Soul From the 21st Century
Meestal beluister ik volledige albums van artiesten. Er is de afgelopen periode (ongeveer twee jaar) echter zoveel mooie, nieuwe, Soul verschenen dat ik mezelf er op betrapte dat ik deze Playlist toch heel regelmatig beluisterde. Mayer Hawthorne en Soulive waren de laatste puzzelstukjes die op hun plek moesten vallen, waardoor ik nu eindelijk weer een gefinaliseerde lijst heb.
Nikka Costa – Pebble To A Pearl [Soul][2008]
En weer een heel erg fijn nieuw album!! Het derde album van Nikka Costa is verschenen bij het legendarische Stax label en past ook helemaal bij de huisstijl van deze uitgevers van fijne Soul muziek. De scherpe Rockrandjes (ook lekker) zijn er af en het is een vette Soul plaat geworden. Het is opgenomen in twee weken en het is een echte organische plaat (waarbij het album ‘live’ is opgenomen en niet spoor voor spoor). Geproduceerd door Justin Mitchell Stanley (Jamie Lidell, Beck), die er op stond dat het een analoge opname zou worden. Dit is aan de kwaliteit en beleving erg goed te horen, het swingt en funkt van jewelste. De band bestaat uit louter grote namen zoals de legendarische drummer James Gadson (Al Green, Bill Withers, Stevie Wonder), songwriter, en toestenist James Poyser (Erykah Badu, Lauryn Hill, Al Green) en de fenomenale gitaristen Jason Falkner (Beck, Air, Paul McCartney) en Chris Bruce (George Clinton/Parliament, Me’Shell Ndege’Ocello, Betty Lavette). Verder zijn er lekker veel blazers en hammondriedels die de sound een vette jus van traditionele Soul en Funk geven. Helemaal Top!
Jamie Lidell – JIM [2008][Soul]
Het vorige album van Jamie Lidell heeft het in 2005 bij mij geschopt tot de 5e plaats van beste albums. Ondanks zijn tegenvallende optreden op North Sea Jazz was ik uiteraard enorm benieuwd naar zijn nieuwe album. ‘JIM’ is beduidend minder experimenteel dan ‘Multiply’ was en tevens een wat completere productie. Qua sound, zang en muziek doet het me zeer sterk denken aan Terence Trent D’Arby’s ‘Introducing The Hardline According To..’, met hier en daar wat onmiskenbare Stevie Wonder invloeden. Het is een zeer swingend album geworden (slechts 2 van de 10 nummers zijn slow-tempo; ‘All I Wanna Do’ en ‘Rope Of Sand’) en het klinkt gevarieerd en instrumentaal gezien uitstekend. Ondanks het feit dat de ‘rauwe sound’ van het debuutalbum niet aanwezig is en de muzikaal veiligere weg hier lijkt te zijn ingeslagen vind ik het een zeer waardige opvolger.