Janelle Monae Live @ Melkweg Amsterdam 21 februari 2011

Janelle Monae Live @ Melkweg Amsterdam 21 februari 2011

Gisteren dan eindelijk naar Janelle Monae’s liveshow geweest. De Melkweg was uitverkocht, dus volle bak!

De band was buitengewoon enthousiast en dat had duidelijk zijn effect op het aanwezige publiek. Zeker door de veelal uptempo nummers werd er een opzwepende show neergezet. Muzikaal gezien was het niet erg spannend, de studionummers werden redelijk 1-op-1 live gespeeld. Vind ik meestal wel jammer, want ik hou wel van wat andere arrangementen of een extra solootje hier en daar. Verder was het geheel wel tamelijk strak geregisseerd, wat een beetje een beperking was mbt vrije invulling en frivoliteit.

De geluidskwaliteit was erg slecht, drums en met name de bas stond veel en veel te hard, waardoor er continu een brom te horen was en de (spaarzame) solo’s van de gitarist en blazer niet tot zijn recht kwamen.

Janelle zong prima (al was ze vaak niet te verstaan door bovengenoemde geluidsinstellingen) en maakte er echt een show van. Vooral bij de ballad die ze zong (alleen begeleid door gitaar) kwam haar stem echt tot zijn recht. Dit was wat mij betreft wel een kippenvel moment.

De show duurde een krap uur (21.00-21.57) met nog een spetterende toegift van een minuut of zeven.

Ondanks mijn punten van kritiek ben ik heel erg blij dat ik er bij was, wanneer een band zo duidelijk uitstraalt dat ze plezier hebben in wat ze doen en daar het publiek op deze manier bij weten te betrekken maakt dat er voor mij een onvergetelijke show van.

De Tien Beste Albums van 2010

De Tien Beste Albums van 2010

Janelle Monae – The Archaindroid

Janelle Monae – The Archaindroid

Janelle Monae – The Archaindroid [Soul][2010]
Dit album heeft mij al ruim twee maanden volledig in zijn greep. Het is zo verrassend, gevarieerd en extreem goed geproduceerd dat het binnen no-time een plaatsje heeft weten te veroveren in mijn muziekbrein. Voor mij ia het net zo indrukwekkend als toen ik het debuutalbum van Erykah Badu voor het eerst hoorde. Muzikaal zijn de twee albums overigens niet te vergelijken, ik doel op de ervaring. ‘The Archandroid’  is van begin tot einde een avontuur en vliegt heen-en-weer tussen soul, pop, klassiek, hip-hop en funk. Daardoor vind ik het buitengewoon moeilijk er een eenduidig etiket op te plakken en dat doet mij heel erg goed.

Bekijk voor een kleine impressie de video Cold War.