01. Gabriel Rios – The Dangerous Return
03. Janelle Monae – The Archandroid
05. Bilal – Airtight’s Revenge
06. Kanye West – My Beautiul Dark Twisted Fantasy
07. Blaudzun – Seadrift Soundmachine
08. Stefan Schill – Don’t Say A Word
10. Caro Emerald – Deleted Scenes From The Cutting Room Floor
Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy [2010][Hip-Hop]
Alle critici lijken het er over eens te zijn dat het nieuwste album van Kanye West de beste Hip-Hop plaat is die in vele, vele jaren is verschenen (in het genre). Alhoewel ik wel vind dat Kanye zijn meesterwerk heeft afgeleverd ben ik het met die stelling niet eens (zó goed is hij dan ook weer niet). Na het debacle van zijn vorige plaat (‘808’s & Heartbreak’) ben ik wel erg blij dat Kanye West met zo’n enorm goede opvolger is gekomen.
Echter ik moet wel eerlijk zeggen dat ik om tot die conclusie te komen het album meerdere malen heb moeten beluisteren. De eerste drie of vier keer ‘hoorde’ ik het nog niet. Muzikaal gezien is het niet in een specifiek Hip-Hop hokje te plaatsen, er gebeurt te veel om over één specifiek geluid te spreken.
Alles wordt uit de kast gehaald: gierende gitaren, langdurig solopiano spel, samples, vette beats, noem maar op. Opvallend is verder dat het merendeel van de nummers niet echt ‘commercieel’ zijn; zowel qua refrein als lengte van de tracks (deze varieert tussen de 4:16 en9:07).
Wat mij betreft dus een geniale plaat, en of hij uiteindelijk in het ‘museum van de onvergetelijke albums’ terecht komt? We zullen zien.
Common – Universal Mind Control [Hip-Hop][2008]
What The F#$K?! Common wil commercieel gaan?! Verrast als ik was door de, voor mij, vrij plotselinge release van het nieuwe album van mij Hip-Hop held Common, viel ik bijna van mijn stoel toen ik de plaat beluisterde. Bijna geheel geproduceerd door The Neptunes, waardoor de sound totaal anders is dan zijn eerdere werk (maar wel gelijk heel herkenbaar als Neptunes sound) en nauwelijks nog maatschappijkritische, sociaal sterke teksten (maar 4-letter-words en verheerlijking van Bling-Bling). Hoe moet ik dit uitleggen? In een interview las ik dat Common (net als zijn maatje Kanye West) ook wel eens een hitalbum wilde hebben. Meer is het volgens mij ook niet: een tussendoortje voor de massa en de dancefloor (al verwacht ik niet dat het een internationale best-seller zal worden). Natuurlijk klinkt het lekker commercieel en zal ik het wel een tijdje draaien, maar het zal niet de boeken in gaan als één van Commons beste albums.
Kortom: Heel leuk voor nu, volgende plaat graag weer in de oude stijl.
Common – Finding Forever [2007][Hip-Hop]
Zoals ik hier al eerder heb gesteld is Common één van de hedendaagse rappers die zich door zijn kwaliteiten nadrukkelijk onderscheid van de vele ‘goudzoekers’ die er zijn op Hip-Hop gebied. Deze man is geëngageerd (al staan er voor Common’s doen veel songs over de liefde op deze plaat), kan muziek maken en heeft een erg prettige stem om te beluisteren. Zijn nieuwe album is geproduceerd door zijn maatje Kanye West, wat goed terug te horen is, zonder dat de nummers concessies hebben gedaan aan de eisen van de commercie. De basis van de meeste nummers wordt weer gevormd door ‘Interpolations’ van klassiekers uit de muziekhistorie (o.a. samples van toppers als Stevie Wonder, Minnie Ripperton, George Duke en Nina Simone) en ook de nodige collega’s doen weer mee (waaronder Kanye West, D’Angelo, Will.I.Am, Bilal en Lily Allen). Zoals gebruikelijk neemt de beat ook op dit album weer een belangrijke rol in, vette drums bepalen voor een groot deel de sound (samen met de eerder vermelde samples). Het album is afwisselend en werkt langzaam maar zeker naar de fenomenale apotheose toe (juist hier is de beat minder nadrukkelijk aanwezig), het nummer ‘Forever Begins’, een 7 minuten durend pleidooi voor verdraagzaamheid. Daarvoor hebben we al kunnen genieten van een geweldig nummer met Nina Simone (‘Misunderstood’) en het hele fijn ‘U, Black Maybe’ (Stevie Wonder Sample, met fijne zang van Bilal). Ook het nummer met Will.I.Am (‘I Want You’) ligt erg lekker in het gehoor, al is het inhoudelijk wat minder sterk. ‘So Far To Go’ is een erg fijne aubade met de lijzige zang van d’Angelo, gebaseerd op ‘Don’t Say Goodnight (It’s Time for Love)’ van The Isley Brothers. Naar mijn mening (tot nu toe) de beste Hip-Hop plaat van 2007!