De Tien Beste Albums van 2011

De Tien Beste Albums van 2011

door | 31 december 2011 | Lijstenbrij

01. Van Hunt – What Were You Hoping For
Een zeer eigenzinnige en obscure plaat. Ik hou van muzikanten die het experiment niet schuwen en bij hun nieuwe albums een andere weg durven in te slaan. Van Hunt is daar ontegenzeggelijk in geslaagd!

02. Bon Iver – Bon Iver
Buitengewoon verrassende en zeer sferische popplaat. Bon Iver heeft met zijn zeer eigen stemgeluid en muzikale gevoel een heerlijk album gemaakt, een waar kunstwerk.

03. Raphael Saadiq – Stone Rollin’
Nieuwe Soul/Funk die klinkt alsof het gemaakt is in de jaren 60/70. Je moet het maar kunnen en durven. Stone Rollin’ swingt als een tierelier en Saadiq is de meester in het maken van muziek met een retrospectief sausje.

04. Nikka Costa – Pro*Whoa
Wat voor Van Hunt opging geldt zeker voor Nikka Costa. Dit album is niet te vergelijken met haar voorgaande platen (en die zijn ook al zo goed), maar verrassend qua geluid en goed geproduceerd.

05. Chef’ Special – One Mor For The Mrs.
Van Neerlands bodem, met een duidelijk Haarlems geluid. Een erg goede combinatie van funk, hip-hop en pop. Een genot om naar te luisteren en een waardig opvolger van bands als Relax en Gotcha!

06. The Black Keys – El Camino
Heerlijke Pop/Rock plaat, minder gruizig dan voorganger Brothers, maar is (zeker na een paar keer beluisteren) niet uit je hoofd te krijgen. Voorspeld als de nieuwe Mega-Act en dat zou wel eens waarheid kunnen worden.

07. Selah Sue – Selah Sue
Alleen al voor het nummer ‘This World’ zou dit album bij iedereen in de Top 10 moeten staan. De productie is fantastisch, de mix van reggae en soul is subliem en de stem van Selah Sue is opvallend.

08. Mayer Hawthorne – How Do You Do
Blanke Soul met een hoofdletter S: Mayer Hawthorne heeft een fenomenale tweede plaat afgeleverd. Ik hoor Beach Boys invloeden, Philly Soul en ook een tegen jaren 70 Motown aanschurend geluid. Errug lekker!

09. Wagon Christ – Toomorrow
Uit de sampling/dance hoek komt deze bizarre, maar oh zo swingende, plaat van Wagon Christ. Beluisteren zonder afleiding want de vele soundeffects verdienen het. En probeer dan maar eens stil te blijven zitten.

10. US3 – Lie, Cheat & Steal
De ouwetjes van US3 hebben een nieuwe plaat uitgebracht. Verwacht niet dat het te vergelijken is met hun hit Cantaloop, maar het klinkt buitengewoon relaxed, soulvol en is prima geproduceerd.

Tegenvallers:
Ook in 2011 zijn weer een aantal albums verschenen waarvan ik veel meer had verwacht. Joss Stone’s LP1 was daar een voorbeeld van, een ronduit saaie plaat waar ik niet warm of koud van werd. Lenny Kravitz‘ Black and White America vond ik als geheel heel erg tegenvallen. Er staan weliswaar een tiental goede nummers op, die samen een prima playlist vormen, maar het geheel vond ik onder zijn niveau.
In de overdreven opgehemelde platen van Birdy en Superheavy heb ik me helemaal niet kunnen vinden. Deze zijn wat mij betreft te zwaar overschat. Tot slot het bijeengeraapte zwikkie restanten van Amy Winehouse; er staan een paar leuke tracks op, maar als album is dit niet serieus te nemen.


Uitleg: Het ontstaan van: Lijstenbrij

Spoon – Transference

Spoon – Transference

door | 15 maart 2010 | Playing On My iPod, Pop

Spoon – Transference [2010][Pop]
Met alle muziek die ik zo al beluister vind ik het af en toe super verrassend om te ontdekken dat ik lang bestaande bandjes nog helemaal niet ken. Zo ook Spoon. De heren uit dit collectief zijn al bijna 17 jaar (!!) bij elkaar en ik had nog nooit van ze gehoord. Ik hoorde echter hun single ‘Written in Reverse’ op een radiostation voorbijkomen en werd er gelijk door gegrepen.

Alhoewel ze vooral als ‘rock’ schijnen te worden omschreven is dit album voor mij toch echt een popplaat in de goede zin van het woord. Het maakt dezelfde gevoelens bij me los als ik had bij Beck’s album ‘Modern Guilt’ (en dat vond ik niet voor niets de beste plaat van 2008). ‘Transference’ (het 7e album van Spoon) is een buitengewoon sterke plaat, creatief, verrassend en met een fenomenale sound. Ik vind dat er erg veel Beatlesinvloeden te horen zijn en dat doet me heel erg goed.

De stem van de zanger (Britt Daniel, ook verantwoordelijk voor alle tekst en muziek) heeft af en toe wel iets weg van John Lennon, zoals in ‘Before Destruction’ en ‘Out Go The Lights’.  Veelstemmigheid en zwaar ondersteund door als strijkinstrumenten klinkende synths zijn andere kenmerken. Spoon klinkt niet echt Amerikaans, zo heeft ‘Is Love Forever’ wel iets van The Fratellis ‘Chelsea Dagger’  en heeft ‘Written In Reverse’ (zie youtubefilmpje) veel Beatle-invloeden (dat nummer heeft echt een lekker mid-tempo rockrandje met piano,  gitaren  en gruizige bas).
‘The Mystery Zone’ wordt beheerst door een hele fijne basloop en ook hier zijn de vioolpartijen (synths) weer te horen. Verder een zeer fijne gitaarpartij aan het eind van de derde minuut. Wel eindigt het nummer bizar (midden in de zang van de titel “the myst”) en het nummer zou op de LP 51 seconde langer zijn.
‘Who Makes Your Money’ is erg Beckisch,  ‘ I Saw The Light’ is (net als ‘Trouble Comes Running’) een  straightforward rocker, beetje Kravitz-achtig met een leuk tweede deel van het nummer (na 2.20, langzamer instrumentaal met piano en bas steeds harder en sneller, daarna ook gitaar). Absoluut een voorbeeld van de creativiteit waar ik het over had.
‘Goodnight Laura’ is een geniaal downtempo liefdesliedje, alleen op piano begeleid en ‘Got Nuffin’ is weer uptempo, fijne rockende baspartij, zang is weer Beatlesque, maar heeft ook wel wat van de Stones weg. ‘Nobody Gets Me But You’ ten slotte klinkt wat electronisch qua drum en bas, meer een soundbed met zang, erg creatief ook met samples, geen gierende gitaren.

Mamas Gun – Routes To Riches

door | 13 januari 2010 | Pop

Mamas Gun - Routes To Riches

Mamas Gun – Routes To Riches [2009][Pop]
Over dit album zag ik recentelijk zoveel positieve berichten voorbij komen dat het voor mij onmogelijk was geworden het niet te beluisteren. Dit collectief, onder leiding van zanger/componist Andy Platts, heeft zichzelf vernoemd naar het succesvolle gelijknamige album van Erykah Badu. Dit schiep voor mij wel wat verwachtingen wat de muziekstijl betreft, maar die bleken totaal niet uit te komen. Sterker, de eerste keer beluisteren bracht nog niet gelijk de gewenste ‘klik’ bij me te weeg, misschien wel vanwege het feit dat niet aan die verwachtingen werd voldaan. Het vreemde is echter dat de plaat me zo intrigeerde dat ik hem inmiddels, in krap een week, een keer of 8 beluisterd heb. Het is een zeer gevarieerd popalbum, dat heen en weer gaat tussen aan de eighties denkende popsound (‘House On A Hill,’ ‘Rico’ en ‘Chasing Down Shadows’ bijvoorbeeld) en pure soul-funk die wel wat weg heeft van Jamiroquai (‘You Are The Music,’ ‘Psycho Territory’). Zelfs vleugjes Lenny Kravitz en Stevie Wonder kan ik niet ontkennen. Verrassend!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xdxu7X5fLAk&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

De Tien Beste Albums van 2008

door | 18 januari 2009 | Lijstenbrij

     01. Beck – Modern Guilt

     02. Nikka Costa – Pebble To A Pearl

     03. Al Green – Lay It Down

     04. Lenny Kravitz – It’s Time For A Love Revolution

     05. Raphael Saadiq – The Way I See It

     06. Kane – Everything You Want

     07. Tom Jones – 24 Hours

     08. Seal – Soul

     09. José James – The Dreamer

     10. Erykah Badu – New Amerykah

Uitleg: Het ontstaan van: Lijstenbrij

Lenny Kravitz – It Is Time For A Love Revolution

door | 23 februari 2008 | Rock


Lenny Kravitz – It Is Time For A Love Revolution [2008][Rock]
Niets is zo lekker als vroeg in een nieuw jaar verrast te worden met een waanzinnig goed album van een van je muzikale helden. Het is Lenny Kravitz gelukt een plaat af te leveren die ik dagelijks enkele malen beluister (en dat is echt erg lang geleden). Lenny heeft de modernismen van zijn vorige (ook heel goede) album weer achter zich gelaten en een ouderwetse rocker gemaakt die nog het meest in de lijn ligt van ‘Mama Said’. Opvallend vind ik het vele gebruik van violen, behoorlijk complementair aan de vette gitaarsound. Tekenend is voor mij persoonlijk dat ik niet kan zeggen dat er zwakkere nummers op staan, in de regel betekent dat dat dit een album is dat voor mij in de categorie ‘klassiekers’ gaat vallen. Eerlijk gezegd had ik niet meer verwacht die verrassing ooit nog eens met Lenny te mogen beleven.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod