door Andrew | 15 oktober 2008 | Soul
Nikka Costa – Pebble To A Pearl [Soul][2008]
En weer een heel erg fijn nieuw album!! Het derde album van Nikka Costa is verschenen bij het legendarische Stax label en past ook helemaal bij de huisstijl van deze uitgevers van fijne Soul muziek. De scherpe Rockrandjes (ook lekker) zijn er af en het is een vette Soul plaat geworden. Het is opgenomen in twee weken en het is een echte organische plaat (waarbij het album ‘live’ is opgenomen en niet spoor voor spoor). Geproduceerd door Justin Mitchell Stanley (Jamie Lidell, Beck), die er op stond dat het een analoge opname zou worden. Dit is aan de kwaliteit en beleving erg goed te horen, het swingt en funkt van jewelste. De band bestaat uit louter grote namen zoals de legendarische drummer James Gadson (Al Green, Bill Withers, Stevie Wonder), songwriter, en toestenist James Poyser (Erykah Badu, Lauryn Hill, Al Green) en de fenomenale gitaristen Jason Falkner (Beck, Air, Paul McCartney) en Chris Bruce (George Clinton/Parliament, Me’Shell Ndege’Ocello, Betty Lavette). Verder zijn er lekker veel blazers en hammondriedels die de sound een vette jus van traditionele Soul en Funk geven. Helemaal Top!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 26 januari 2008 | Soul
David Ryan Harris – David Ryan Harris [1997][Soul]
Het (solo)debuutalbum van David Ryan Harris is één van die platen van een (voor het grote publiek) onbekende artiest die me al lange tijd aan het hart ligt. Inmiddels ruim tien jaar oud, maar desondanks maakt het op mij nog steeds dezelfde mindblowing indruk die het ook al maakte na de eerste beluistering. Voor mij is het de soul equivalent van Lenny Kravitz, uitstekend georchestreerde soulliedjes met een fijne beat en veel akoustisch gitaar. De stem van deze man ligt zeer fijn in het gehoor en dat hij beïnvloed is door Stevie Wonder en Prince is voor mij wel terug te horen. Hij heeft zelf aangegeven dat hij door deze artiesten beïnvloed is, net als door Paul McCartney, alleen dit laatste hoor ik niet aan deze muziek af. Overigens is deze man een meer dan uitmuntende gitarist (komt niet op álle nummers even sterk naar voren), wat in mijn optiek altijd weer een teken is van het feit dat echte ‘muzikanten artiesten’ (kwaliteit) boven komt drijven.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 3 september 2007 | Soul
Michael Jackson – Off The Wall [1979][Soul]
Het eerste (solo) album van Michael Jackson is er een die, van zijn albums, de tand des tijds misschien nog wel het beste heeft doorstaan. Uitgebracht in 1979 is het qua sound duidelijk een échte jaren 70 disco/soulplaat. Veel funky ritmes, echte muziek en niet (wat bij de latere platen van Michael meer het geval was) overgeproduceerd. De muziek is erg in de stijl van Kool & The Gang, The Commodores, Stevie Wonder en aanverwanten. Klassiekers als ‘Don’t Stop ‘Till You Get Enough’, ‘Off The Wall’ en ‘I Can’t Help It’ blijven dansvloervullers van een perfecte kwaliteit. Michael Jackson was natuurlijk al jaren een (kind)ster toen hij, op 19 jarige leeftijd, samen met producer Quincy Jones en bandleden van The Brothers Johnson, Rufus en Stevie Wonder dit solodebuut opnam (het enige eerdere solowerk van Michael Jackson was de zeer succesvolle single ‘Ben’, maar die stamde reeds uit 1972). De twee eerste albums van Prince kwamen in dezelfde periode uit (‘For You’ in 1978 en ‘Prince’ in 1979) en ademen voor een groot gedeelte dezelfde tijdgeest en sound (wel met het verschil dat Prince álle nummers zelf schreef, speelde en produceerde, waar dit bij Michael Jackson voor een gedeelte gebeurde, omdat ook Paul McCartney en Stevie Wonder hun bijdrage aan ‘Off The Wall’ leverden). Het verschil in succes viel overigens in extreme mate uit in het voordeel van Michael Jackson (van ‘Off The Wall’ zijn inmiddels meer dan 12 miljoen exemplaren verkocht). Conclusie: Een heerlijke nostalgische feelgood Dansplaat!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
