Dit geweldige album werd gisteren 40 (!!). Het is zo’n plaat die ik, als album, pas heel laat ontdekt heb. Natuurlijk kende ik Kate en haar (single) werk al jaren. Vanaf de vroege jaren 80 eigenlijk al (mijn kleuterjuf was fan van haar :-). Maar dit, werkelijk geniale, album ken ik (als geheel dus) pas een jaar of tien. Wat een genot.
Afgelopen vrijdag 8 januari bezocht ik (op zijn 69e verjaardag) de tentoonstelling ‘David Bowie is’ in het Groninger Museum. Ik was daar zeer van onder de indruk, want er werd een mooi beeld geschetst van David Bowie de artistieke duizendpoot. Aan de hand van vele voorwerpen, beeld- en geluidsfragmenten wordt de bezoeker duidelijk gemaakt wat een rijke historie het werk van Bowie kent en wat hij betekent heeft voor de hedendaagse muziek.
Kortom: die tentoonstelling is een aanrader.
Later die vrijdag bezocht ik het (fantastische) concert van Wende Snijders met het Amsterdam Sinfonietta en als kers op de taart speelden zij een geweldige cover van Heroes. Ik was dus het hele weekend in een opperbeste David Bowie stemming.
Vanochtend werd ik wakker met het bizarre nieuws dat David Bowie is overleden. Dat betekent dus dat er na zijn, ook afgelopen vrijdag verschenen, recentste album ‘Blackstar’ geen nieuwe hoofdstukken aan zijn prachtige carrière zullen worden toegevoegd.
Ik ben nooit een ‘fanatiek’ fan van Bowie geweest, ik heb diverse albums, maar ken zijn oeuvre niet van haver tot gort. Het is alleen wel een rare gewaarwording wanneer je de afgelopen dagen zo met de man en zijn muziek bezig bent geweest, dit het bericht is waarmee je na het weekend wakker wordt.
Ik ga nog maar eens een plaatje van hem beluisteren.