2011 gaat, wat North Sea Jazz betreft, de boeken in als het festival van Prince. Alle drie de dagen was hij de afsluitende act met nachtconcerten die tot ver in de vroege uurtjes duurden. Nu heb ik de afgelopen 24 jaar al behoorlijk wat concerten van Prince bezocht, maar dat hij het voor elkaar zou krijgen om binnen 72 uur mijn slechtste live ervaring af te wisselen met één van de drie beste ooit had ik van tevoren niet verwacht.
Om van een goed concert te kunnen spreken moet er voor mij (subjectief dus) aan vier voorwaarden worden voldaan:
- het geluid moet goed zijn:
wanneer oordopjes nodig zijn om een concert goed te beluisteren zit er in beginsel iets fout
- het moet muzikaal interessant zijn:
zowel qua arrangementen, solo’s, muzikanten en samenspel moet er sprake zijn van chemie en een live vibe
- de artiest moet plezier uitstralen:
geen plichtmatige optredens, interactie met het publiek
- de setlist moet aansprekend zijn:
de meest persoonlijke, hoe verrassender en zeldzamer de gespeelde nummers hoe liever
De eerste Nacht (begin 1.30u – einde 4.00u)
Aan drie van de vier punten wist Prince de eerste avond niet te voldoen. Het leek er alleen op dat hij veel plezier had, wat verbazingwekkend is gezien het feit dat juist hij in de gaten zou moeten hebben dat het qua geluid niet goed zat. Er bestaat zoiets simpels als een ‘mastervolume’, wanneer die iets naar beneden was bijgesteld hadden we het nog prima kunnen horen.
Het geluid stond dus veel (en ik bedoel VEEL) te hard. Het gevolg was dat alle nuance verdween en er een muur van geluid ontstond. Op momenten kreeg ik tijdens dit concert letterlijk hoofdpijn. Tel daarbij op dat voor mij de setlist niet heel interessant was (het eerste nummer ‘Foxy Lady (Jimi Hendrix)’ was voor mij gelijk het beste) en het muzikaal niet uit de verf kwam en je begrijpt waarom ik dit zijn slechtste live prestatie tot dusver vond. Ik ben (voor het eerst) voor het einde van de show naar buiten gegaan en nam mezelf voor de volgende dag oordopjes aan te schaffen.
Tot slot moest ik deze avond concluderen dat Prince niet zijn beste band ooit heeft meegenomen naar Europa. Ik ben van mening dat hij zelf het beste tot zijn recht komt wanneer de muzikanten een kwaliteit hebben die op hun eigen instrument gelijk of beter is dan die van hemzelf. Dat is hier dus echt niet het geval. Om eerlijk te zijn komen alleen John Blackwell (drummer) en Shelby J (zangeres) door mijn test, de rest is echt niet goed genoeg (voor Morris Hayes (orgel) wil ik eventueel nog een uitzondering maken). Andy Allo (zang/gitaar) heeft een fantastische stem als ze niet te hard hoeft te zingen, maar haar gitaarspel is van een bedroevend niveau. Ida (bassist) vind ik middelmatig, Liv Warfield (zangeres) en Cassandra O’Neal (toetsen) mogen per direct vervangen worden.
De tweede Nacht (begin 1.55u – einde 4.00u)
Na voorgaande ervaring was ik reuze benieuwd wat me te wachten stond. Van enige vrees was ook wel sprake moet ik nu bekennen. Om te beginnen stond het geluid (iets) minder hard. Het volume was nog te hoog, maar (mede door mijn oordoppen) in ieder geval waren afzonderlijke partijen weer te herkennen.
De muziek was in één woord magistraal. Maar liefst acht nummers had ik Prince zelf nog nooit live horen spelen. En enkele daarvan (o.a. Joy In Repetition, The Love We Make, Colonized Mind en If You Want Me To Stay) stonden al lang op mijn favorieten lijstje. Deze avond was er een waarin de gitaar centraal stond, zoals ik het zelf het liefst zie. Verder viel het me op dat er geen enkel (!!) nummer werd gespeeld van de voorgaande nacht.
Van begin tot het einde heb ik genoten van de opvallende nummers, de unieke vormgeving van de spaarzaam gespeelde hits, van de uitstekende zang en vele elektrificerende gitaarsolo’s van Prince. Het absolute hoogtepunt (kippenvelmoment) had echter niks met ronkende gitaren te maken, maar was het moment waarop Prince zelf overtuigend bas speelde en daarbij mijn favoriete Sly Stone nummer ‘If You Want Me To Stay’ zong. Alleen al dat moment maakte dit voor mij onvergetelijk.
De derde Nacht (begin 0.30u – einde 2.45u)
Wat nu? Ik had meegemaakt dat Prince in 2 opéénvolgende nachten het slechtste concert en het (bijna) beste concert kon geven wat ik ooit zelf had beleefd. Zou deze laatste avond de zaterdag kunnen evenaren, of misschien zelfs nog beter zijn?
Het begin was in ieder geval buitengewoon veelbelovend, ondanks (wederom) het volume. Prince ging op dezelfde voet verder als de avond er voor; hij speelde minder bekende pareltjes en zowel muzikaal als qua zang ging hij tot het uiterste. Bijkomend voordeel was dat het wéér nummers betrof die hij dit weekend nog niet had gespeeld, waaronder nog een absoluut hoogtepunt ‘Empty Room’. Na deze superstart (die ongeveer een uur duurde) ging het niveau van de setlist echter omlaag, en werden er voor het eerst nummers gespeeld die ook op vrijdag al te horen waren geweest.
Deze avond bestond voor mij eigenlijk uit twee delen:
- zonder hits, muzikaal erg indrukwekkend
- alleen hits, plichtmatig
Nu heb ik er totaal geen probleem mee wanneer Prince hits speelt, alleen maak het muzikaal dan wat interessanter (zoals bijvoorbeeld met ‘Alphabet St.’ op de tweede avond). De nummers die hier gebracht werden (zoals ‘Let’s Go Crazy’, ‘Delirious’ en ‘1999’) worden al zo lang in deze, niet spannende, versie uitgevoerd dat het routineus overkomt. Ik hoop persoonlijk dat meer op andere arrangementen, zoals de versie van ‘Little Red Corvette’ die tijdens Montreux 2009 werd gespeeld.
Alhoewel de zaal uit zijn dak ging en het een groot feest werd vond ik het dus minder interessant. Ook déze hits kunnen wat mij betreft rauwer en origineler ten gehore worden gebracht. Kortom ‘gemengde gevoelens’.
Conclusie
Prince op North Sea Jazz was een unieke ervaring, met diepte- én hoogtepunten. Muzikaal gezien kan het (qua band) beter, maar zoals vaker gezegd Prince lijkt met de jaren alleen maar beter te worden. Hij wist me zowel te verrassen als te ergeren, maar ik had het niet willen missen.
